Mróz

– Akcja zakończona. Mamy minus dwa i pół.

– Zrozumiałem. Wynoście się. Jedzie wsparcie.

– Tak jest. Ale tu jest trochę bałaganu. Musimy posprzątać.

– Migiem.

21.

Wiktor, dowódca grupy, rozłączył się i zaklął, na czym świat stoi.

Popatrzył na leżącą na podłodze kobietę. Drugą ręką trzymał przy jej ustach i nosie gazę ze środkiem usypiającym. Zbyt długo nie poddawała się, walczyła wściekle, wierzgała i próbowała gryźć. Dopiero w ciągu ostatniej minuty powoli, jakby próbując jeszcze stawić opór, uspokoiła się.

Cel osiągnęli, przynajmniej jego pierwszą fazę. Ale Wiktor był wściekły. Zbyt wielkie straty ponieśli, zbyt wiele czasu stracili, zbyt wiele hałasu narobili. Wszystko od początku szło źle. Gdy Jurij, szef i dawny towarzysz broni, przedstawił wczoraj plan akcji – rutynowy, wynikający z doświadczenia i dokładnej analizy terenu oraz celu – który rokował bliskie stu procent szanse powodzenia, koordynator pokręcił głową.

– Żadnych granatów hukowych, dymnych ani gazowych – powiedział i spojrzał na obu znacząco. – Jeżeli ma alergię, mogłaby się udusić. A huku nie chcemy, tam są wścibscy sąsiedzi. Chcę ją mieć żywą i całą. Jest was czterech, dacie sobie radę.

– Ona może być uzbrojona, wygląda na ostrą zawodniczkę – zaprotestował Jurij. Nie robił tego zbyt energicznie, to w kontaktach z koordynatorem nigdy się nie opłacało. Chodziło tylko o delikatne zaakcentowanie odrębnego zdania, broń Boże żadnych sporów czy upierania się przy swoim. – Poza tym ma psa.

– No, chyba się przesłyszałem – koordynator roześmiał się wesoło. – Mam rozumieć, że czterech doświadczonych żołnierzy boi się kobiety i jakiegoś cherlawego kundla?

Cherlawy kundel okazał się blisko stukilogramowym bydlakiem, który jednym kłapnięciem gargantuicznej szczęki zerwał prawie całą twarz, a także przegryzł gardło Niklasowi – żołnierzowi z piętnastoletnim stażem i szeregiem cichych akcji na koncie. Nim Wiktor wpakował w psa pół magazynka, ten zdążył jeszcze chwycić drugiego z członków ekipy za dłoń i strzaskać ją.

A kobieta?

No właśnie, kobieta zgodnie z przypuszczeniami Jurija okazała się rzeczywiście ostrą zawodniczką. Nawet bardzo ostrą. Nie dość że faktycznie była uzbrojona, to jeszcze potrafiła zrobić z broni użytek. Świadczył o tym trzeci członek ekipy, który leżał w kuchni z wielką, krwawą dziurą poniżej oka i w chłodnej atmosferze drewnianego domku właśnie zaczynał stygnąć.

Tak więc dowódca jako jedyny pozostał nietknięty i na chodzie. Podniósł z ziemi smith & wessona i schował do kieszeni. Ponownie spojrzał na leżącą kobietę i pokręcił głową.

To miała być szybka, łatwa i skuteczna robota nagrodzona specjalną premią.

Ra

– Rozejrzyj się, czy nikogo nie ma – rozkazał dowódca.

– Tak jest – odparł żołnierz. Wyszkolenie i doświadczenie wzięło górę nad słabością, ra

– Tu Delta, Alfa słyszysz mnie?

– Tu Alfa.

– Jak sytuacja?

– Tamten jest za blisko. Przejdziemy do planu B… – Jurij przez chwilę wydawał instrukcje. – Zrozumiałeś Delta?

– Tak jest, Alfa, zrozumiałem.

– Wykonuj.

Wiktor usłyszał, że jego towarzysz wraca z rekonesansu.

– W porządku – powiedział.

– Dobra. Zbierzemy broń. Sprawdź, czy nie zostawiliśmy i

– Pojedziesz przodem. Zostanę i będę cię ubezpieczał… Wydanie rozkazu zajęło kilka sekund. Szybko posprzątali dom – w bardzo wąskim rozumieniu tego słowa – po czym wspólnie wynieśli Helenę na zewnątrz. Chwilę zajęło im właściwe rozłożenie ciężaru na toboganie. Wiktor pomógł podkomendnemu założyć specjalną uprząż z liną przymocowaną do toboganu oraz przypiąć narty. Żołnierz wziął w dłoń kijek, zranioną rękę ułożył w rozpięciu kurtki niczym na temblaku.

Ruszył założonym uprzednio śladem. Pochylił się i sapnął z wysiłku. Tobogan wpadł w koleinę, ale i tak stawiał silny opór. W założeniu, w powrotnej drodze zdobycz miało ciągnąć dwóch ludzi. Ra

Posuwał się wolno, o wiele za wolno. Gdy dotarł do lasu, było niemal ciemno. Wiatr wył i targał gałęziami.

22.

– Mówię ci, kurwa mać, co słyszałem. Nie wiem, co się stało…

– Spokojnie. Tylko staram się pomóc. Już jesteśmy w samochodzie. Gdzie to jest?

– Trafisz, byłeś tam przecież. Wiejski Domek, pamiętasz?

Krzeptowski pamiętał, co miał nie pamiętać. Był tam raz, upili się wtedy, że hej.

Od siedziby Urzędu Rady Ministrów do Wiejskiego Domku Jakub miał do pokonania trzydzieści trzy kilometry, precyzyjnie podane przez usłużny GPS. Jechał już od kilku minut i sam nie wiedział, dlaczego do tej pory nie wylądował na latarni. Na długich światłach, z włączonymi halogenami i ręką wbitą w klakson przejechał Belwederską i Sobieskiego z szybkością stu dwudziestu kilometrów na godzinę. Skręcił w Sikorskiego, po czym docisnął pedał gazu. Ruchu prawie nie było, ale wystarczających emocji dostarczał wiatr – targający na boki dwutonową maszyną i starający się za wszelką cenę zepchnąć ją z toru jazdy – a także wprasowane w asfalt kryształki lodu, nadające jezdni przyczepność toru panczenowego. Wszystkie systemy kontroli trakcji pracowały na pełnych obrotach, silnik wył, katowany wysokimi przełożeniami, a kierownica zdawała się żyć własnym życiem.

Jakub klął i walczył z ogarniającymi go na przemian falami przerażenia i wściekłości. Nocna kłótnia, ra

Cały czas próbował dodzwonić się do Heleny, ale niezmie

W Puławską ślimakiem koło Wyścigów wjechał niemal na dwóch kołach, rzuciło go potężnie, odbił się od krawężnika, przez moment miał pewność, że wyląduje na słupie. Jednak dodanie gazu pomogło, samochód rzucił się do przodu i opadł na cztery koła, złapał przyczepność, po czym pomknął dalej. Przy Poleczki Jakub nieco zwolnił, skrzyżowanie przejechał na czerwonym świetle, rozganiając nieliczne, przecinające ulicę samochody. Potem przyspieszył.

Wiatr wzmagał się, pomimo ryku silnika było go dobrze słychać, a przede wszystkim – czuć. Kierownica próbowała wyrwać się Jakubowi z rąk. Ściskał ją z całych sił, nie miał nawet czasu wytrzeć potu skapującego z nosa.

Trafił na kilka z rzędu zielonych świateł – nieczęste zjawisko na Puławskiej – toteż osiągniecie Piaseczna zajęło mu niecałe pięć minut od minięcia Wyścigów. Zwolnił, znowu na czerwonym świetle przejechał skrzyżowanie, omal nie wbijając się w autobus. Łukiem skręcił w prawo, pojął, że uczynił błąd, jadąc przez miasto, ale było już za późno na zmianę decyzji, ponownie naparł na klakson i znowu rozganiał przestraszonych, nielicznych przechodniów, powodując wściekłe wygrażanie i litanie przekleństw.

Przejechanie przez Piaseczno zajęło mu cztery długie minuty, podczas których myślał, że oszaleje, przez chwilę jechał za wlokącą się z prędkością trzydziestu kilometrów na godzinę starszą panią, która najwyraźniej miała ogromne problemy z orientacją w terenie, refleksem i utrzymaniem kierunku. Tyszkiewicz w końcu wyprzedził ją, ryzykując czołowe zderzenie z ciężarówką, znowu go rzuciło, skręcił w prawo, na szosę grójecką, i posuwając się wzdłuż torów starej wąskotorowej ciuchci, przyspieszył.