Mróz

Tyszkiewicz oderwał się od pobocza i ruszył przed siebie. Na spotkanie z Krzeptowskim wkroczył spóźniony o kwadrans. Nie był w stanie wzbudzić w sobie z tego powodu wyrzutów sumienia. Zresztą komisarz sprawiał wrażenie, jakby sam przyszedł dopiero przed momentem.

– Słyszałeś?

– Transmisja leciała na wszystkich kanałach zamiast kolęd. Trudno było nie słyszeć.

– I co myślisz?

Tyszkiewicz wzruszył ramionami.

– Nic. O ile proroctwo się spełni, pewnie zginie trochę mniej ludzi.

Krzeptowski spojrzał uważniej. Cynizm raczej do faceta nie pasował.

– Co się dzieje?

Tyszkiewicz ponownie wzruszył ramionami. Może odrobinę za energicznie.

– Nic.

– Na pewno?

– Nie na pewno. Ale zostaw to.

Komunikat był wyraźny. Mimo to został zignorowany.

– A Helena jak się czuje?

– Mam nadzieję, że dobrze. Nie widziałem jej od rana.

Krzeptowski wiedział już, że Jakub tkwi po uszy w kłopotach, ale nie wyrywał się z dalszymi pytaniami. Owszem, czasami ingerował w jego życie, nawet bez zaproszenia, ale czuł, że to nie ten przypadek. Że stało się coś, co przerasta dotychczasowe kłopoty. Jeżeli Jakub dojrzeje, sam mu powie.

Teraz milczał. Więc nie czas na bratnią pomoc. Krzeptowski zmienił temat.

– Sporo się dzieje.

– No. Naczelnik nie żyje.

Komisarza zamurowało. W kawiarni trwała nerwowa krzątanina, obsługa szykowała się do zamknięcia lokalu.

– Dzisiaj rano znaleźli go zabitego w swoim gabinecie. Klasyczne samobójstwo. Porządek, żadnych śladów przemocy, tylko dziura w głowie i trochę krwi na ścianie. Cebeeś prowadzi śledztwo.

– Nie dziwne. To ich kaliber – Krzeptowski miał ściągniętą twarz. Ogorzałe policzki były bledsze niż zwykle. Fakty. Pieprzone fakty. Pieprzona wymowa faktów. – Skąd wiadomo, że to samobójstwo? Jakiś list pożegnalny, czy coś?

– Nie wiem. Byłem przesłuchiwany przez koleżkę z cebeesiu. Nawet sympatyczny. Bardzo go interesowało, dlaczego nie kontynuujemy śledztwa w sprawie Wicherka.

– Wiedział o Wicherku?

– Możliwe. Niewątpliwie natomiast sporo mówiło mu nazwisko Tolak.

Krzeptowski po raz kolejny poczuł się zaskoczony. Czemu się dziwi? Ostatnie trzy dni to jedna wielka niespodzianka.

– Co mówił o Tolaku?

– Nic. W ogóle był tajemniczy. Ale sporo pytał. O Wicherka, o raport, a zwłaszcza o to, w jakich okolicznościach straciliśmy śledztwo. Miałem wrażenie, że to go najbardziej interesuje. Może szukał śladów nacisku na starego od góry, żeby sprawie ukręcić łeb.

– Mówiłem, że się na tym przejedziemy.

– Już się przejechaliśmy. Możliwe, że Biuro o całej sprawie wiedziało wcześniej i prowadziło swoje śledztwo.

Coraz lepiej. Krzeptowski zastanowił się.

– Myślisz, że zabójstwo szefa ma związek z Wicherkiem i naszą sprawą?

– Pewności nie mam. Ale na to wygląda. Cebeeś coś wie.

Krzeptowski zaklął. Coraz lepiej. Coraz fajniej. Coraz weselej.

– Tolak to mistyfikacja – powiedział.

– Wiadomo było od początku.

– Spokojnie. Większy numer. Chodziło mu o nas.

– Wiadomo.

– O nas.

Wiadomość w końcu dotarła do adresata i wybiła Tyszkiewicza z obojętności. Coś ścisnęło go w dole brzucha.

– A dokładniej?

– Facet wie o twoich wyczynach w Nagum Thal. I później.

– Poważnie? Skąd?

– Ma dostęp do tajnych danych.

– Gliniarz?

– Nie jest gliniarzem.

– A kim? O co mu chodzi?

– To dłuższa historia. Szuka dużego kozaka. Takiego, co byłby skło

– Absurd. Myślał o mnie?

– O nas obu, generalnie. Węszył, bo pasowaliśmy do profilu.

– Absurd, mówię ci. Wczorajsze popołudnie i wieczór spędziłem z Leną.

– No, świetne alibi – Krzeptowski roześmiał się.

Kawiarnia zrobiła się pusta. Kelner patrzył na nich znacząco.

– Nie mówię, że alibi. Mówię, co robiłem.

– Spokojna głowa. Okazało się, że to nie my.

– Kamień spadł mi z serca.

– Mnie też. Ale Tolak potrzebuje pomocy.

– Od nas?

– Akurat nawinęliśmy się pod rękę i próbuje nam zaufać. Kontakt mu się urwał z szefami. Martwi go to.

– Ja bym się cieszył. Hulaj dusza, starych nie ma w domu, święta spokojne.

– Niezupełnie. Oprócz tego, że nie żyje prezydent, wydarzyło się jeszcze parę i

Tym razem Tyszkiewicz już naprawdę się przejął. Lubił Smotrycza. Ból z dołu brzucha jął przesuwać się ku górze.

– Co to znaczy?

– Nie ma go w domu, nie odbiera komórki. Umówiłem się z nim wczoraj. Pojechałem, zastałem drzwi otwarte i zero kolesia w domu. Mieszkanie wyglądało, jakby wyszedł na chwilę po papierosy. A potem zjawił się Tolak…

Tyszkiewicz pokręcił głową. Co za szajs. Co za pieprzony świąteczny szajs.

– Stasiu, tak się nie da. Opowiedz wszystko od początku, dobra? O Smotryczu, o Tolaku i o tym, co ja w tym wszystkim robię.

– Ile masz czasu?

– Ile trzeba. Nie spieszy mi się.

W normalnych warunkach, nawet najważniejsze gadki na tematy służbowe Tyszkiewicz odłożyłby na po świętach. Helena była ważniejsza niż wszystko i

Helenę zostawił w spokoju. Przyjdzie moment i na nią.

Komisarz zdążył opowiedzieć może pół początku. Podczas opisu moździerza, zastosowanego przez zamachowca, rozległ się riff „Smoke on the water”. Jakub sięgnął niechętnie do kieszeni – już zdążył się wkręcić w temat, co zresztą uznał za interesujące w kontekście nocnych przeżyć, może tego właśnie mu było trzeba – i wyciągnął aparat. Display jarzył się niebiesko, mówił: numer prywatny. Taka praca: często dzwonili ludzie, którzy życzyli wszystkiego najgorszego i nie mieli ochoty być zidentyfikowani na pierwszy rzut oka. W zasadzie przebywał na urlopie, więc wahał się, czy nie zlekceważyć połączenia, jednak zdecydował się odebrać.

– Halo?

– Czy rozmawiam z nadkomisarzem Jakubem Tyszkiewiczem? – głos: stanowczy i władczy, wyraźnie nawykły do wydawania szorstkich poleceń i bez zdziwienia konstatujący bezzwłoczne ich wykonywanie.

– Przy telefonie. Kto mówi?

– Moje nazwisko Lawicz. Dzwonię z kancelarii prezesa Rady Ministrów. Jestem osobistym asystentem premiera.

– Ach tak. Miło mi. Mówi Tyszkiewicz, pierwszy sekretarz prezydenta Stanów Zjednoczonych.

Jakub: idealnie ponura mina. Krzeptowski: głośny rechot.

Głos zatkało na chwilę. Gdy odezwał się ponownie, prezentował temperaturę zbliżoną do punktu pomiarowego zlokalizowanego na najzimniejszym zadupiu Alaski.

– Proszę posłuchać. Polecono mi skontaktować się z panem i zaprosić na spotkanie z premierem. Pan premier nie jest przyzwyczajony do żartów na swój temat.

– Nie żartuję z premiera, tylko z pana. Czemu zawdzięczam zaproszenie?

– To już wyjaśni pan premier na spotkaniu.

Zapadło obustro

– Pan dzwoni z kancelarii premiera?

– Tak jak powiedziałem…

– Dobrze usłyszałem: Lawicz?

– Tak.

– Proszę mi podać numer telefonu, pod którym jest pan uchwytny.

– Ale…

– Słuchaj, koleś, jeżeli rzeczywiście jesteś tym, za kogo się podajesz, i twój szef chce mi osobiście złożyć życzenia, da ci kopa w dupę, że nie załatwiłeś sprawy. Albo dajesz numer, albo się wyłączam.

Wściekłe sapnięcie. Walka z urażoną dumą.

– Proszę zanotować – głos zgrzytliwie wypowiedział kilka cyfr, po czym Tyszkiewicz usłyszał trzask. Najpewniej słuchawka nie przeżyła uderzenia o widełki.

Ze swojej komórki, w której brakowało tylko automatu do coca-coli i prywatnej skoczni narciarskiej (kolejny – kurwa mać – prezent – od – żony – artystki), Jakub szybko zalogował się do Internetu. Wpisał adres. Po chwili znalazł to, czego szukał. Nie ma jak cyfrowa łączność.