Mróz

Komisarz spojrzał we wskazanym kierunku. W istocie, w nieokreślonego koloru oplu, zaparkowanym kilka samochodów dalej, siedział mężczyzna. Prawie go nie było widać zza zaparowanych i zmrożonych szyb.

– Rzeczywiście – przytaknął Krzeptowski.

– Był tu, jak wychodziłeś?

– Możliwe. Nie rozglądałem się.

– Błąd.

– Pewnie tak. Ale zaraz go naprawimy.

Zanim Tolak zdążył zareagować, komisarz wysiadł energicznie i ruszył przed siebie. Po chwili był przy oplu. Zapukał. Mężczyzna poruszył się i z wyraźną niechęcią opuścił szybę.

– Policja – warknął Krzeptowski najbardziej warkliwym tonem z katalogu. – Dokumenty.

Mężczyzna patrzył i nie ruszał się. Sprawiał wrażenie, jakby nie słyszał.

– Dokumenty – podniósł głos Krzeptowski. Pomyślał, że facetowi trzeba będzie przeczyścić ucho.

A potem urwał mu się film.

29.

Tyszkiewicz ponuro wpatrywał się w szklankę.

W szklance, podobnie jak i w stojącej na stoliku butelce, świeciło dno.

Będę miał jutro kaca. Albo stawię się przed obliczem szefa pijany, pomyślał przytomnie. I będzie to, kurwa mać, najmniejszy z moich problemów.

Helena siedziała na kanapie z podkulonymi nogami. Patrzyła na niego wielkimi, czarnymi jak węgiel oczyma.

I mówiła.

Wolno, stara

Jakby opowiadała cudze wspomnienia.

Jakub pił piętnastoletnią whisky niczym wodę, siedział i słuchał.

30.

Wspólnymi siłami zapakowali go do samochodu, a po krótkiej podróży jakoś z niego wyjęli. W drodze do windy chwiał się. W windzie zresztą też. Wymagał pomocy – inaczej by upadł. Mięśnie, częściowo sparaliżowane, odmawiały posłuszeństwa, choć i tak funkcjonowały lepiej niż przed kwadransem.

Gdy już rozlokowali się w obcym, pustym mieszkaniu, Krzeptowski w końcu odzyskał głos.

– Co to było? – zapytał ochryple.

– Głupota – Tolak był w kuchni. Doszedł do wniosku, że przydałoby im się po kubku gorącej herbaty. – Gość dziabnął cię paralizatorem i zdążył odjechać, zanim dobiegłem.

– Amatorka – mruknął Krzeptowski. Nie sprecyzował, co ma na myśli.

– Miałeś sporo szczęścia. Pamiętasz jego twarz?

– Jak ją zobaczę, przypomnę sobie. A ty pamiętasz numer?

– Nie.

Budujące wnioski. Spostrzeżenia godne pochwały. Zawodowstwo.

Jadwiga zwiedzała mieszkanie. W każdym pomieszczeniu zapaliła światło. Podobało jej się tu. Wnętrze było przestro

Nie bardzo wiedziała, dlaczego się tu znalazła. Telefon od Staszka niczego nie wyjaśniał, poza tym, że włączył w jej głowie sygnał alarmowy. Stara dobra policyjna intuicja, nos do wyczuwania niebezpieczeństw i przeszkód.

Toteż, choć od telefonu do pojawienia się w progu zmartwionego Tolaka minęło niespełna dwadzieścia minut, zdążyła spakować się w dwie poręczne torby. Wzięła wszystko, co niezbędne: zapasy żywności i ciepłe ubranie.

Oraz broń.

– Jest parę pytań – Krzeptowski kiwał się na kanapie. Przód. Tył. Przód. Tył. Dziwne, że nie dostał choroby morskiej. Ale wzrok odzyskiwał dawną ostrość. – Ukrywamy się. Po co? Ktoś nas śledzi i traktuje paralizatorem. Kto? Dowiem się, o co chodzi?

– I ja? – Jadwiga skończyła obchód mieszkania i weszła do salonu. Patrzyła na Tolaka z zainteresowaniem.

Inspektor znalazł w końcu kubki, ustawił je na blacie, po czym pstryknął włącznikiem elektrycznego czajnika.

– Port Szczeciński? Gazociąg?

Było o tym głośno jakieś pół roku temu. Świeżo oddana do użytku rura Gazociągu Północnego została uszkodzona przez wpływający do portu statek. Zbiegiem okoliczności pod polską banderą. Zrobił się szum, Rosjanie otwarcie oskarżyli Polskę o sabotaż.

Trudno było nie słyszeć. Krzeptowski i Jadwiga skinęli głowami.

Tylko co to ma wspólnego z facetem w oplu?

– Powołano wspólną komisję rosyjsko-polsko-unijną. Rosjanie upierali się, że rura położona prawidłowo, nasi, że za płytko i blokuje większym statkom dostęp do portu. Afera. Krzyki, wzajemne oskarżenia. Niemcy wściekli, Ruscy wściekli. My się do niczego nie przyznajemy. Media mają używanie. Nawet Amerykanie się zdenerwowali. A Niemcy chcieli nas niemal wyrzucać z Unii, NATO i zagrozili sankcjami. Ale to był tylko początek. Potem ruszyła lawina przejęć firm energetycznych w całym regionie. Głównie w Polsce, ale nie tylko. Na Słowacji, Węgrzech, w Czechach. Fala dziwnych zabójstw lub zniknięć grubych ryb finansjery i idących w ślad za tym dziwnych nominacji. Tąpnięcia na giełdzie. Przepływy kapitałów w dziwną stronę. Uwierzcie mi: gigantycznych. A sąsiad ze Wschodu wygrażał i słał coraz ostrzejsze sygnały, że jest bardzo z nas niezadowolony. Potem był atak hakerów na żywotne obszary aktywności państwa. Pamiętacie, przez dwa tygodnie połowa kraju nie funkcjonowała. Sytuacja zrobiła się na tyle groźna, że Amerykanie poczuli się zaniepokojeni. Dotarło do nich, że raczej nie my to wszystko wymyślamy i nie my stoimy za tym cyrkiem. A jak Amerykanie się czymś niepokoją, jest szansa, że będą działać. W końcu ustalono, że odbędzie się spotkanie szefów wywiadów.

Milczenie.

– Słyszeliście o Konstancinie? – zapytał po dłuższej chwili.

– No. Parę osób z telewizji tam mieszka.

Tolak znalazł to, czego szukał, z trzaskiem postawił na blacie pojemniki z herbatą i cukrem, po czym odwrócił się. Nawet najzdolniejszy behawiorysta nie znalazłby na jego twarzy cienia uśmiechu.

– Spotkanie miało się odbyć trzy tygodnie ternu w jednym z tajnych ośrodków wojskowych pod Warszawą. Amerykanie, Brytyjczycy, Niemcy, Francuzi. Do tego Szwedzi, Finowie, Czesi i Słowacy, a także Węgrzy. No i my. Sami big bossowie. Miano ustalić sposób przeciwdziałania agresji – bo to była agresja, choć utajona – i zarekomendować go politykom.

– Mówisz, że spotkanie miało się odbyć…

– Nie gadaj tyle, musisz oszczędzać siły. Miejsce akcji: willa otoczona wysokim murem, w zamożnej części Konstancina. Monitorowana, chroniona z powietrza i przez piesze patrole. Na miejscu czekał zamachowiec.

Świetnie przygotowany. Wynajął podobną rezydencję, o półtora kilometra od naszej. Ustawił na terenie posesji moździerz z automatycznym ładowaniem. Załatwił pieszy patrol. Z bliska, używając pistoletu z tłumikiem. Potem dwóch strażników przy bramie z karabinu szturmowego M-4. Gdy konwój z gośćmi pojawił się na terenie, odpalił zdalnie kilka pocisków, część kasetowych, część zwykłych, odłamkowo-burzących. Masakra. Nie było co zbierać. Z granatnika rozwalił bramę, wszedł na teren rezydencji, dobił kilku naszych, upewnił się, że wykonał zadanie, po czym wycofał się i ślad po nim zaginął, pomimo tego, że służby były na terenie w ciągu kilku minut, a obława i blokada dróg została zarządzona zaraz potem.

– Jak jeden człowiek mógł załatwić tylu ludzi?

– Mówię: zamachowiec, ale pewności, czy działał sam, nie ma. Jedna z wersji śledztwa zakłada, że mogło ich być kilku, i

Umilkł.

Krzeptowski słyszał rozmaite pogłoski, służby to jedno wielkie pudło rezonansowe, ale nie przyszło mu do głowy, że jest aż tak źle. Próbował sobie wyobrazić konsekwencje. Nic z tego nie wyszło, miał za mało bujną wyobraźnię.