Mróz

Tolak nadal nie kojarzył. Sięgnął do kieszeni i wyciągnął komórkę. Okazało się, że jest wyłączona. Jasne, sam to przecież zrobił, wchodząc na klatkę schodową. Zalogował się do sieci. Miał sześć nieodebranych połączeń, ostatnie piętnaście minut temu.

– Pozwolisz? – nie czekając na zgodę, wcisnął klawisz szybkiego wybierania. Odczekał kilkanaście sekund, ale w słuchawce słychać było tylko szum. Spróbował jeszcze raz. To samo. Wybrał i

Nic.

Dziwne. Tylko wybuch bomby atomowej albo jakiś i

Ogólnonarodowy kataklizm…?

Zapomniał o bólu głowy.

– Chyba rzeczywiście musimy pogadać – powiedział. – Szczerze.

– Zawsze – Krzeptowski obserwował jego szamotaninę ze spokojem i nieprzeniknioną miną.

– No to mów.

– Nie, robaczku. To ty jesteś ten zły, pamiętasz? Więc…

– Proszę cię – w głosie Tolaka było coś, co kazało Krzeptowskiemu zamilknąć. – Mamy problem, poważny. Poważniejszy, niż mógłbyś sądzić. Powiedz, co wiesz, a ja postaram ci się zrewanżować.

– Postarasz się? To znakomicie – Krzeptowski odzyskał rezon.

– Serio. Jesteś zwykłym gliniarzem. Ja… nie.

No, to już coś. Krzeptowski uznał deklarację Tolaka za znaczący postęp w negocjacjach.

– Dobra, pogadamy. Jednak jeżeli rzeczywiście Smotrycz zniknął, to nie jest odpowiednie miejsce. Obejrzyjmy, co się da, i spadamy.

Inspektor kiwnął głową i wstał. Głowa dała sobie spokój jak na zawołanie. Lekkie pulsowanie i guz jak śliwka, wielkie rzeczy. Miał ochotę zapalić, ale nie mógł się zdecydować. Przebywał w miejscu prawdopodobnego przestępstwa i dym papierosowy jakoś się z tym kłócił. Papierosy pozostały w kieszeni.

Przeszukiwali mieszkanie w milczeniu i pośpiechu, mimo to starali się być maksymalnie dokładni. Cisza przerywana była dowodami aktywności sąsiadów. Trzaskały drzwi, szumiała woda w rurach, w tle dudniły basy jakiegoś hiphopowego przeboju.

Nie znaleźli nic. Żadnych śladów przemocy, żadnych oznak dłuższej nieobecności głównego lokatora. Na kuchence stał czajnik z ciepłą jeszcze wodą, szczoteczka do zębów karnie zajmowana miejsce przed lustrem w łazience, szafa wypchana była ubraniami.

Jedynie: brak Smotrycza i komputera.

Wychodząc, drzwi zamknęli znalezionymi w jednej z szafek zapasowymi kluczami. Przepytali kilku sąsiadów. Zdziwienie, przestrach na widok policyjnych blach, niechęć. Brak rezultatów. Po pięciu minutach byli na dole. Silnik skody zaskoczył za trzecim razem. Tolak ruszył i ostrożnie wyjechał na opustoszałą jezdnię.

– Co wiesz o raporcie Wicherka? – zapytał Krzeptowski.

– Niewiele. Nikt nie był łaskaw wyjaśnić.

– Mogę ci streścić. Chcesz?

– Chcę.

– Gość dowodzi, że jutro w naszym pięknym kraju zacznie się koniec świata – w kilku zdaniach przekazał najważniejsze hipotezy. Skutki. Wnioski.

Tolak prowadził w milczeniu, jakby nie słyszał. Albo jakby to go nic nie obchodziło. Albo jakby nadal bolała go głowa.

– Słyszałeś? – to dziwne, jak na ludziach nie robią wrażenia informacje o nadchodzącym końcu. Wpływ mediów, niestety. Przesyt. Obojętność. Znudzenie.

– Słyszałem. Po co przyjechałeś do Smotrycza? – zapytał w końcu Tolak.

– Nic wspólnego ze sprawą.

– Skoro Smotrycz zniknął, wszystko, co się do niego odnosi, ma związek ze sprawą. Zwłaszcza że, jak mówisz, to on odszyfrował raport Wicherka.

– Może – Krzeptowski zawahał się.

Tolak skręcił gwałtownie kierownicę. Samochód stanął.

– Poczekaj – rzucił, po czym wysiadł, wpuszczając do samochodu porcję zimnego powietrza.

Nie było go dziesięć minut.

Gdy wrócił, usiadł za kierownicą, ale nie ruszał. Silnik pracował nierówno, jakby za chwilę miał wyzionąć ducha.

– Będziemy tak stali? – zapytał Krzeptowski. Pomimo że rzekomo się ociepliło, a ogrzewanie działało na cały regulator, zaczęły mu marznąć ręce. I policzki. I nogi.

Ogólnie: chłodno i do domu daleko.

Tolak nadal milczał. Zapatrzony w dal poprzez zaszronioną szybę.

– Zatkało cię?

– Oddaj mi moją broń – powiedział inspektor mechanicznym, zgrzytliwym głosem. Gdyby Krzeptowski nie widział otwierających się ust, pomyślałby, że to radio.

Albo głos zza grobu.

– Proszę? Bez wygłu…

– Dawaj – to samo. Terminator na popsutych scalakach. – Musimy naprawdę szczerze pogadać.

– I chcesz mnie trzymać pod lufą?

– Słuchaj, kurwa mać, to nie zabawa – Tolak zwrócił twarz w stronę komisarza i teraz dopiero Krzeptowski zauważył, jaka zmiana w nim zaszła. Ściągnięte usta, zmrużone oczy. Blade, niemal papierowe policzki. – Zabawa się skończyła. Masz jakieś bezpieczne miejsce? O którym nikt nie wie?

Strach?

Okej, strach to dobry powód takiego wyrazu twarzy. Taki sam dobry jak każdy i

Jednak nie. Najlepszy.

– Bezpieczne miejsce? Boisz się czegoś?

– Ty też powinieneś.

Krzeptowski przemyślał to sobie gruntownie. Ze wszystkich stron. Dokonał kompleksowej analizy położenia, wedle wszelkich zasad sztuki.

Zajęło mu to masę czasu, całe pięć sekund.

W szóstej sięgnął za pazuchę, wyjął glocka, podał. Tolak skinął głową, odfajkowując ten punkt programu.

– Skoro już jesteśmy przyjaciółmi, powiedz, o co chodzi.

– Za chwilę. Na razie, jeżeli masz kogoś, na kim ci zależy, zadzwoń i poproś, by zmienił miejsce zamieszkania. Najlepiej w ciągu pięciu minut.

– Bez jaj.

– Absolutnie. To tylko dobra rada.

Krzeptowski popatrzył na niego przeciągle i do głosu doszła intuicja, która nie krzyczała nawet. Darła się wniebogłosy, wrzeszczała jak opętana, ryczała niczym sto trąb jerychońskich wzmocnionych sprzętem Metallicy.

Zrób to! Już! Czemu nie dzwonisz?!

Wyciągnął komórkę i wybrał numer Jadwigi.

– Halo? – jej głos zwykle wpływał na niego kojąco. Gdyby nie okoliczności, teraz też by wpływał.

– Czołem. Tu twój ulubiony góral.

– Witaj. Już się martwiłam.

– Niepotrzebnie. Nie masz ochoty na małą wycieczkę w piękną noc przedwigilijną? – Tolak nie prosił o wstrzemięźliwość w kontaktach przy użyciu komórki, ale ta była zrozumiała sama przez się.

– Z tobą? – Jadwiga zaśmiała się, niczym z najlepszego żartu.

– Natychmiast.

Krzeptowski miał świadomość konwencji, ale mimo to przełknął ślinę.

– To świetnie. Podjadę pod ciebie za… – rozejrzał się. Mijali Odyńca – …dwadzieścia minut. Weź ze sobą coś na wieczór.

Zachichotała. – I na rano też?

– Jasne.

Rozłączył się. Ponownie przełknął ślinę.

– Jedziemy na Ursynów.

– Okej – Tolak patrzył przed siebie, skupiony na prowadzeniu. Octavia chrypiała, ale postanowiła odwlec zgon. Posuwali się do przodu. Ruch na ulicach był minimalny, za to ze wszystkich okien połyskiwały wesoło telewizory i świeżo ubrane choinki. – A potem?

– Rozumiem, że moje mieszkanie odpada.

– Owszem. I moje też.

– Możemy nocować na komendzie.

– Zwariowałeś? – Tolak wzruszył ramionami. – To już lepiej dajmy ogłoszenie w Internecie, gdzie nas można znaleźć.

– Aż tak źle?

Tolak roześmiał się. Krzeptowskiego przeszedł dreszcz. Może z zimna.

– No dobra, mam jedną awaryjną chatę. Kumpel wyjechał do Austrii na narty, bo się bał, że w Polsce nie będzie śniegu. Zabawne, nie? Zawsze się boi i wyjeżdża na święta. Zostawił mi klucze, żebym podlewał kwiatki.

– Daleko?

– Niedaleko. I nikt o tym mieszkaniu nie wie, bo to kumpel spoza służb.

Do Ursynowa milczeli. Gdy zajechali pod blok Jadwigi, rozejrzeli się uważnie. Wszystko było po staremu, białe hałdy lśniły w świetle latarni, drobinki śniegu wirowały w powietrzu. Całość sprawiała wrażenie bezludnej wyspy z lokalizacją na Księżycu. Nieco życia do krajobrazu wprowadzała tylko sącząca się z okien łagodna poświata.

– Dziwne – mruknął Tolak.

– Co mianowicie?

– Jest jedenasta. Mróz jak cholera. A w tamtym samochodzie jakiś facet udaje, że śpi.