Mróz

Naczelnik siedział za biurkiem i opierał się plecami o fotel. Na biurku stało parę standardowych drobiazgów: komputer, zdjęcie żony i dzieci, dwa telefony, staroświecki kałamarz bez atramentu. W pokoju panował idealny porządek, szef generalnie był pedantem, zwracającym uwagę na najmniejszy nawet przejaw bałaganiarstwa. Ogólnie: fajny z niego gość…

…tyle że nieżywy.

Kula wleciała ustami, przebiła podniebienie, mózg, czaszkę i oparcie fotela, po czym wbiła się w ścianę, o pół metra nad głową komendanta. Z boku, niemal pod biurkiem, leżał pistolet, piętnastostrzałowy walther.

Nawet bez żadnego śledztwa wyglądało to na samobójstwo.

– Nawet bez żadnego śledztwa wygląda to na samobójstwo – powiedział Mailert. – Prawda?

Kac przeszedł jak ręką odjął.

– Kiedy to się stało?

– Sekretarka znalazła go o ósmej rano. Dokładnego czasu zgonu nie znamy, patolog jeszcze się nie wypowiedział. Może jednak pogadamy?

Tyszkiewicz skinął głową. Wychodząc, zerknął jeszcze raz na siedzącą w fotelu postać: cham i skurwysyn, ale dobry glina, odporny na stres i naciski z góry. O skórze nosorożca.

Na pewno niezdolny do strzelenia sobie w łeb.

Weszli do jednego z opustoszałych pokoi. Na początek gra wstępna: a co, a z kim, a po co, a kiedy ostatni raz, a kim jest i tym podobne. Rytualna gadka szmatka. Potem przeszli do ciekawszych rzeczy.

– Po co szedłeś do szefa?

– Miałem zdać raport z prowadzonego śledztwa.

– Czego dotyczyło śledztwo?

Jakub był skło

– Morderstwo niejakiego Wicherka. Meteorologa geniusza.

Mailert podniósł brwi do góry. George Clooney w nadwiślańskiej wersji soft.

– Mów dalej.

– Wyglądasz, jakbyś słyszał to nazwisko.

– Nie. Mów dalej.

– Dostałem sprawę trzy dni temu. Wczoraj szef zamknął dochodzenie i rozwiązał zespół.

– Zamknął dochodzenie? Wykryliście sprawcę?

– Nie. Nawet się nie zbliżyliśmy. Okoliczności zabójstwa, głównie domniemany motyw, a precyzyjniej, odkrycie Wicherka, którego ujawnienie mogłoby posłużyć za motyw, przekazałem szefowi. Pięć minut później już nie istniałem jako szef zespołu. Wszyscy dostaliśmy bezterminowe urlopy, bez słowa wyjaśnienia. Miałem się dzisiaj zjawić ze szczegółowym raportem podsumowującym śledztwo i to miał być koniec mojego udziału w sprawie.

– Masz ten raport?

Zaprzeczenie było zbędne.

– Owszem.

– Pokaż.

Wahanie. Kruchy lód, podtopiony wodą.

Sięgnął do kieszeni. Wyjął pendrive’a. W i

– Tu masz raport i materiały ze śledztwa.

– Dobrze. Powiedz mi, dlaczego twoim zdaniem zespół został rozwiązany bez wykrycia sprawcy?

– Chyba najpierw musisz przeczytać raport. Tam jest przyczyna.

– Opowiedz. Postaram się zrozumieć.

Jakub wzruszył ramionami. Sprawy zaszły i tak za daleko, by mieć jeszcze jakieś tajemnice.

Opowiadanie trwało piętnaście minut. Syntetyczne. Nasycone szczegółami. Imponujące. Ponure.

Gdy Jakub zamilkł, Mailert pozwolił wybrzmieć ostatnim sylabom. Zdecydowanie miał wyczucie dramatyzmu.

– Kto oprócz ciebie wchodził w skład zespołu?

Jakub wymienił nazwiska wraz z telefonami kontaktowymi. Przy nazwisku Tolaka Mailert wyraźnie się zawahał. Dostrzegł też, że nie uszło to uwagi Tyszkiewicza.

– To na razie wszystko – Mailert wstał. – Miej włączoną komórkę. Skontaktujemy się. Być może jeszcze dziś.

Wow. To z pewnością będzie Wigilia dwudziestolecia. W drzwiach Tyszkiewicz odwrócił się. Jak jakiś Columbo.

– Jeszcze jedno – powiedział. – Samobójstwo to zdecydowanie ostatnia pozycja na liście ulubionych rozrywek naczelnika. On tego nie zrobił.

7.

Zuza

Spędziła w mieszkaniu matki pięć minut. Miała świadomość, że powi

Zuza

Telefon.

Wyjęła służbową komórkę i wybrała numer z książki adresowej. Kiedyś używała go kilkanaście razy dzie

– Witaj. Chcesz do nas dołączyć? – męski głos, wysoki i piskliwy. W tle śmiechy i brzęk szkła.

– Nie – powiedziała. – Potrzebuję pomocy.

– Kochana, jasne, nie ma sprawy. Ale po świętach, co? – głos wyraźnie ubawiony, a właściciel pod wpływem.

– Nie, Stefan. Teraz.

Podinspektor Stefan Bondaruk spoważniał.

– Co się stało?

– Zabójstwo i porwanie. Weź ludzi i przyjedź.

Następnie wytrzeźwiał.

– Odpowiednich ludzi – dodała z lekkim, niemal niewyczuwalnym naciskiem.

– Jasne – już myślał, jak zwykle szybko i precyzyjnie. – Gdzie?

Podała adres.

– Będę za dwadzieścia minut. Czekaj na nas.

Odłożyła komórkę.

Siedziała, trzymała ręce na kierownicy i patrzyła przed siebie.

Łzy. Ból w piersiach. Ucisk w żołądku. Puls sto dwadzieścia. Zatykający dech żal. Rozpacz? Dobre słowo, jednak nijak nieoddające istoty rzeczy. Istota rzeczy musi pozostać nienazwana.

Ile to trwało? Długo. Łzy zdążyły obeschnąć, wszystko i

Wszystko i

Po kwadransie uruchomiła silnik, przejechała na sąsiednią ulicę i zaparkowała. Pod dom matki wróciła piechotą. Pięć minut po umówionym terminie pod budynek podjechały dwa nieoznakowane radiowozy. Wysiadło z nich kilku mężczyzn. Najniższy z nich, podobny do okutanej w kożuch kuli bilardowej, podszedł do Zuza

– Które piętro? – zapytał.

– Czwarte. Mieszkania dwadzieścia.

– Daj klucze i poczekaj w samochodzie, jeśli nie chcesz wchodzić.

– Wolałabym nie.

– Zejdę do ciebie za chwilę.

Towarzysze Bondaruka wzięli z samochodów kilka niewielkich walizeczek i poszli. Po dwudziestu minutach podinspektor ponownie wsiadł do samochodu. Już się nie uśmiechał.

– Paskudna sprawa – powiedział. – Znasz ofiarę?

– Owszem. To moja matka. Oprócz tego z mieszkania porwano dziecko, dziewczynkę. Dwanaście lat, jest niepełnosprawna, porusza się na wózku. Nie widzi, prawie nie słyszy, nie je samodzielnie. To moja córka.

– Twoja córka? – Bondaruk obrzucił Zuza

– Wielu rzeczy nie wiedziałeś – głos matowy, głuchy i drżący. Wychodził z ust jakby wbrew woli właścicielki. – To teraz bez znaczenia. Chcę, żebyś poprowadził śledztwo.

– Oczywiście. Masz jakieś pomysły? Ktoś ci źle życzył?

– Pół miasta? Nieważne. Zróbcie wszystko zgodnie z procedurą. Zbierzcie ślady, ustalcie kaliber i rodzaj broni, z której moja matka została zastrzelona, popytajcie sąsiadów. To się musiało stać dziś w nocy albo nad ranem. Matka jest w koszuli nocnej, musieli ją wyrwać ze snu.

– Brak śladów włamania. Twoja matka albo im otworzyła, albo mieli zapasowe klucze.

– Jedno i drugie dość mało prawdopodobne. Musicie mocno powęszyć.

– Myślisz, że to może być zemsta?

– Możliwe. Nie wiem.

– Chyba nie mówisz wszystkiego.

– Chyba nie.

Bondaruk westchnął. Wiedział, że sprawa śmierdzi i najprawdopodobniej śledztwo nie przyniesie niczego dobrego. Ale nie miał specjalnie możliwości manewru.

– Co teraz planujesz? – zapytał.

– Poszukam na własną rękę – odparła i nacisnęła klamkę. Zimno natychmiast zaatakowało. Po chwili jakby sobie coś przypomniała, sięgnęła do kieszeni, wyciągnęła telefon komórkowy i podała Bondarukowi. – To komórka na kartę, anonimowa. Jest w niej wbity mój nowy numer. Kontaktuj się ze mną tylko w ten sposób, dobrze?