Mróz

Do tego Wicherek i jego raport.

Do tego…

…dzisiejszy zamach…

– Zrobił się burdel jak stąd do Miami. Amerykanie oskarżyli nas o nieudolność, głupotę, złą wolę i co jeszcze chcecie. Zagrozili surowymi sankcjami, jeśli nie znajdziemy wi

– Absurd.

– Nie taki bardzo. Śledztwo wykazało, że przeciek nastąpił u nas. I zamachowiec też raczej krajan.

– Niemożliwe.

– Możliwe. Ostatnio dzieją się różne dziwne rzeczy.

   Krzeptowski już otwierał usta, ale w końcu nie powiedział nic.

Za to odezwała się Jadwiga.

– A jaki to ma związek z nami? I z tobą?

– Nasze władze zdecydowały się, wbrew oskarżeniom, działać. Utworzono szereg grup specjalnych działających niezależnie od siebie i poza strukturami służb. Istnieją podejrzenia, że służby są nieszczelne i wróg, kimkolwiek jest, ma tam sporo swoich ludzi: przekupionych, zastraszonych, na których są teczki, diabli wiedzą co.

– Więc ty…?

– Owszem – Tolak skinął głową ze znużeniem. Był nieludzko zmęczony i choć gorąca herbata świetnie mu zrobiła, najchętniej położyłby się spać. – Istotnie nazywam się Jan Tolak. Nie jestem komisarzem z Komendy Miejskiej w Krakowie. Smotrycz odkrył, że to przykrywka, a w rzeczywistości pracuję jako inspektor z wydziału wewnętrznego. Też nieprawda. Mam stopień majora i jestem pracownikiem kontrwywiadu wojskowego.

Cisza. Nawet wiatr za oknem ucichł, nie chcąc się narzucać. Jadwiga i Krzeptowski spojrzeli po sobie. Coś tu bardzo nie pasowało.

– Skoro śledztwo jest tajne do tego stopnia, że nawet prasa niczego nie zwąchała, dlaczego nam o tym mówisz? I co robisz w zespole zajmującym się jakimś Wicherkiem? Wicherek ma z tym związek?

– Wicherek nie.

– A kto?

Tym razem Tolak namyślał się przez dłuższą chwilę. Jakby starał się podjąć jakąś decyzję. Lub coś sobie przypomnieć.

– Kapitan osiemnastego batalionu desantowo-szturmowego. Dwie tury w Iraku i jedna, niecała, w Afganistanie – odezwał się po dłuższej chwili. – Wyszkolony snajper. Dowódca jednej z grup bojowych. Bohater największej bitwy z talibami w historii naszego udziału w misji. Nagum Thal, cztery godziny regularnej jatki. Tamci zaskoczyli naszych podczas rutynowego patrolu, ale w wyjątkowo niekorzystnym otoczeniu. Góry z trzech stron, idealne miejsce na zasadzkę. Kapitan nie chciał wchodzić do wioski, ale rozkaz był wyraźny. Weszli, wsparcie zostało z tyłu. Dostali ostrzał. Odpowiedzieli. Kapitan sam załatwił trzech snajperów, i to ze zwykłego beryla. Wezwał wsparcie. Oskrzydlenie przeciwnika, kontratak, snajperzy, rosomaki, moździerze. Nasi: siedmiu ra

Krzeptowski siedział bez ruchu i nie odzywał się. Jadwiga przeniosła wzrok z Tolaka na komisarza.

– Staszek, dlaczego on to mówi? Co to za historia? Kim są ci ludzie?

– Ten porucznik to ja – mruknął Krzeptowski.

Na Tolaku oświadczenie nie zrobiło żadnego wrażenia. Stanowiło potwierdzenie faktu, o którym doskonale wiedział.

– Dla wyjaśnienia: niezłomny kapitan to Jakub Tyszkiewicz.

– Pięknie – powiedziała Jadwiga. Już do niej dotarło. Niech to szlag. Facet wydawał jej się prostolinijny i szczery. A tymczasem gówno o nim wiedziała. – Masz jeszcze jakieś tajemnice? Coś jeszcze ukrywasz?

– Już nic – odparł Krzeptowski i uśmiechnął się nieśmiało. Sporo roboty go czeka, z nią. Na razie zwrócił się do Tolaka. – Śmierdzieliśmy? Dlatego cię do nas wsadzili?

– Idealnie pasowaliście do profilu. Po zamachu na szefów służb szybko doszliśmy do wniosku, że to krajowy cyngiel. Mniejsza o źródła. Rzecz została fachowo przygotowana od strony wojskowej i technicznej. Automatyka ładowania moździerza, choć większość śladów uległa zniszczeniu w wyniku eksplozji, była wykonana pomysłowo. Tak więc szukaliśmy bardzo biegłego wykonawcy z przeszkoleniem i praktyką wojskową. Zaczęły spływać rozmaite informacje. W żadnym środowisku nie słyszano o takim zabójcy. Natomiast pewne ślady prowadziły do jednostek specjalnych wojska i policji. Stąd pomysł wsadzenia kretów takich jak ja.

– Jakub i ja jesteśmy twoimi głównymi podejrzanymi. Po co nam to wszystko opowiadasz?

Przez twarz Tolaka przemknął cień. Wahanie było widoczne z odległości kilometra.

– Dziś po południu dostałem w waszej sprawie raport. Na czas zamachu macie alibi. Byliście na dwudniowej konferencji w Zegrzu. Jest przynajmniej kilkunastu świadków, którzy was widzieli. Wasze życiorysy zostały gruntownie prześwietlone. Podsłuch też nie wykazał niczego szczególnego. To raczej nie wy.

– Podsłuchujecie nas?

– Już nie. Wygląda na to, że jesteście czyści.

– Co za ulga. Więc dlaczego?

– Dlatego, że potrzebuję sojuszników. Urwał mi się kontakt z centralą. Nikt nie odbiera telefonów alarmowych, a pod alarmowym adresem nikogo nie ma. Takie rzeczy się nigdy nie zdarzają. Dziś wieczorem zabity został prezydent państwa. Do tego raport Wicherka i samo zabójstwo. Nie uważacie, że sprawa ostro śmierdzi?

ROZDZIAŁ III

24 grudnia 2011 roku

1.

Radio eksplodowało.

…zamach terrorystyczny…

…miliony ludzi w szoku…

…nieuchwytny snajper…

…śmierć trzech oficerów Biura Ochrony Rządu…

…nowo wybrany marszałek sejmu Joachim Terlecki przejmuje obowiązki głowy państwa…

…kompromitacja służb…

…konieczność głębokich zmian w państwie…

…obywatele czują się zagrożeni…

…szok w Europie…

…niepokój na świecie…

Wszystkie kanały wypluwały z siebie słowa z szybkością wielolufowych dział systemu Gatlinga. Dominował ton głębokiego oburzenia. Troski. Współczucia. I strachu.

Gdy minęło zaskoczenie, Jakub zaczął słuchać uważniej. Wyglądało na to, że gdy przeżywał swoje osobiste Waterloo, kraj, w którym mieszkał, zmienił się w dość gruntowny sposób.

Wrażenie: chaos.

Jak to się ma do jego spraw?

Pendrive otrzymany od Smotrycza spoczywał w kieszeni. Jakub sam się dziwił, jak to możliwe, że zawodowe odruchy zadziałały i zdołał rano przejrzeć zawartość. Było tak, jak Smotrycz obiecywał. Dane. Fakty. Wnioski.

W ciągu dziesięciu minut scalił kilka plików w jeden dokument, rzucił okiem na śpiącą żonę i z pustką w skacowanej głowie ruszył do Warszawy.