Mróz

Czwórka słuchaczy miała niemalże znudzone miny.

– Mimo wszystko uważamy, że jest pan właściwym człowiekiem – premiera ponownie wyręczył minister spraw wewnętrznych. – A służby są dziurawe jak rzeszoto. Nie ma żadnej gwarancji, że będą chciały dojść prawdy, odwrotnie, mamy pewność, że nie będą chciały. Są utkane przekupionymi ludźmi, którzy pilnują, by niczego istotnego nie wykryto. A pan, jako samotny strzelec, ma szansę. Tylko szansę, ale może warto spróbować.

Chryste, kolesie chyba nie słyszą, jakie to bzdury. Na kilometr pachnące manipulacją. Zwłaszcza że nie oni będą nadstawiać karku.

– Nie podołam. Nie nadaję się – Jakub wstał. Chciał jak najszybciej wyjść. – Musicie panowie poszukać i

– Proszę siadać – premier podniósł nieco głos. Właściwie nie tyle podniósł głos, co zaostrzył ton. To zwykle pomagało jego rozmówcom w koncentracji. Tyszkiewicz wykonał polecenie. – Widzę, że do pana nie dociera. Powtórzę: sytuacja jest tak dramatyczna, że musimy chwytać się środków niestandardowych. Pan się nadaje, nawet lepiej, niż pan myśli. Nikt pana nie zna, przepraszam za szczerość, nie ceni i nie dostrzega z pana strony żadnego zagrożenia. I to właśnie jest atutem, niech to w końcu do pana dotrze. Damy panu do dyspozycji wszystko, co możliwe, nieograniczone środki materialne i finansowe. Może pan używać dowolnych metod, nawet pozaprawnych. Nie oczekujemy zbawienia ojczyzny, jak był pan to łaskaw nazwać. Celem jest wykrycie sprawców zabójstwa Wicherka. Tylko tyle. Proszę powyższe potraktować jako polecenie służbowe wydane przez pana zwierzchnika, czyli ministra spraw wewnętrznych.

– Ale… – Jakub uczepił się ostatniej myśli, jaka mu została. – Przecież panowie wiecie, co się zacznie dziś po południu. Może nawet – spojrzał przez okno – już się zaczęło. Jeżeli nawet nie wszystkie parametry zawarte w raporcie Wicherka się spełnią, jeśli będzie nieco cieplej i mniej śnieżnie, to najprawdopodobniej i tak nie da się prowadzić żadnego śledztwa. Jedynym celem wszystkich będzie przetrwanie.

– I tak, i nie – premier miał nieruchomą twarz. – Taki moment jest dla naszych przeciwników właśnie idealny na atak. Zdają sobie sprawę, że nasze możliwości obro

Jakub, zrezygnował z oporu. Od pewnego czasu czuł, że się nie wywinie. Ci przebiegli mężczyźni po prostu poprowadzili go za rączkę w kierunku podjęcia odpowiedniej, jedynie odpowiedniej decyzji. A więc należało ją podjąć i Jakub właśnie to zrobił.

– Uważam ten pomysł za szaleńczy, panie premierze. I co więcej, nieskuteczny. Nie mam doświadczenia, a być może już za chwilę nie będę miał nawet możliwości podjęcia jakichkolwiek działań. Naszymi potencjalnymi przeciwnikami są ludzie zdeterminowani i bardzo dobrze zorganizowani, którzy nie przestraszą się byle gliniarza. W razie czego po prostu mnie zlikwidują. Zważywszy, że porwali się na życie głowy państwa, nie powi

– Nikt o panu nie wie i tylko od pana zależy, kiedy się dowie. A moim zdaniem ma pan dość woli walki i sprytu, by sobie poradzić.

– …ale mogę spróbować – ciągnął Jakub, jakby premier w ogóle nie otwierał ust, jakby nie uczynił wtrętu. – Bez żadnej gwarancji sukcesu. Więc niech panowie sobie raczej nie robią nadziei.

– Decyzja godna podziwu. Może to nie jest odpowiednie słowo, ale cieszę, się, że pan ją podjął – powiedział premier poważnie. Po uśmiechu nie było śladu. Ministrowie skinęli głowami. Satysfakcja? Byli zbyt sprytni, by ją okazywać. Zresztą, cóż to za satysfakcja z prawie pewnej przegranej?

– Ja nieco mniej, ale mniejsza z tym. Będę potrzebował środków i pełnomocnictw.

– Oczywiście – premier skinął głową, wstał i podszedł do masywnego biurka stojącego w przeciwległym kącie gabinetu. Wyjął z szuflady teczkę. Wrócił do stolika. – Pisemne upoważnienie już przeze mnie podpisane. Wszystkie państwowe instytucje, do których się pan zwróci, są zobowiązane udzielić wszelkiej koniecznej pomocy. Obojętnie, święta, kataklizm czy choroba żony – wszyscy mają pomóc. Może pan poprosić o dowolny sprzęt czy ludzi. Następnie karta płatnicza z kodem PIN. Jest na niej pięć milionów złotych. Nie jestem pewien, czy prywatne systemy bankowe będą działać, no ale zawsze może pan wyciągnąć z pieleszy naszego prezesa banku państwowego i zażądać otwarcia skarbca. W neseserze ma pan gotówkę: milion złotych oraz sto tysięcy euro, na wszelki wypadek. Pod adresem zapisanym na tej kartce czeka na pana wsparcie sprzętowe. Nie wiem, czy satysfakcjonujące, mieliśmy mało czasu, by zgromadzić niezbędne środki. Niemniej to, co pan tam znajdzie, powi

– Nie wiem, co powiedzieć – Jakub patrzył na trzymaną w ręku teczkę. Jedna myśl goniła drugą.

– Proszę nic nie mówić i działać. Odprowadzę pana.

Wstali. Jakub pożegnał się z ministrami i ruszył do drzwi ramię w ramię z premierem. Ministrowie zostali przy niskim stoliku i dyskutowali między sobą przyciszonymi głosami.

– Postaram się znaleźć morderców Wicherka. Ale nic więcej nie mogę obiecać.

– Niech pan ich po prostu zidentyfikuje i odszuka – powiedział premier półgłosem. A potem schylił się i dodał jeszcze ciszej: – I jeżeli o mnie chodzi, nie muszą stawać przed sądem.

18.

Tosa Inu.

Hardy, nieznający strachu, niezwyciężony wojownik. Duma Nipponu.

Japończycy byli (i są nadal) rozkochani w walkach psów. Mieli swoje uformowane w wyniku wielowiekowej ewolucji rasy, z których byli dumni. Gdy jednak w drugiej połowie dziewiętnastego wieku otworzyli się na świat (precyzyjnie: gdy zostali zmuszeni do otwarcia się na świat i wpuszczenia przedstawicieli Zachodu), doszło do konfrontacji psów japońskich z europejskimi i amerykańskimi. Japonia w tym meczu poległa, ponieważ nie miała szans. Japońskie psy były znacznie mniejsze i mniej agresywne. Mądrzy synowie Nipponu zastosowali zasadę mistrza Nakayamy: ugięli się, by zwyciężyć. Zamiast obrażać się na rzeczywistość, zaczęli krzyżować swoje rasy z rasami europejskimi. W końcu, po wielu próbach, wyhodowali mocarnego zapaśnika będącego skrzyżowaniem japońskiego szpica, europejskiego mastiffa, a także bernardyna i buldoga. Tak narodził się wojownik niemający sobie równych.

Na pierwszy rzut oka Tosa wygląda jak ogromna pluszowa zabawka. Płowa sierść, czarna kufa z opadającymi, wiecznie zaślinionymi faflami, pofałdowana skóra z przynajmniej trzydziestoprocentową nadwyżką ilościową. Łagodne, flegmatyczne usposobienie. Szczekanie? Raz na tydzień. Spacery? Byle nie za daleko. Nawet lekkie klepnięcie prowokuje do zabawy, a muskularny, długi ogon wprawia w wesołe majtanie.

Gdy Jakub kupował Helenie Yamato trzy i pół roku temu, nie wiedział o tych psach zbyt wiele, ot, tyle, ile wyczytał w Internecie. Trzymiesięczny szczeniak składał się głównie z łap, skóry i melancholijnego spojrzenia. Jakub był zachwycony. Jednak właściciel hodowli na odchodnym powiedział: „To spokojny pies, niewiele jest w stanie wyprowadzić go z równowagi. Ale gdy będzie dorosły, nie życzę panu, by miał pan okazję zobaczyć go naprawdę zdenerwowanego. Proszę mi wierzyć, widziałem atakującego samca Tosy kilka razy w życiu i choć oczywiście nie ja byłem przedmiotem ataku, nie chciałbym tego oglądać już nigdy więcej”.

Jakub zapamiętał tę naukę i razem z Heleną wychowali szczeniaka w duchu łagodności i tolerancji dla jego, zresztą nielicznych, wybryków. Yamato wyrósł na olbrzymiego osobnika o pięknej linii i stara