Mróz

Prawda, Jakubie Tyszkiewiczu. Prawda cię wyzwoli. Oni chcą ci zaufać.

Wszyscy czterej politycy mogliby występować w teatrze. Pozwolili gościowi oswoić się z wypowiedzianymi przed chwilą słowami. Nie przeszkadzali. Wiedzieli, że czasami cisza brzmi wymowniej niż słowa.

Jeszcze jedna próba: skryć się w mysiej norze z napisem „gliniarz prostaczek udaje durnia”.

– Nadal nie mogę zrozumieć, czemu zawdzięczam wizytę. Zostałem wysłany na przymusowy urlop. Ze sprawą Wicherka nie mam już nic wspólnego. Z pozostałymi przypadkami opisanymi przez panów tym bardziej. Powtórzę: moje doświadczenie jako gliniarza jest mizerne.

– To wszystko prawda – premier zakończył spacer i stanął naprzeciw Tyszkiewicza. Od początku spotkania jakby trochę się przygarbił. Było widać, że nie kupił słabo zamaskowanych wykrętów rozmówcy. Najwyraźniej Tyszkiewicz, w odróżnieniu od pozostałych uczestników konferencji, musiał jeszcze popracować nad umiejętnościami dramaturgicznymi. – Nie rozmawiamy z panem jako z doświadczonym policjantem. Rozmawiamy z panem jako z uczciwym obywatelem tego kraju.

– Uczciwym? – to był jakiś trop. Jakub myślał gorączkowo. Wiedział, w co go chcą ubrać ci elegancko wyglądający faceci. I zostało mu tylko jedno, jakże polskie, zgodne z tradycją romantyczną wyjście: bronić się do ostatniego tchu. Oto hit tygodnia. Gwóźdź programu. Crême de la crême stresującej wizyty na wysokim szczeblu. – Skąd pewność, że mnie również nie zaproponowano łapówki, żebym był głuchy i ślepy?

– Pewności nie ma nigdy – premier kiwnął głową. Wiedział to z doświadczenia. – Ale niech mi pan przypomni, na jakiej kwocie stanęły negocjacje między panem a przedstawicielem grupy oficerów, którzy w Afganistanie brali lewe patrole i otrzymywali nienależne pieniądze? Wiem, że zaczęło się od dwudziestu tysięcy złotych. Potem było pięćdziesiąt. A potem?

– Nie wiem, o czym pan mówi.

– Ejże, wie pan doskonale. Czytałem pańskie zeznania. I opinię prokuratury. Tamci stawali na głowie, żeby pana przekonać, żeby pan siedział cicho. Cały ten system zrzucił się na łapówkę dla pana. No więc ile? Sto tysięcy?

Co za szajs. Najgorzej gadać z ludźmi, którzy wszystko wiedzą lepiej od ciebie.

– Sto tysięcy – Jakub niechętnie kiwnął głową. Po czym dodał: – dolarów.

Suma zrobiła odpowiednie wrażenie.

– Zaproponowali panu sto tysięcy dolarów za milczenie. I spotkali się z odmową. Musieli dopiero sprokurować przeciwko panu fałszywe oskarżenia, a i tak nie poddał się pan bez walki. – Premier wyglądał na usatysfakcjonowanego. Był naprawdę dobrze przygotowany do tego wyścigu. – Czy już jest jasne, dlaczego uważamy pana za uczciwego obywatela?

Jakub nie miał nic do powiedzenia. Pot spływał mu ciurkiem wzdłuż kręgosłupa. W pokoju było nie więcej niż dwadzieścia stopni, ale jemu raczej wydawało się, że panuje afrykański upał.

– Chcemy pana prosić o kontynuowanie śledztwa w sprawie zabójstwa Wicherka i bez względu na koszty doprowadzenie do wykrycia sprawców. Jesteśmy przeświadczeni, że jeżeli odnajdzie pan morderców, odnajdzie pan również ludzi, którzy zagrażają naszemu państwu Otrzyma pan wszelkie pełnomocnictwa i wszelką pomoc. Całe zasoby państwa, które możemy jeszcze zmobilizować, są do pańskiej dyspozycji, panie nadkomisarzu.

15.

Ruszyli.

Posuwali się gęsiego. Dowódca zakładał ślad, człowiek ciągnący tobogan jechał na końcu. Kierowali się nieco na prawo od celu. Chcieli sprawiać wrażenie, że przejadą obok. Że są zwykłymi turystami, grupą kolegów, którzy korzystając z ostatnich chwil dzie

Przejadą przeszło czterysta metrów i przestaną się maskować. Na wysokości domu gwałtownie skręcą w lewo i sprintem osiągną cel. Zaatakują z trzech stron jednocześnie.

16.

Helena siedziała w kuchni i patrzyła w kieliszek. Odkąd Jakub wyjechał, nie dokładała do ognia. Po prostu jej się nie chciało. Gdy zrobiło się zimno, założyła jeszcze jedną bluzę. Butelka wina także zrobiła swoje, alkohol rozgrzewał ją, chociaż myśli nadal nie mogły złapać właściwego rytmu. Może zresztą tak było najlepiej?

Ponownie usłyszała głuchy warkot, jeszcze bardziej basowy. Potem szczeknięcie. Yamato zwykł był ostrzegać o gościach w sposób rutynowy, działając trochę na zasadzie dzwonka u drzwi. Po prostu wysyłał komunikat: ktoś idzie, sprawdźcie, proszę, kto, bo mnie się nie chce.

To szczeknięcie, pojedyncze, dobyte z głębi trzewi oznajmiało: uwaga, niebezpieczeństwo.

Odniosło skutek. Helena podniosła się. Wyszła z kuchni i ponad pism łbem dostrzegła czterech mężczyzn poruszających się na nartach jeden za drugim, niemal znikających z pola widzenia gdzieś na lewo od domu. Wyglądało na to, że przebiegną obok, może o pięćdziesiąt metrów, ale Helenie nie spodobało się kilka rzeczy. Na przykład: jednolity strój nieoczekiwanych turystów, równy, jakby wojskowy krok. Tobogan ciągnięty przez ostatniego narciarza.

Była bystrą dziewczynką i nie lubiła być zaskakiwana. Pomyślała, odganiając od siebie alkoholowy opar, że warto byłoby sprawdzić, czy Jakub wziął ze sobą broń. Precyzyjnie: tę drugą, ze służbowym glockiem nie rozstawał się bowiem nigdy. Ale swego czasu kupił również mały rewolwer s&w kalibru trzydzieści osiem setnych cala i z reguły, gdy Helena pozostawała sama na wsi, zostawiał go do jej dyspozycji. Nie, żeby okolica należała do szczególnie niebezpiecznych. Przeciwnie: było tu cicho, sielsko i spokojnie, okoliczni złodzieje albo siedzieli w więzieniu, albo hołdowali staroświeckiemu kodeksowi honorowemu, nakazującemu pozostawienie sąsiadów w spokoju. O poważniejszych przestępstwach nikt w okolicy nie słyszał.

Jakub mimo wszystko nauczył Helenę strzelać, co z początku wcale nie rokowało sukcesu. Popełniała wszystkie możliwie błędy początkujących: celowała nie z tego oka, zamykała oba przy strzale, szarpiąc spustem zrywała strzały, wskutek czego kule dziurawiły niebo. Ale z czasem opanowała tę sztukę i zaczęła trafiać. Potem trafiała już za każdym razem. Umiała naładować i rozładować broń, a także rozłożyć na części i wyczyścić. Sprawiało jej to przyjemność. Lubiła zapach metalu i oliwy do konserwacji.

Teraz o tym wszystkim nie myślała. Wzięła ze stołu komórkę i wybrała numer Jakuba. Ze słuchawką przy uchu szybkim krokiem podeszła do szafki, sięgnęła wysoko i z ulgą stwierdziła, że broń leży na swoim miejscu. Obok: pudełko z amunicją. Wyjęła oba przedmioty, jednym ruchem uwolniła bębenek, otworzyła kartonowe pudełko i zaczęła ładować naboje.

W słuchawce pojawił się sygnał.

Naboje wskakiwały do bębna.

Pierwszy, drugi…

Jakub nie odbierał. Włączyła się automatyczna sekretarka. Helena zaczęła mówić do słuchawki.

…trzeci…

Yamato przestał warczeć. O ile to możliwe, zjeżył się jeszcze bardziej, aksamitne czarne fafle uniosły się, ukazując kły. Zaczął się cofać.

…czwarty…

Pies stanął pośrodku pokoju. Ugiął przednie łapy. Opadł do półprzysiadu. Był milczący i gotów do akcji.

…piąty…

Cisza. Głucha, niezakłócona najmniejszym szmerem, klaustrofobiczna.

…szósty.

Brzęk wybijanych szyb i łomot walącego się na podłogę ciała. Trzask zamykanego bębenka. Stukot komórki upadającej na ziemię. Yamato skoczył.

17.

– Panie premierze, z całym szacunkiem, to jakaś pomyłka. Absolutnie nie nadaję się do roli zbawcy ojczyzny. Przecież Wicherek jest w tym wszystkim najmniejszym problemem. Panu chodzi o wykrycie spisku. Naprawdę pan sądzi, że poradzę tam, gdzie nie poradziły wszystkie służby, cały aparat, jaki ma pan do dyspozycji? – Jakub aż się podniósł.