Mróz

Zbigniew Lawicz, sekretarz kancelarii premiera. W randze podsekretarza stanu. I numer, który nadkomisarz przed chwilą zanotował na kartce.

– Widzisz to samo co ja?

– Znacie się z panem premierem z podstawówki?

– Niezupełnie. Mimo wszystko chce ze mną pogadać.

– Pan premier.

– Osobiście.

– Ciekawe o czym.

– Tak, to właśnie jest ciekawe. Chyba muszę jechać.

– Jedź. A potem zadzwoń. Ustalimy, co dalej.

Tyszkiewicz spojrzał na Krzeptowskiego. Dwóch bliskich sobie ludzi przygniecionych brzemieniem. Postarzałych. Zatroskanych. Podjął decyzję.

– Pojadę, ale ratowanie ojczyzny odłożymy na później. Po rozmowie z panem premierem chciałbym bryknąć do domu i spędzić czas jakiś w pieleszach.

Nie wspominając o rozmowie z pewną kruczowłosą laską. Poważnej rozmowie.

– Kubuś, to ważne. Możliwe, że musimy znowu zacząć działać razem. I na przykład zniknąć.

Ale Tyszkiewicz nie słuchał go. Wybrał podany przez Lawicza numer. Po pierwszym sygnale rozległo się znane sapnięcie. Jeszcze bardziej wściekłe niż poprzednio.

– Czy rozmawiam z panem Lawiczem?

– Tak.

– Prosił pan, abym oddzwonił – głos Tyszkiewicza był samą uprzedzającą grzecznością. Ociekał nią. – Więc zgodnie z pana wskazówkami oddzwaniam.

– Już? Sprawdził pan? Wszystko się zgadza? – ironia. I ból, rozdzierający trzewia ból urażonej ambicji.

– Owszem. Wie pan, do mnie dzwoni dużo ludzi, którzy czegoś ode mnie chcą. Duża część nie chce niczego dobrego albo robi sobie żarty. To sukinsyny i dupki, nieceniący cudzego czasu i prywatności.

Tyszkiewicz kochał sprowadzać dupków do parteru i spuszczać z nich powietrze. Zwykle Krzeptowskiego setnie to bawiło, ale teraz ani się uśmiechnął. Już nie. Czuł, że burza nadejdzie szybciej, niż myślał.

– Wie pan, gdzie znajduje się siedziba Urzędu Rady Ministrów?

– Byłem tam kiedyś z wycieczką szkolną.

– Bardzo dowcipne. O której może pan przyjechać?

– Za dziesięć minut.

– Bardzo proszę zaparkować przed budynkiem. Strażnik wpuści pana i pokieruje dalej.

– Będę.

Rozłączył się.

– Pan premier jednak nalega.

– Jedź. A potem chociaż zadzwoń. Aha, Tolak naciska, żebyśmy wszyscy zmienili telefony. Na kartę. Ja już mam nowy. Zapisz numer.

– Boicie się podsłuchu?

– Ty też powinieneś. Kup komórkę na kartę albo przynajmniej wsadź nową kartę do swojego aparatu. I sprawdź samochód.

– Pluskwa?

– Możesz mieć, serio. Dziwne rzeczy się dzieją ostatnio. A zamach na prezydenta to tylko wierzchołek góry lodowej.

Tyszkiewicz skinął głową.

– Dobra. Przekonałeś mnie. Zmienię komórkę i sprawdzę samochód.

Zadzwonię i pogadamy. Ale potem naprawdę będę musiał załatwić pewne sprawy domowe.

To akurat było dla Krzeptowskiego jasne od początku rozmowy. Tyszkiewicz wbił w komórkę nowy numer komisarza i wyszedł w zmrożone słońce.

9.

Było ich pięciu. Zsiedli ze skuterów. Czwórka wyznaczona do bezpośredniego wykonania zadania przypięła narty do jazdy terenowej. Rozłożyli tobogan. Jeden z nich został, by pilnować sprzętu.

Ostatni kilometr musieli pokonać w ten sposób, ponieważ skutery śnieżne są zbyt głośne.

Ruszyli. Szli wolno, zapadali się, śnieg utrudniał ruchy. Nie odczuwali jednak zmęczenia. Kilometr na nartach w takim śniegu i przy takiej pogodzie to nic. Byli zawodowcami.

10.

Yamato przekrzywił łeb i zaczął nasłuchiwać. Pionowa zmarszczka między oczami pogłębiła się. Po chwili wstał i podszedł do okna. Coś odbiegało od rutyny wiejskiego dnia.

11.

– Wydaje mi się, że mam.

– Wydaje ci się? – Zuza

Haker oderwał wzrok od ekranu. Zuza

– To jest zagmatwane. I bardzo profesjonalne. Nigdy czegoś takiego nie widziałem, nawet gdy sobie robiłem wycieczki po różnych rządowych instytucjach, niekoniecznie polskich.

– Nie przychodziłabym do ciebie, gdyby sprawa była prosta. Znalazłeś czy nie?

– Tak. Chyba tak. Ostatnich kilka kroków było aproksymacjami, ryzyko błędu rosło wykładniczo. Ale chyba trafiłem.

– Dobrze. Jesteś w stanie dopasować IP do fizycznego adresu?

– Już to zrobiłem – kliknął myszką i drukarka zaczęła z cichym szumem wypluwać kartkę papieru. Było na niej kilka słów. – Pod tym numerem ukrywa się pewna szacowna i uczciwa firma.

Zuza

Lista zabójców i numer kamienicy. Niewiele. Ale od czegoś trzeba zacząć.

12.

Chmury przykryły słońce.

Czterysta metrów. Koniec lasu. Dalej odkryty teren. Idealna, gładka biel śnieżnego całunu. Wiatr kręcący na jego powierzchni niewielkie pióropusze.

Dowódca wyjął lornetkę i zaczął obserwować cel. Z komina unosił się dym i kładł się płasko w powietrzu. Spokój.

Bezruch.

13.

Helena nie zwracała uwagi na psa. Szczerze mówiąc, nie zwracała uwagi na nic, poza sobą. Butelka pokazała dno, a jej nie chciało się ruszać do kuchni. Leżała w sypialni i myślała.

Alkohol spełnił o tyle swoją rolę, że rozlał się po ciele przyjemnym ciepłem. Rozleniwił. Nie natchnął jednak optymizmem. Spowodował jedynie, że rzeczywistość dostała nieco ostrzejszych konturów. Nieco wyraźniejszych barw.

Nieco bardziej wyrazistego smaku.

Myślenie obrazkowe: wielka przestrzeń, łagodne, jasne kolory. I trzy postacie. Para z przodu, a jedna, samotna, na drugim planie. Która? Kto był samotnikiem podążającym za wiodącą dwójką?

Kto gonił, być może bez nadziei na osiągnięcie celu?

Poczuła delikatne mrowienie w klatce piersiowej. Do sztucznie wywołanego ciepła doszło drżenie. Pożądanie. Uczucie tak silne, że zawładnęło nią, ogarnęło od stóp do głów. Zresztą, nie bardzo się broniła. Dała się ponieść. Obraz przed oczami złagodniał. Wszystkie trzy postacie falowały splecione w tańcu-akrobacji.

Usłyszała muzykę.

Tańczyła. Może minutę, kwadrans albo wieczność.

Yamato warknął głucho.

Obraz i muzyka zniknęły. Pożądanie odpłynęło. Helena otworzyła oczy i zaczęła nasłuchiwać. Warknięcie powtórzyło się. Głuche, basowe…

…złowieszcze.

Wstała. Yamato nigdy nie warczał w ten sposób. W ogóle odzywał się raz na tydzień. Był wzorem dyskrecji. Zobaczyła go w saloniku, przy oknie wychodzącym na las. Wyjrzała. Biel śniegu i nic poza tym.

Pies, zazwyczaj legawiec wiecznie pochrapujący na swym posłaniu, zamienił się w uważnego obserwatora, czujnego stróża i gotowego na wszystko opiekuna. Stał i wystawiał pysk ponad framugę. Obserwował teren, nasłuchiwał. Był wyprężony, sierść zjeżyła się, biegnąc wąską pręgą od łba aż do końca ogona. Gdy podeszła, spojrzał na nią uważnie, po czym wrócił do obserwacji.

– Co zobaczyłeś? Coś cię martwi? – klepnęła go po muskularnym zadzie. W i

Ale nie teraz. Nie dziś.

Helena ponownie spojrzała przez okno. Nic. Cisza i spokój. Wzruszyła ramionami.

– Pilnuj pani, a pani pójdzie się napić – powiedziała. Zachwiała się lekko i poszła do kuchni.

14.

– Proszę tędy – głos zimny jak stal na mrozie. Wzrok ostry. Usta w wąską kreskę.

Własna skala. Numer jeden: maksi buc. Polityk albo szołbiznesmen (ka). Nadęty, wyniosły, mający za durni wszystkich stojących niżej w hierarchii. Często w TV. Tok szoł, tańczące talenty, te sprawy.