Mróz

Automatycznie włączył radio.

Skutek? Był, a jakże. Mieszanka: Helena i prezydent, Wicherek i Zuza

Widok dwóch nagich kobiecych ciał splecionych w miłosnym uścisku.

Obraz śnieżnej czapy zamarzniętej na kość.

W kieszeni pisnęła komórka.

– To ty? – głos Krzeptowskiego był słaby i daleki.

– Ja – mruknął. Nie miał ochoty na rozmowy.

– Wiesz już?

– To i owo.

– Nie słyszę, żebyś się przejął.

– Przejąłem się. Bardzo.

Chwila ciszy.

– Stało się coś? Oprócz?

– Owszem. Ale nic takiego.

Jakub kłamca. Sprawa jasna dla obu rozmówców.

– Co robisz?

– Jadę do fabryki. A potem nie wiem.

– To niedobrze, że nie wiesz – Krzeptowski właściwie odczytał komunikat. – Zadzwoń do mnie. Potem. Mam małą sprawę. Dzwoniłem wczoraj wieczorem, nie odbierałeś.

Tyszkiewicz odsunął komórkę od ucha, wcisnął przycisk i przyjrzał się displayowi.

– Faktycznie. Może nie miałem zasięgu.

– Może. Zadzwonisz?

– Za godzinę. Trzask.

Jakub jechał dalej.

Słońce świeciło, okrywając krajobraz wesołym blaskiem. Gdyby jednak przyjrzeć się temu obrazkowi uważniej, można byłoby zauważyć, że światło jest płaskie, a świat jakby wyprany z kolorów. Jakby czegoś brakowało.

2.

Obudził go zgrzyt klucza w zamku.

Otworzył oczy. Pustka w głowie doskonale komponowała się z widokiem dwóch mężczyzn, którzy weszli do pomieszczenia. Ani zamaskowani faceci, ani miejsce nie przypominały niczego, co znał.

Pomieszczenie było niewielkie. Umieszczone pod samym sufitem okienko zdawało się wskazywać, iż znajduje się pod poziomem gruntu.

Wnioski: piwnica, mała i obskurna. Temperatura: chłodniutko, ciśnienie… bez jaj, kogo obchodzi ciśnienie? Łóżko niewygodne i wąskie, kocyk cieniutki, ściany pomalowane na mysi kolor, jakieś liszajowate.

Wrażenie artystyczne: dwójeczka. I to słaba.

Pomyślał leniwie, że mimo wszystko bardzo dobrze, że sobie tu leży. Leży i będzie leżał, odpoczywał. Należy mu się, nie? Ostatnimi czasy harował jak wół.

Zmarszczył brwi. Harował?

A co robił?

Ach tak.

Przypomniał sobie.

Był w swoim mieszkaniu, pracował, nastawiając się raczej na bezse

A potem…

Co się stało potem?

No właśnie, może ci faceci coś wiedzą. Z ich zdecydowanych ruchów można wywnioskować, że na pewno.

Niższy pochylił się nad pryczą.

– Obudziłeś się? To bardzo dobrze. Byłeś nieprzytomny trochę dłużej, niż chcieliśmy, ale teraz już naprawdę musimy pogadać. – Miał niski, przyjemny głos. Pachniał kosztowną wodą kolońską.

– Pogadać? O czym? – Swoim brzmieniem głosu Smotrycz z kolei się zdziwił: miejsce dźwięcznego barytonu zajął żabi skrzek. Co się dzieje u diabła? Kim są ci faceci? Czego chcą? Czy…

Myśli zaczęły krążyć żwawiej, działanie narkotyku ustępowało.

– O dwóch rzeczach. Potem damy ci spokój. Odpowiedź na dwa pytania to nie jest jakiś straszny wysiłek, prawda?

Smotrycz zamknął oczy. Gdy je otworzył po chwili, widział już znacznie lepiej i znacznie lepiej kojarzył. Pytający był uprzejmy, ale za tą uprzejmością…

Kątem oka dostrzegł drugiego faceta. Niezbyt imponującego wzrostu, ale sądząc ze sposobu poruszania się, silnego i zręcznego.

Oczy, patrzące żywo przez otwory kominiarki…

Zwierzę.

 Szybkie. Śmiercionośne. Okrutne. Bezwzględne. Bez sumienia.

Smotrycz chciał wstać. Gwałtownie. Wtedy poczuł, że lewy przegub ma przykuty do ramy łóżka zwyczajnymi, policyjnymi kajdankami.

Żołądek w gardle. Ślina na zewnątrz. Wysiłek, by zwieracz funkcjonował jak należy.

– Och, nie ma się czym denerwować – mężczyzna uśmiechnął się samymi kącikami ust. Jego głos zdradzał człowieka myślącego i oczytanego. Smotrycz nie zdziwiłby się, gdyby facet był wielkim miłośnikiem teatru, opery i baletu na najwyższym poziomie.

La Scala, Comedie Française, te sprawy. Teatr Bolszoj też jest niezły, podobno.

– Nie denerwuję się – Smotrycz zaczął drżeć. Niemożliwe do ukrycia. Punkt dla tamtych. Przesłuchanie się właściwie nie zaczęło, a przesłuchiwany już brudzi spodnie.

– To bardzo dobrze. A więc zacznijmy. Połóż się i spokojnie mnie wysłuchaj. O tak, doskonale. Otóż pytanie pierwsze brzmi: z jakiego powodu szukałeś w sieci danych dotyczących… – gdy mężczyzna wymienił nazwisko, Smotrycz drgnął. Już wiedział, o co chodzi. Wiedział także, jak się skończy to, w co wpadł.

Ci ludzie podsłuchiwali jego rozmowy i śledzili komputer. Dokładnie wiedzieli, czego szukał, co udało mu się znaleźć i na czyją prośbę to robił. Pytanie jest logiczne. Nie ma się co dziwić, że je zadali. Sam by je zadał na ich miejscu.

Sposoby postępowania?

Taktyka opóźniania. Powolne wycofywanie się na wcześniej przygotowanie pozycje. Bohaterska obrona, a potem odwrót. Nieprzyjaciel musi opanowywać teren kawałek po kawałku i z każdej zdobyczy powinien być zadowolony.

Przestał drżeć, a zaczął myśleć.

3.

Helena wstała natychmiast po tym, jak za Jakubem zamknęły się drzwi. Ubrała się błyskawicznie, bez zbytniej dbałości o szczegóły. Polar i dres are the best. Wyszła z psem i celowo, z uporem brnęła przez najgłębsze zaspy. Yamato zapadał się po brzuch, ale prychał szczęśliwy. Wyczuwał oczywiście wczorajsze napięcie, jednak instynktownie też czuł, że spacer pomoże pani uwolnić się od kłopotów. Toteż zachęcał do wspólnej zabawy: nurkował, skakał i wykonywał skomplikowane ewolucje. Parę razy zdobył się nawet na szarpanie za nogawki spodni.

Gdy wrócili, przypominali leśne sople.

W istocie, wysiłek pomógł nieco.

A jeszcze bardziej: butelka Bordeaux.

Helena czuła się pusta.

Wiedziała już przedtem, że wyznania będą sporo kosztowały, ale rezultat zaskoczył ją: bezsprzecznie, pustka w głowie, ale… …brak poczucia winy, tęsknota – za obojgiem?

Specyficzna euforia?

A i owszem.

Próbowała doszukać się powodów, dla których miałaby zrezygnować ze znajomości z Zuza

  Szczerze? Jedno i drugie było najwyższą wartością w jej życiu.

Szczęście i pełna paleta fizycznych rozkoszy.

Dreszcz.

Kolejny kieliszek Bordeaux.

4.

Zuza

Powoli weszła na trzecie piętro. Pachniało kapustą i grzybami. Zza drzwi dochodziły odgłosy awantur i ulubionych seriali. Przygotowania do Wigilii szły pełną parą.

Co powie matce? Dobre pytanie.

Brak dobrej odpowiedzi.

Pewnik: bez walki się nie obędzie.

Włożyła klucz do zamka, ale nie przekręcił się. Spróbowała jeszcze raz.

Cisza. Bezruch. „M jak miłość”.

Najciszej jak mogła cofnęła się i skryła za framugą. Glock, wyciągnięty bezgłośnie z kabury na biodrze, sam znalazł się w dłoni.

Regulamin mówił, że nie wolno nosić broni z nabojem w komorze, ale miała w dupie regulamin, jak zresztą wiele i

Przyłożyła ucho do chłodnego drewna. Cisza.

Delikatnie nacisnęła na klamkę. Drzwi ustąpiły. Postąpiła krok i znalazła się w dobrze znanym przedpokoju. Na wprost salon. Kawałek stołu nakrytego świątecznym obrusem. Po lewej wejście do pokoju Zosi.