Mróz

Stojące otworem.

Alarm.

Drzwi do pokoju Zosi powi

Pusto.

Ani Zosi, ani wózka.

Opuściła broń. Wiedziała, co znajdzie w salonie.

Z zaciśniętymi ustami i zimnym wzrokiem przekroczyła próg pokoju. Obeszła stół.

Matka leżała na podłodze. Na plecach. Miała zamknięte oczy. Sprawiała wrażenie, jakby spała. Mała dziurka pośrodku czoła wyglądała jak narysowana. Równiutki, okrągły otworek.

Rana wylotowa musiała być znacznie większa. Na podłodze zebrała się już spora kałuża krwi.

5.

– Mówisz dużo i nawet z sensem – przesłuchujący usiadł na krześle stojącym naprzeciwko łóżka i założył nogę na nogę. Nadal się uśmiechał. Nadal było całkiem przyjemnie. – Ale niestety mam wrażenie, że kłamiesz.

– Nie – Smotrycz włożył w zaprzeczenie całą pozostającą jeszcze do dyspozycji energię. – Po co? Wiem, że możecie mnie zmusić do gadania. Mówię prawdę.

Mężczyzna westchnął, pokręcił głową niczym ojciec zafrasowany dwójkami syna, po czym wyciągnął z kieszeni mały dyktafon.

Wcisnął „start”.

„…Więc uważaj. Kilka dni temu wymienialiśmy uwagi na temat pewnej osoby.

…Podejrzanego?

…Niezupełnie. Niezupełnie.

…Ach tak.

…Tak.

…Pamiętam tę rozmowę.

… Chwytasz w lot. Chodzi o… tę osobę.

…Zrozumiałem za pierwszym razem. No i?

…Powęszysz?

…Oficjalnie?

…Oczywiście, że nie. Interesuje mnie wszystko, pełne menu. Najmniejszy brud za paznokciem. Najdrobniejsza skaza na portrecie.

…Jakieś konkretne podejrzenia?

… Raczej konkretne przeczucia.

…Ach tak. Przeczucia.

…Przypomnę sobie, poszukam i dam wam znać, magistrze inżynierze.

…Dziękuję wam, magistrze.”

Trzask. Koniec nagrania.

Dźwięk krystalicznie czysty, bez żadnych zakłóceń. Wyraźnie słychać oddechy rozmówców, a w tle niewyraźne odgłosy.

Technika!

Przez głowę Smotrycza w sekundę przebiegło wiele tysięcy bitów informacji.

Faceci. Sytuacja. Wiedza.

Lojalność.

– Dobrze słyszałeś? – mężczyzna nachylił się. Uśmiech zniknął. – W tym nie ma niczego nadzwyczajnego, prowadzę rozległe interesy i stosuję adekwatne zabezpieczenia. Dlatego jest istotne, byś podzielił się ze mną swoją wiedzą. Przypomnę pytanie pierwsze: dlaczego zainteresowałeś się wymienioną przeze mnie osobą i dlaczego interesuje się nią twój kolega Staszek? Od razu, do kompletu zadam drugie pytanie: jaki jest związek Wicherka i raportu z waszymi poszukiwaniami?

No, tego już za wiele. Podsłuch? W komendzie…?

A czemu nie? Skoro gość nagrywa rozmowy telefoniczne (a to nie byle co, zdobyć dostęp do danych operatora komórkowego), może też mieć podsłuch. Chociaż… w takim razie wiedziałby, skąd raport się wziął.

Wahanie trwało zbyt długo.

Mężczyzna westchnął, jakby zmartwiony. Skinął głową towarzyszowi. Ten otworzył drzwi i warknął niezrozumiałe polecenie. Do pokoju wszedł następny zamaskowany mężczyzna. Z tych całkiem dużych.

Dwa na dwa plus uziemienie, jak niegdyś mawiano.

Smotrycz szarpnął się w tył, ale na tamtych nie zrobiło to żadnego wrażenia. Przesłuchujący usunął się, na scenę wkroczyli obaj pomocnicy. Duży jednym ruchem poderwał Smotrycza do pionu, drugi odpiął kajdanki. Nim podkomisarz zdołał się zorientować, już siedział na krześle dotychczas zajmowanym przez uprzejmego mężczyznę, a ręce miał skute z tyłu za poręczą.

Nogi obwiązali mu taśmą, scalając z nogami krzesła.

Głównodowodzący obserwował te zabiegi obojętnie, paląc cienkiego papierosa.

Smotrycz miał przed oczami kojący widok odrapanej ściany nad pryczą. Kolor ohydny, widok ohydny, samopoczucie jeszcze gorsze.

Drżenie całego ciała, zaciśnięte szczęki.

Duży trzymał głowę w uścisku. Ani w lewo, ani w prawo, ani w ogóle.

Niższy otworzył niewielką czarną skrzyneczkę i wyciągnął akumulatorową wiertarkę. Ze zwykłym, cienkim i długim wiertłem.

– Musisz wiedzieć, że każdy mówi. Bez wyjątku. Opór tylko przysporzy cierpienia. Wiertło w uchu to nie są wczasy w siodle. Przebije błonę bębenkową, potem dostanie się do jamy bębenkowej, gdzie natrafi na strzemiączko, by w końcu zaatakować ślimaka. Ale nie bój się, Jurij jest najwyższej klasy fachowcem. Będziesz odczuwał spory ból, ale zachowasz przytomność. Twojemu życiu nic nie zagraża.

Ulga. Jak wyrazić radość przy szczękościsku?

Uprzejmy westchnął.

Duży zacieśnił chwyt. Bez sensu. I bez tego głowa Smotrycza tkwiła niczym w kowalskim imadle.

– Poczekam na zewnątrz – mruknął koordynator.

Niższy kiwnął głową. Uruchomił wiertarkę. Wiertło zaczęło się obracać. Ten nowoczesny sprzęt jest naprawdę bezszmerowy.

Tym wyraźniej kontrastował z wrzaskiem, który odbił się od ścian piwnicy.

6.

Tyszkiewicz wpadł w sam środek kotła.

Szum. Bieganina. Brak organizacji.

Komenda sprawiała wrażenie nawiedzonej przez najazd Obcych. Nigdy – a był to już czwarty sezon Tyszkiewicza w firmie – te szacowne mury nie widziały takiego ruchu. Wigilia stanowiła zwykle czas szybkich życzeń, szybkiego załatwiania resztek niedokończonych spraw i równie szybkiego wymykania się do domu.

Jakub na razie zapomniał o kłopotach.

– Coś się stało? – złapał za rękaw jednego z przebiegających kolegów.

Równocześnie uświadomił sobie, że pytanie w kontekście wczorajszych wydarzeń musi brzmieć zabawnie.

Ale rozmówca nie potraktował go jako zabawnego.

– Gdzie ty żyjesz, człowieku? – wyszarpnął rękaw i zaczął biec. – Naczelnik…

– Co: naczelnik?

Odpowiedź zginęła w gwarze.

Jakub ruszył na górę. Niezależnie od tego, „Co: naczelnik?”, i tak miał się u niego zameldować.

Ale na piętrze został zatrzymany przez barczystego typa, z napisem „przejście wzbronione” w oczach. Drugi, jeszcze sympatyczniejszy, stał obok.

– Gdzie? – warknięcie. Ten drugi. Rządzi.

– Do szefa – ton odpowiedzi wart pytania.

– Po co?

– Po nic. Nie twoja sprawa – Tyszkiewicz zrobił pół kroku, chcąc wyminąć barczystego. Zbędny trud. Tamten nie dał się wyminąć, a łapy miał ze stali.

– Moja. Pytam, po co idziesz do naczelnika? – Obaj usta wąskie. Wzrok dziki. Suknia plugawa.

– Służbowo – Tyszkiewicz jeszcze grał, ale już wiedział, że gada po próżnicy.

– Bardzo zabawne. Masz jakąś legitymację?

– A wy?

Rządzący leniwym ruchem sięgnął za pazuchę. Legitymacja, a jakże. Gość nawet ładnie wyszedł na zdjęciu. Nadkomisarz Ludwik Mailert, Centralne Biuro Śledcze.

Przystojniaczek.

No, skoro do pilnowania porządku na schodach wysłali nadkomisarza z cebeesiu wraz z pomocnikiem…

Człowiek może się naprawdę czuć bezpieczny w miejscu pracy.

Niemal żałował, że zabawa się skończyła. Sięgnął do kieszeni i wyciągnął swoją legitymację.

– Nadkomisarz Jakub Tyszkiewicz.

– Zgadza się.

– Po co idziesz do szefa?

– Byłem umówiony.

– W jakiej sprawie?

– Wiesz – Jakub nachylił się i zniżył głos do konfidencjonalnego szeptu. – U nas w policji istnieje coś takiego jak tajemnica służbowa.

– W jakiej sprawie?

Jakub pokręcił głową.

Kac. Problemy osobiste. I cebeeś jak wrzód na dupie.

Gwar na dole nie sprzyjał milczeniu, mimo to milczeli.

W końcu odezwał się Mailert.

– Chodź – odwrócił się i poszedł. Kolega pomocnik został, przyspawany do funkcji pilnowacza schodów.

Jakub ruszył za Mailertem. Korytarz był jak wymarły, drzwi do wszystkich gabinetów, zwykle pootwierane na oścież, teraz zamknięto na głucho. Brak sekretarek. Brak oficerów. Brak kogokolwiek.

Weszli do sekretariatu inspektora. Dwóch ludzi w lateksowych rękawiczkach przeszukiwało biurko i szafy. Mailert otworzył drzwi gabinetu.