Mróz

Numer dwa: buc nie mniejszy, ale celebryta pośledniejszej kategorii, pretendent mający dość talentu, uporu i ostrych zębów, by wejść do pierwszej grupy. Mniejsze tok szoły w mniejszych stacjach.

Numer trzy: liczna grupa planktonu okupująca dół hierarchii, bez szans na wdrapanie się wyżej. Gryząca się między sobą i walcząca o resztki spadające z pańskiego stołu.

Lawicz: gość raczej z drugiej grupy. Dupek około trzydziestoletni, całkiem przystojny, urodą prącego po trupach do celu partyjnego partyzanta z prowincji. Wysoki, szczupły, stara

Powinien być piosenkarką, pomyślał Tyszkiewicz i uśmiechnął się szeroko.

– Bardzo dziękuję. Jestem wdzięczny, że pan się osobiście fatygował.

– Proszę sobie darować – wow, Tyszkiewicz nie sądził, że można mówić jeszcze zimniejszym tonem niż przy powitaniu, ale tamten był zdolny. Bardzo zdolny. Dokonał tej trudnej sztuki, mało tego, sprawiał wrażenie, jakby posiadał jeszcze pewne rezerwy.

Odwrócił się i zaczął iść bardzo szybkim krokiem. Może liczył, że zmusi gościa do biegania. W przejściu chciał przytrzasnąć Jakuba drzwiami, ale Jakub przytrzymał drzwi ręką. Na przystojnej twarzy dupka mignęło coś w rodzaju rozczarowania.

Weszli do jakiegoś pomieszczenia. Sekretariatu, jak się okazało.

Pod ścianą stało dwóch niczym niewyróżniających się ochroniarzy. Wyższy spojrzał na Jakuba zimnym wzrokiem, a Jakub bez pudła zrozumiał przekaz: niespiesznie zdjął kurtkę, wyjął pistolet wraz z zapasowym magazynkiem, kluczyki do samochodu oraz komórkę, po czym położył to wszystko na niewielkim stoliczku. Wyższy przejechał wzdłuż ciała Tyszkiewicza skanerem do wykrywania metalu, drugi podszedł i przejechał jakimś i

– Proszę – powiedział Lawicz. Tak się toczka w toczkę wymawia „spierdalaj”. – Premier czeka na pana.

Tyszkiewicz przelotnie przejrzał się w lustrze (ulubiony strój Heleny: czarny golf, delikatny pulower w serek i czarne spodnie) i pomyślał, że wkracza na salony władzy ubrany zgoła niestosownie. Garnitur, oto obowiązujący w tych progach kod. Przywiązywał wagę do stroju, no cóż, takim się urodził. Nawet na misjach się z niego śmiali, ponieważ lubił mieć wyprasowaną garderobę.

Zapukał. Nie czekając na zaproszenie, otworzył drzwi i wszedł do środka.

Przy stole czterech mężczyzn. Premiera Tyszkiewicz znał z telewizji -

nawet taki apolityczny typek jak on coś jednak kojarzył – pozostali trzej też mu kiedyś mignęli. Minister spraw wewnętrznych, minister obrony narodowej, minister spraw zagranicznych. Najbliżsi współpracownicy, stara gwardia, wspólnicy sukcesu.

Teraz zasępieni. Być może myśleli, jak podzielić się porażką.

Premier wstał i wyciągnął rękę na powitanie. Był niższy od Tyszkiewicza. Miał pobrużdżoną zmarszczkami twarz, siwe włosy. I miły, zawodowy uśmiech.

– Witam, nadkomisarzu – powiedział. Telewizja czyni cuda. Nie dość, że człowiek wydaje się wyższy, to na dodatek ma niski, modulowany głos, a wyrazy wypowiada z nienaga

– Dzień dobry. Nadkomisarz Jakub Tyszkiewicz. Bardzo mi miło pana poznać – starał się nie okazywać skrępowania, jednak nie wiedział, czy jest w stanie nad nim zapanować, w końcu debiutował w tak wysokich progach.

– Moi współpracownicy. Ministrowie… – przedstawił siedzących przy stoliku mężczyzn nazwiskami znanymi z gazet. Po chwili gestem zaprosił Tyszkiewicza, by usiadł.

Jakub zajął miejsce na brzeżku krzesła. Czuł się jak przed klasówką. I słusznie. Już pierwsze pytanie było strzałem w punkt.

– Po co pojechał pan do Afganistanu?

Jakuba zatkało. Co to, rozmowa w sprawie pracy? Wywiad dla popularnego dzie

– Słyszałem o pana przygodach. Tu jest wszystko dość dokładnie opisane – premier wskazał na leżącą na stoliku kartonową teczkę kilkucentymetrowej grubości. Najwyraźniej nie zwrócił uwagi na milczenie rozmówcy. – Kilkakrotnie dał pan wyjątkowy przykład odwagi. Przy okazji o mało nie postradał życia. Dwie rany w Iraku, dwie w Afganistanie, dość demokratyczny podział. Zachowywał się pan jak trzeba. Nawet uwzględniając ostatni epizod, przebieg pana służby mógłby być podawany jako wzór dla młodszych. Ale pytam o motywację. Po co pojechał pan do Afganistanu?

Tyszkiewicz zaczął myśleć. O co facetowi chodzi? O szczerą odpowiedź? Voilà.

– Dla pieniędzy… – zawiesił głos. Na pewno nie pozwoli się wciągnąć w żadne ideologiczne rozważania. – Chciałem podreperować budżet domowy.

Ministrowie z resortów siłowych poruszyli się, ale premier skwitował odpowiedź jeszcze życzliwszym uśmiechem.

– Ci, którzy pana znają, mówili mi o pańskim poczuciu humoru – stwierdził. Podniósł teczkę, otworzył, chwilę szperał w papierach, w końcu wyciągnął pojedynczą kartkę. – Jak się okazuje, mieli rację. To jest PIT pani Heleny Berezowiec za rok dwa tysiące siódmy. Dwieście dwadzieścia tysięcy złotych dochodu po opodatkowaniu. Wtedy zaczęła być sławna, prawda? To dopiero pierwszy rok sukcesów, zaledwie skromny początek, ale ponad dwieście tysięcy to nie tak źle na bezdzietne małżeństwo, zgodzi się pan ze mną? Pana PIT wskazuje na dochód rzędu stu tysięcy, wliczając tę nieszczęsną turę w Afganistanie. O ile mnie pamięć nie myli, przerwaną w połowie. Nadal pan twierdzi, że pojechał pan na misję dla pieniędzy?

Uppss, gospodarz znacznie lepiej przygotowany do rozmowy niż gość.

– No… – zawahał się. Postanowił się jeszcze nie poddawać. Wysłać na tamtą stronę kortu podkręconą piłkę. – Jestem ambitny. Nie znoszę, jak kobieta zarabia więcej ode mnie.

Premier westchnął i pokręcił głową. Milczał. Pozostali patrzyli na Jakuba z niesmakiem.

No dobrze. Niech będzie. Jakub nie znosił sztuczności i wielkich słów. Ale jakoś to trzeba powiedzieć.

– Nie podobały mi się widoczki dwóch wieżowców z wbitymi w nie samolotami. Inteligencji wystarczyło mi na tyle, by dostrzec związek… Terroryści równie dobrze mogą uderzyć i u nas. Wyszedłem z założenia, że lepiej nakłaść im do tyłka na ich własnym terenie.

– Brawo, brawo – premier pokiwał głową z aprobatą. I być może z ulgą. Najwyraźniej czas przejść do poważniejszych rzeczy. – Tak właśnie myślę. Że pojechał pan tam, bo uznał, że sytuacja w Afganistanie jest związana z bezpieczeństwem naszego kraju. Że powinien pan zrobić to, co konieczne.

– Możliwe. Stare dzieje. Teraz nie mam z tym nic wspólnego. I chyba całe szczęście.

– Rozumiem. Mimo wszystko sądzę, że ludzie nie zmieniają się tak łatwo. Że jak ktoś w coś wierzył kilka lat temu, wierzy i teraz. Zwłaszcza gdy mówimy o sprawach tak prostych, jak przyzwoitość i wiara w pewne podstawowe wartości. Co to za lekcja historii? Czy nie lepiej byłoby, gdyby władza zaczęła przygotowywać się na przyjście apokalipsy?

Okazało się, że właśnie się przygotowywała.

– Panie nadkomisarzu, wiem z pana akt, że jest pan człowiekiem odpowiedzialnym. Jednak muszę pana prosić, aby nic, co zostanie powiedziane w tym pokoju, nie wydostało się poza te ściany. O tym, co powiemy i ustalimy, może wiedzieć tylko nasza piątka. Zgoda?

– Nie bardzo rozumiem, do czego pan zmierza, panie premierze…

– Zaraz wytłumaczę. I zobaczy pan, że dyskrecja leży w interesie nas wszystkich.

Dyskrecja. W policji ważna rzecz. W życiu ważna rzecz. U polityków ważna rzecz.

– No cóż, nie wiem, o co chodzi, ale chyba nie mam wyjścia.

– A zatem rozumiem, że się dogadaliśmy. Przejdźmy do rzeczy. Wiem, że prowadził pan przez ostatnich kilka dni bardzo interesujące śledztwo. Proszę nam o nim opowiedzieć.

– Nie wiem, czy mogę je nazwać interesującym. Może poprzez osobę ofiary, która z jednej strony była krewnym żony naszego prezydenta… to znaczy świętej pamięci prezydenta – aż się zająknął. Przez głowę przemknęło mu bardzo wiele informacji i skojarzeń naraz. Przerwa trwała długo, wszyscy ją zauważyli, ale premier nie poganiał go. Jakub w końcu zmusił się do mówienia. – Z drugiej strony ofiara była autorem hipotezy o nowej epoce lodowcowej, która ma dziś wieczorem zacząć się na terenie naszego państwa i kilku oście