Mróz

Premier kiwnął głową. Zgadzał się? Miał takie same wiadomości?

– Właśnie. Czy to nie zastanawiające? – zapytał. – Oczywiście, wiem, że tak bystry człowiek jak pan, na pewno zwrócił uwagę na tę sekwencję zdarzeń: Wicherek, prezydent, pana szef. To niestety tylko część zjawiska, i to, obawiam się, mała część. W kraju od pewnego czasy dzieją się bardzo złe rzeczy.

Wykonał zachęcający gest ręką, niemy do tej pory minister spraw wewnętrznych wziął ze stołu następną teczkę, daleko cieńszą od dossier Jakuba, wyjął z niej kartkę papieru i zaczął czytać. Obojętny ton, zły grymas.Oczy chłodne. Adekwatne do przekazywanych treści.

– Trzynasty sierpnia. Porwanie córki prezesa Najwyższej Izby Kontroli. Pomimo zaangażowania najlepszych negocjatorów i wpłacenia przez rodzinę okupu, dziewczynę znaleziono martwą na początku października. Najprawdopodobniej umierała bardzo długo i w bardzo bolesny sposób. Oszczędzę nam wszystkim szczegółów. Nie muszę dodawać, że miesiąc później prezes złożył rezygnację z powodu depresji i rozstroju nerwowego. Szósty września. Zabójstwo wicemarszałka senatu. Sprawcą okazał się mężczyzna niezrównoważony psychicznie, dwa tygodnie wcześniej wypuszczony z zakładu zamkniętego. Przyczyny, dlaczego go wypuszczono, są niejasne, acz formalnie wszystko jest w porządku. Zabójcy nie można przesłuchać, jest całkowicie niepoczytalny. Szesnasty września. Zniknięcie zastępcy komendanta głównego policji. Zaginiony zostawił list pożegnalny, w którym zawiadamia rodzinę, że nie jest w stanie podołać nawałowi obowiązków i musi gwałtownie zmienić otoczenie i sposób życia. Pomimo poszukiwań przepadł jak kamień w wodę. Tak się składa, że był odpowiedzialny za działania Centralnego Biura Śledczego. Pierwszy października. Samobójstwo szefa Zarządu Planowania Operacyjnego Sztabu Generalnego. Brak listu, motywu, czegokolwiek. Ale samobójstwo zostało stwierdzone ponad wszelką wątpliwość. W ciągu ostatnich kilku miesięcy czterech posłów umiera na zawał, piąty rezygnuje z wykonywania mandatu. W końcu trzeci grudnia. W zamachu pod Warszawą giną szefowie albo wiceszefowie wywiadów blisko dziesięciu państw, w tym zastępcy szefów CIA, MI6, SDECE i wywiadu niemieckiego. Z naszych: szef wywiadu, kontrwywiadu i wiceminister obrony narodowej. Lista nie jest kompletna, nie wymieniłem kilkunastu i

Minister zamilkł, schrypnięty. Jakub miał wrażenie bolesnego nieporozumienia.

– Rzeczywiście, czytałem na ten temat w prasie. W jakim celu panowie mi to wszystko opowiadacie?

– Widzi pan, mój szanowny kolega nie powiedział jednej istotnej rzeczy – odezwał się premier. – Mianowicie, że pomimo zaangażowania ogromnej liczby najbardziej doświadczonych policjantów, sił prokuratury i przydzielenia ogromnych środków, śledztwa w ani jednym przypadku nie przyniosły najmniejszych rozstrzygnięć. Nie udało się złapać ani jednego sprawcy, ani wyjaśnić przyczyn zniknięć czy samobójstw. Nie zbliżyliśmy się nawet o włos do poznania prawdy.

Smutne. Ale stosunkowo łatwe do wyjaśnienia. Tyszkiewicz poruszył się niespokojnie, ale premier powstrzymał go gestem dłoni.

– Nie wiem, na ile interesuje się pan polityką, być może w ogóle, co oczywiście jestem w stanie zrozumieć. Powiem zatem, że tej kampanii terroru, bo myślę, że możemy użyć tej nazwy, jest to po prostu skoordynowany atak terrorystyczny na najbardziej żywotne obszary państwa, mające za cel wywołanie poczucia bezsilności, towarzyszą bezprecedensowe ruchy tektoniczne na scenie politycznej. Jak pan się zapewne orientuje, moja partia dysponuje znaczącą większością parlamentarną, na tyle dużą, że po raz pierwszy w historii wolnej Polski możemy rządzić samodzielnie. I to nam stwarzało stabilny klimat do przeprowadzenia poważnych zmian modernizacyjnych. Jednak większość parlamentarna jest już przeszłością, jest nieaktualna. W ciągu ostatnich kilku miesięcy odeszło z mojej partii ponad dwudziestu posłów, w tym ośmiu przez ostatnie kilka dni. Od przedwczoraj większość ma koalicja dwóch pozostałych partii, która na początek opowiada się za wprowadzeniem stanu wyjątkowego na okoliczność nadchodzącej klęski żywiołowej. Marszałkiem sejmu został Joachim Terlecki, człowiek, któremu jeszcze kilka lat temu prokuratura nie nadążała stawiać zarzutów karnych. Nawiasem mówiąc, wszystkie sprawy zostały umorzone, pomimo, zdawałoby się, pewnych i mocnych dowodów. Zarządzone przeze mnie wnikliwe kontrole nie wykryły niczego podejrzanego. W świetle ostatnich zdarzeń utrzymanie się mojego rządu jest kwestią kilku godzin, może kilku dni. Teraz proszę samemu dodać dwa do dwóch.

Jakub milczał. Ministrowie milczeli. Wiatr uderzył w okno.

– Nadal nie rozumiem, dlaczego mi pan to opowiada, panie premierze. Owszem, dostrzegam związek pomiędzy tymi wydarzeniami, widzę niebezpieczeństwa wynikające z zabójstwa prezydenta, a przede wszystkim z paraliżu państwa związanego z nadchodzącą katastrofą pogodową i nieuniknioną katastrofą służb. Być może straci pan władzę, ale proszę wybaczyć szczerość, co z tego? Stracił pan większość parlamentarną, będzie rządził kto i

– Nie, nie tak – premier wstał. Już się nie uśmiechał. Słońce zaszło za chmury, w gabinecie zrobiło się niemal ciemno. Wiatr targnął oknem ponownie. Silniej. – To nie jest normalna utrata władzy w wyniku przegranych wyborów parlamentarnych. Przyzna pan, że sytuacja, kiedy z rządzącej partii posłowie odpływają do opozycji, nie jest typowa, prawda? Przyjrzeliśmy się bliżej temu zjawisku. Pewności nie ma, bo być nie może, ale jestem przekonany, że mamy do czynienia z korupcją na niewyobrażalną skalę. Najprawdopodobniej w grę wchodzą olbrzymie pieniądze, które ktoś był skło

Jakub poczuł się zmęczony. Znowu zaczęła go boleć głowa, ślad po, zdawałoby się, zapomnianym kacu. Korupcja, zwłaszcza wśród polityków, to nie jego działka. Są i

– Panie premierze. Rozumiem, co pan do mnie mówi, natomiast chyba nie rozumie pan mnie. Jestem zwykłym gliną, i to z niewielkim stażem, o czym wiadomo z moich akt. Od korupcji jest specjalne biuro, ma pan cebeeś, wywiad, kontrwywiad, ABW…

Podczas nieco zbyt głośnego spiczu Jakuba premier chodził niespiesznie po gabinecie. Biurko. Okno. Okno. Biurko. Znowu okno. Milczenie. Oszaleć można.

– Jeżeli nasi przeciwnicy byli w stanie skorumpować kilkudziesięciu posłów, przeprowadzić zamach na prezydenta i w zasadzie przejąć władzę w państwie, myśli pan, że nie zadbali o to, by umieścić swoich ludzi w wymienionych przez pana służbach? – odezwał się w końcu minister obrony. Jako jedyny z siedzącej w fotelach trójki patrzył na Tyszkiewicza z odrobiną sympatii. – Z przedstawionych faktów wynika jasno, że mamy do czynienia z pełzającym zamachem stanu. Ci, którzy zginęli, zaginęli bądź popełnili samobójstwo, byli naszymi zaufanymi ludźmi. Z kolei zamach na szefów wywiadów miał na celu nadszarpnięcie zaufania sojuszników, pokazanie światowej opinii publicznej, że nie panujemy nad sytuacją. Jak się na to spojrzy z odpowiedniej perspektywy, można zobaczyć, że cała ta sekwencja zdarzeń ma na celu wyizolowanie nas, odcięcie od zaufanych ludzi, sparaliżowanie i skompromitowanie organów państwowych i w końcu przejęcie kontroli, czyli de facto przejęcie władzy. I stopniowo zostajemy jak Robinson na bezludnej wyspie. Nie mamy nikogo, na kim moglibyśmy się oprzeć. Na kim moglibyśmy polegać. Komu moglibyśmy zaufać.