Mróz

– W porządku – wziął aparat. Nie był zdziwiony. Nie po tylu latach pracy z Zuza

– Dzięki.

– Nie rób głupstw – powiedział ciepło. Zuza

– Zastrzelono mi matkę i porwano dziecko, którego pewnie już nie zobaczę na oczy. Właśnie zostałam na świecie sama – powiedziała cicho, nachyliwszy się do uchylonych jeszcze drzwi. Więc jednak usłyszała. – Myślisz, że będę przejmowała się nierobieniem głupstw? Poprowadź śledztwo i jesteśmy kwita. Dług zostanie anulowany.

Zatrzasnęła drzwi i poszła w kierunku swojego samochodu. Skręciła za róg, upewniła się, że nikt jej nie obserwuje, po czym wyciągnęła z kieszeni kluczyki. Szczęknął centralny zamek. Wsiadła, zapaliła silnik i ruszyła w drogę. Wyjęła komórkę, tę prywatną, następnie wybrała numer z listy. Sygnałów było pięć, jak zwykle. Przerwała połączenie, po czym powtórzyła je, po półminucie.

– Halo? – znowu męski głos, tym razem ochrypły i nosowy. Znajomy. Przyjazny.

– To ja.

– Cześć.

– Będę za piętnaście minut.

– Mam bałagan…

Rozłączyła się.

Prowadziła szybko, ale bez szarżowania. Ból nie ustępował. Wiedziała, że prędko nie ustąpi. Zresztą, z pewnego punktu widzenia, to nawet nie najgorzej. Pomoże w skupieniu i popchnie do działania.

Podjechała pod niczym niewyróżniający się blok na Bemowie. Domofon nie działał, na klatce było zimno. Wjechała windą na drugie piętro. Zapukała do drzwi.

Mężczyzna, który je otworzył, miał nie więcej niż dwadzieścia pięć lat. Gdyby nie Zuza

– Wejdź – gospodarz nie zdążył się ogolić, ale to był jedyny przejaw abnegacji. Pachniał wodą toaletową dobrej marki i uśmiechał się zachęcająco.

Stereotyp hakera podpowiada, że powinien on zamieszkiwać ponurą norę, składającą się tylko z komputera, sieci, pudełek od pizzy i puszek po piwie. Zgodnie ze wzorcem haker żyje w nocy, całe dnie przesypia, śniąc o kolejnych wirtualnych zdobyczach. Płeć przeciwna może dla niego nie istnieć, podobnie jak i reszta realnego świata.

Gospodarz nie miał ze wzorcem nic wspólnego. W mieszkaniu, pomalowanym w przyjemne barwy, wbrew telefonicznej deklaracji, panował idealny porządek. Dwa wielkie monitory komputerowe w istocie zdominowały spore biurko, ale kilkakrotnie więcej miejsca w pokoju zajmowała szafa z książkami oraz albumami z awangardową architekturą i artystyczną fotografią. Całość uzupełniała stojąca w kącie gustowna rzeźba utrzymana w abstrakcyjnym stylu.

Główne zajęcie lokatora najwyraźniej nie zżarło mu mózgu. I przynosiło niezłe, choć zapewne nielegalne dochody. Zuza

Zdjęła kurtkę i rzuciła na fotel. Z kabury na biodrze wyciągnęła glocka, a z kieszeni kurtki kopertę. Oba przedmioty położyła na biurku. Mężczyzna stał pośrodku pokoju, obserwował te zabiegi i uśmiechał się lekko. Lubił Zuza

– Masz dwie możliwości – powiedziała, patrząc mu w oczy. – Pomożesz mi – wskazała ręką na kopertę – albo nie – palec wycelowała w pistolet.

– Załapałem się do teleturnieju? – uśmiech nie zniknął, choć stał się nieco wymuszony. A oblicze bledsze. Z jego znajomości Zuza

– Wybieraj. Potrzebuję twojej pomocy, ale nie mam czasu na bzdury. Zrobisz coś dla mnie, to, co jest w środku, możesz zatrzymać, a ja zniknę z twojego życia na zawsze. Nie ma długu, nie ma przeszłości, nie ma winy.

Mężczyzna podszedł powoli do biurka. Pistolet zignorował, zajrzał natomiast do koperty. Po sekundzie przeniósł wzrok na Zuza

– Jednak załapałem się do teleturnieju – stwierdził. Uśmiech znikł. Bladość nie. – Jak brzmią pytania?

– Chcę, żebyś dobrze zrozumiał. To ważne i dla ciebie, i dla mnie.

– Co mam zrozumieć?

– Masz stracić pamięć. Zapomnieć wszystko, o czym będziemy mówili. Nie chcę ci grozić, ale amnezja jest przede wszystkim w twoim interesie. Szczerze mówiąc, na twoim miejscu wyjechałabym. Jeszcze dziś.

– Nigdy cię takiej nie widziałem…

– Mało widziałeś. Nigdy sytuacja nie była aż tak zła.

Mężczyzna zastanowił się. Lubił Zuza

Westchnął. Może nie tylko lubił Zuza

– Co mam zrobić? Powiesz mi, o co chodzi?

Tym razem to ona się zawahała. Też go lubiła. Na swój sposób.

– Powiem ci, co masz zrobić, ale nie dowiesz się, o co chodzi. Siadaj – wrócił zwykły ton.

Mężczyzna usiadł przed ekranem. Odłożył na bok kopertę. Zuza

Odpalił komputer i wszedł do sieci. Spojrzał na nią pytająco.

– Puść mnie. Z punktem pierwszym poradzę sobie sama.

Posłusznie się przesunął. Zuza

Do mieszkania weszło dwóch mężczyzn. Byli ubrani w czarne kurtki i dżinsy. Wyglądali jak studenci. Tyle że studenci z reguły nie posługują się pistoletami z tłumikiem.

Mężczyźni szybko zajrzeli do wszystkich pomieszczeń. Nie dotykali niczego, nie zapalali światła. Po chwili usiedli na kanapie. Nie wypuszczali broni z ręki.

Zuza

Któregoś razu wstali obaj i zniknęli na dobre. Komputerowy zegar wskazywał czwartą nad ranem.

– Co to było? – haker przełknął głośno ślinę. Nawet nie próbował ukryć zaniepokojenia.

– Mieszkanie. I chłopcy z pistoletami – Zuza

– To twoje mieszkanie? Kim byli?

– Pamiętasz lekcję? Lepiej, żebyś nie wiedział. Więc nie pytaj.

– Chcieli zabić? – w pytaniu więcej było twierdzącej nuty.

– Owszem. Gdyby przyszli tylko nastraszyć, byliby zamaskowani – powiedziała obojętnie. Po czym odwróciła się w jego stronę. – Dasz radę powiększyć twarze i wzmocnić obraz?

– Światło nie było zbyt dobre. Ale powi

– Działaj.

Zuza

– Wejdź do zasobów ABW, wywiadu, kontrwywiadu, cebeesiu i informacji kryminalnej. Interesują mnie zabójcy, zawodowi cyngle z wysokiej półki. Raczej z importu.

– Z importu?

– Cudzoziemcy – powiedziała niecierpliwie. Rozdygotanie i wzburzenie opadło, jednak czuła, że każda sekunda zwłoki pali ją rozgrzanym żelazem. – Najemnicy, profesjonaliści, byli żołnierze lub funkcjonariusze jednostek specjalnych.

– Jakie kryterium?

– Mają przebywać na terenie kraju. Nie muszą mieć u nas żadnych akcji na koncie ani sformułowanych podejrzeń. Wystarczy, że tutaj są.