Mróz

Teraz, po raz pierwszy w życiu (odbytego kilka miesięcy temu króciutkiego jak mgnienie oka starcia z amstaffem nie liczył, bo wtedy nie zdążył się nawet rozgrzać, gdy amstaff-napastnik wylądował na plecach przygnieciony niemal kwintalem masy spoczynkowej przeciwnika) Yamato wyczuł, że jego pani grozi niebezpieczeństwo. Uśpiony instynkt wojownika w jednej chwili wydobył się z letargu, odrzucił precz cywilizacyjną otoczkę i zaczął sterować krokami swego nosiciela, przejmując od mózgu funkcję stanowiska dowodzenia.

Toteż gdy pies zobaczył ruch w oknie i Ktoś – Obcy – Wrogi — Ze Złymi Zamiarami z akompaniamentem rozbitej szyby wskoczył do środka, bez wahania zaatakował. Dziewięćdziesiąt kilogramów mięśni, ścięgien, zębów i pazurów rozpędziło się na odcinku niespełna dwóch metrów i uderzyło w momencie, gdy Zły podnosił się po wykonaniu przewrotki. Potężne łapy trafiły w pierś napastnika.

Nie ma takiego mężczyzny, który – wyszkolony czy nie – utrzymałby się na nogach po zderzeniu z atakującą Tosą, tym bardziej że psy te mają zwyczaj nie uprzedzać o ataku i walczą bezgłośnie, bez zwykłego u i

Toteż mężczyzna, nim zdążył zrozumieć, co się stało, z hukiem wylądował na ziemi, po czym uderzył potylicą o podłogę. Zamroczyło go nieco, ale to był najmniejszy z jego problemów.

Tosy umieją walczyć całym ciałem i łapami, zębów używają rzadko. Po prostu nie muszą. Teraz jednak Yamato nie bawił się w półśrodki, czuł, że w tym wypadku użycie łap i wojowniczej psychiki nie wystarczy, toteż uzyskawszy powodzenie w pierwszej fazie ataku, otworzył pysk, górne zęby oparł o nasadę nosa mężczyzny, a dolnymi objął brodę. Napastnik w panice złapał rękoma kark psa.

Yamato zacisnął szczękę.

Chrupot łamanych kości i stłumione wycie wydawane przez konającego w męce człowieka…

…w tle strzały, głośne, ogłuszające.

Helena ataku swego obrońcy nie obserwowała, zajęta była bowiem i

Helena widziała wszystko jak na zwolnionym filmie. Za plecami wyczuła ruch – to ten z sypialni, a zatem co najmniej trzech już jest w domu – ale zignorowała go. Podniosła ponownie broń, po czym spokojnie, tak jak uczył ją Jakub, wycelowała, zacisnęła dłoń na rękojeści i strzeliła.

Prosto w twarz.

Mężczyzna poleciał na ścianę. Kula nie przebiła czaszki, ale krew wytrysnęła obfitym strumieniem z wielkiej dziury na policzku. Napastnik upadł, jeszcze przez chwilę wił się w śmiertelnych drgawkach, po czym znieruchomiał.

Helena zaczęła się odwracać o sekundę za późno.

19.

Jakub popatrzył krzywo. Miał wrażenie, że się przesłyszał. Nie sądził, by coś było go w stanie jeszcze dzisiaj zaskoczyć, ale premier co i rusz wyciągał z rękawa kolejne asy.

– Tak jak powiedziałem, spróbuję rozejrzeć się sytuacji. To mogę obiecać – odparł po chwili. Chciał jak najszybciej opuścić te mury. – Jednak osobiście sądzę, że w ciągu najbliższych dni i tak najistotniejsza będzie kwestia, jak przeżyć. A potem…

– Potem może być za późno na jakiekolwiek działania. Proszę robić swoje i kontaktować się ze mną możliwie jak najczęściej. – Położył nieznaczny nacisk na słowo: ze mną. A może Jakubowi się tylko wydawało. Był naprawdę zmęczony.

Uścisnął dłoń jednego z najważniejszych ludzi w państwie i wyszedł. Zaraz za drzwiami natknął się na Lawicza. Facet sprawiał wrażenie, jakby właśnie odskoczył od dziurki od klucza. Jakub zignorował go, szybkim krokiem podszedł do wieszaka, założył kurtkę i czapkę, po czym odebrał od ochroniarza swoje rzeczy. Podając komórkę, tamten mruknął:

– Dzwoniło.

Jakub zerknął na display. Rzeczywiście. Helena. Zdecydował, że to nie takie pilne. Myślał raczej o pętli, którą sobie właśnie założył na szyję.

– Dzięki – odmruknął i opuścił sekretariat.

Lawicz podążył w ślad za nim. Chciał się umówić, czy co? W końcu, już prawie przy wyjściu, złapał go za ramię.

– Nie daruję ci, rozumiesz? – syknął mu w ucho. – Skończy się brzydka pogoda i będziesz miał przejebane. Przeklniesz każdy dzień, który cię dzieli od śmierci. Na początek cię dyscyplinarnie zwolnią, i to będzie dopiero początek kłopotów.

Mocno powiedziane. Dobitnie. Hollywood rządzi, lekcja odrobiona na sto dwa.

Jakub nie tracił czasu na gadanie. Złapał Lawicza za łokieć, tak by palce zacisnęły się na bruździe nerwu łokciowego. Ścisnął. Uchwyt miał mocny, wytrenowany. Lawicz zbladł i zaczął syczeć. Tyszkiewicz wzmocnił chwyt. Gdy tamten zwiotczał i zrobił się całkiem purpurowy, Jakub uderzył go drugą ręką w brzuch. Lekko.

Wystarczyło. Facet zgiął się i opadł na kolana.

– To jest dla ciebie właściwa pozycja. Zostań, póki pan nie przyjdzie – powiedział Jakub, uśmiechnął się przelotnie do kamery umieszczonej nad wyjściem i przekroczył próg.

Wiatr nie był tak silny jak wczoraj, ale zdecydowanie bardziej odczuwalny niż rano. Temperatura spadła nieznacznie, było raptem dziewięć – dziesięć stopni poniżej zera. Ale niebo…

Jakub spojrzał w górę i naprawdę się zaniepokoił. Jeszcze nie widział takiego koloru. Sino-granatowy, jakby poszarpany ołów tworzący pierzaste, owalne obłoki pędzące niemal tuż nad ziemią. Mieniły się szaro, poruszając się niczym w tańcu. Ociężałym, dostojnym i złowieszczym. Powietrze było gęste, nieprzyjemne, mimo mrozu wilgotne. Choć do zachodu słońca brakowało jeszcze blisko godziny, panował półmrok.

Jakub doszedł szybkim krokiem do samochodu, otworzył go i usiadł za kierownicą. Myślał o tym, co przed chwilą usłyszał, i o tym, co miał przed oczami. Uświadomił sobie, że przeszkadza mu ból w piersiach, jakby klatkę piersiową miał ściśniętą ciasno zawiniętym bandażem. Oddychał przez usta, szybko, łapczywie chwytając powietrze. Miał wrażenie, że odbyta przed chwilą rozmowa i złożona mu propozycja – z tych nie do odrzucenia – jest jakimś kiczowatym snem, scenariuszem kiepskiego filmu o niezbyt znaczącym budżecie.

Zadzwoniła komórka. Dźwięk był ostry, niespodziewany, naglący. Wyjął aparat. Poczta. Włożył do ucha bezprzewodową słuchawkę, po czym zapalił silnik. I tak musiał się ruszyć.

Wyjechał z parkingu. Automatyczny niby-głos skończył skandować numer Heleny. Jakub był już na ulicy, gdy usłyszał początek nagrania.

…Śmiertelny, bolesny ryk, jaki wydaje konający człowiek, zaraz potem trzy strzały z rewolweru, głowę mógł dać jego własnej trzydziestki ósemki, potem następny ryk, jeden, drugi, a potem jeszcze jeden strzał i krzyk Heleny. W jej głosie było wszystko: ból, strach, rozpacz i nienawiść.

Jakub niemal automatycznym ruchem włączył sportowe, najbardziej dynamiczne przełożenie i docisnął gaz do deski.

20.

Jurij przyjrzał się ekranowi. Program śledzący pracował bez zarzutu. Zielona kropka wystartowała jak rakieta. Szybkim ruchem założył słuchawki z mikrofonem.

– Delta, tu Alfa, zgłoś się.

Trzaski.

– Delta, tu Alfa, zgłoś się – znowu trzaski i zakłócenia. Po chwili mechaniczne stuknięcie.

– Tu Delta, zgłaszam się.

– Melduj.