Mróz

Przełknął ślinę. Miała rację. Amnezja będzie najlepszym wyjściem.

Czuł, że stoi tuż za jego plecami i szczerze mówiąc, przeszkadzało mu to. Nie używała perfum, ale i tak pachniała w sposób przyprawiający o zawrót głowy. Świeżość, stanowczość, adrenalina. Aż się bał spojrzeć.

Wystukał adres, połączył się z serwerem, z którego usług zwykle korzystał podczas wirtualnych wypraw. Zaczął przeszukiwanie sieci.

Po pięciu minutach drukarka ponownie zaszumiała cicho.

Pierwsze dwa nazwiska. Krótkie biografíe. Niewyraźne zdjęcia. Domniemane adresy bądź miejsca pobytu. Niezły początek.

Zuza

Po dziesięciu minutach dostała dalszych pięć nazwisk. Międzynarodowy przekładaniec. Zintegrowana Europa.

– Wszystko?

– Jeżeli chodzi o ekstraklasę, owszem. Sporo chłamu, ale on cię chyba nie interesuje.

– Dobrze. Bardzo dobrze. Teraz druga sprawa. Trochę poważniejsza. Podyktuję ci adres e-mailowy. Chcę, żebyś znalazł IP komputera, który ostatnio odbierał pocztę z tego adresu. Przypominam: nikt cię nie może zauważyć.

Mężczyzna uśmiechnął się pod nosem. Maskowanie było jego żywiołem, na tym gruncie czuł się znacznie pewniej.

Przez chwilę tłumaczyła mu, czego ma szukać i jakich aplikacji użyć.

Uśmiech zniknął jak zdmuchnięty. Zadanie wyglądało na niemożliwe do wykonania, na dodatek cholernie niebezpieczne. Przez chwilę namyślał się, czy nie odmówić. Prawdopodobieństwo znalezienia IP komputera, który naprawdę chce się ukryć, jest bliskie zeru. Nieco nad kreską, ale tylko statystycznie. Spojrzawszy na Zuza

– To może potrwać – powiedział.

– Rób swoje. Nie spieszy nam się.

Wzruszył ramionami i przystąpił do pracy.

Zuza

Okrążyła pokój. Wzięła z półki album o architekturze. Ponownie usiadła na kanapie. Otworzyła na przypadkowej stronie. Nie widziała jednak zachwycających kształtów najbardziej znanego z dzieł Gaudiego. Nie interesowało jej piękno i harmonia. Nie teraz.

Myślała o matce. Dalekiej, obcej, wojującej z całym światem, a najbardziej z własną córką.

Będącej jednak jakimś punktem odniesienia, jakimś – pokrętnym i złowieszczym, ale zawsze – drogowskazem. Katalizatorem myśli, pomocą w koncentracji. Ogranicznikiem i strażnikiem pilnującym, by córka konsekwentnie podążała wytyczoną ongiś ścieżką. Zuza

A może nie?

Pozostała przecież Zosia.

Słońce. Szczęście. Miłość.

Ta ostatnia bardzo trudna; już chociażby z tej racji, że aby kochać, należało zaakceptować. By zaakceptować, trzeba było wpierw skryć w mroku niepamięci okoliczności, które sprawiły, że Zosia mogła przyjść na świat. Że w organizmie zbyt młodej matki pojawiło się życie.

Zostało poczęte, kiełkowało, po czym postanowiło spróbować samodzielności.

O sześć tygodni za wcześnie.

Ten moment, dla odmiany, Zuza

…i wygrała, odniosła pierwsze, oszałamiające zwycięstwo.

A kiedy po wielu tygodniach przebudziła się i spojrzała niewidzącymi oczyma na Zuza

Pamiętała, jak wróciła z dzieckiem do domu. Do osiemnastych urodzin brakowało jej równego miesiąca. Matka powitała córkę i wnuczkę w progu, bez słowa wyjęła z ręki maleńkie zawiniątko i zaniosła do pokoju.

Objęła nad Zosią pieczę, zasłoniła barierami przed światem. Wzięła na siebie całą odpowiedzialność za to, co się stało. Ukryła głęboko ból. I rozczarowanie.

Od tej pory Zosia stałą się treścią, istotą i celem życia ich obu, choć każda z nich inaczej tę treść, istotę i cel pojmowała. Matka zasklepiła się w bólu i poświęceniu, wybierając bliską śmierci ascezę. Zuza

Miała osiemnaście lat, ale przestała być dzieckiem.

Znalazła, choć poszukiwania zajęły o wiele więcej czasu, niż pierwotnie przypuszczała.

Zmiany przyszły stopniowo. To, co dawniej wydawało się naturalne, teraz stało się obmierzłe i nienawistne. Proste pojęcia, jak dobro czy zło, straciły swą moc. Straciły powab i czar.

Świat zasługiwał na i

Ewolucja trwała dwanaście lat i właśnie się zakończyła. Uzyskała ostateczny kształt. Zuza

W domu matki, stojąc w pustym pokoju Zosi, miała wrażenie, że popada w obłęd. Że demon, którego przez tyle lat starała się trzymać w głębokim ukryciu i z którym nawet z czasem udało się zaprzyjaźnić i wykorzystywać jego możliwości, że demon ten wychodzi na zewnątrz i pożera ją razem z całym światem. Sama się dziwiła, dlaczego ostatecznie nie zwyciężył. Może nie był jeszcze gotowy. A może ona nie była gotowa, by zanurzyć się w szaleństwie. Ostatnim wysiłkiem woli wyszła z mieszkania, spotkała się z Bondarukiem, po czym przyjechała tutaj.

Teraz koło ewolucji się domknęło, demon rozsiadł się wygodnie w jej umyśle i sercu.

Ale o żadnym szaleństwie nie było już mowy.

Zuza

I zapraszała.

8.

– Stasiu?

– Czołem. Już po rozmowie z szefem naszym kochanym?

– W pewnym sensie. Gdzie jesteś?

– Mogę być tam gdzie ty.

– Dobra. Za piętnaście minut tam gdzie zwykle?

– Za dwadzieścia.

– Będę.

Tyszkiewicz wsiadł do samochodu. Chwilę patrzył przed siebie tępo i myślał o kilku rzeczach jednocześnie. Niewiele z tego wynikało. W końcu przekręcił kluczyk. Silnik zagrał basem. Radio włączyło się i wypluło z siebie głos spikera poważnym tonem zapowiadającego przemówienie prezesa Rady Ministrów.

Jechał wolno i słuchał jednym uchem. Po chwili zaczął słuchać oboma. Następnie zatrzymał samochód. Zauważył, że ruch uliczny, nieporównywalnie większy niż wczoraj, zamarł, zastygł w bezruchu. Kierowcy znieruchomieli, podobnie jak on sam, z uchem przyklejonym do głośnika.

Premier przemawiał przez kilka minut, po czym nadano hymn. Już chociażby z tego powodu sprawa zasługiwała na uwagę. I troskę.

Więc jednak władze zdecydowały się ujawnić fakty. Zdecydowały się powiedzieć o kasandrycznych przypuszczeniach. Zdecydowały się obsadzić premiera – ostatnio poważnie tracącego w rankingach popularności – w roli pogodynki.

Sprawa zdecydowanie zasługiwała na uwagę i troskę.

Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki ulica zaroiła się ludźmi. Biegli, pędzili wręcz, a ludzka rzeka rosła z każdą chwilą. Samochodami i pieszo, autobusami i sankami, jechali, ślizgali się, pełzli i truchtali do sklepów, dyskontów i hurtowni, zarzucając uszczęśliwionych sprzedawców gigantycznymi zamówieniami.