Mróz

Może.

Dojechał na miejsce.

Późno, ulica jak wymarła. Typowy blok osiedla Za Żelazną Bramą, wysoki mrówkowiec z setkami mieszkań. Nieliczne rozjaśnione okna.

Wysiadł. Mróz zaatakował z mocą, rzekome ocieplenie w nocy nie obowiązywało.

Szybkim krokiem ruszył do wejścia i z ulgą znalazł się w środku. W holu było jasno i ciepło, więc wrażenie przytłaczającego ogromu nawet nie wydało się takie straszne. Wsiadł do windy, wcisnął guzik piątego piętra. Podróż trwała krótko. Wysiadł, rozejrzał się i poszedł w prawo.

Gorąco, suwak kurtki w dół.

Mieszkanie Smotrycza trzecie w kolejności. Spokój korytarza. Jasne światło jarzeniówek. Dochodzący zza licznych drzwi bełkot telewizyjnych programów.

Instynkt podniósł łeb i zaczął powarkiwać. Ręka powędrowała w kierunku służbowego glocka, wyciągnęła go, druga przeładowała. Gumowe podeszwy zimowych butów nie wytwarzały hałasu.

Tolak podszedł do drzwi mieszkania Smotrycza. Rozejrzał się na boki.

Cisza. Żywego ducha.

Drzwi były najzwyklejsze w świecie, z płyty paździerzowej, z dwoma zamkami i śmiechu wartymi blokadami antywłamaniowymi, które nie były w stanie powstrzymać nawet najbardziej zielonego i nieudolnego włamywacza. Uważając, by nie znaleźć się w polu widzenia wizjera, inspektor ostrożnie nacisnął klamkę. Ku jego zaskoczeniu – choć instynkt nadal powarkiwał i twierdził, że tak właśnie miało być – drzwi ustąpiły. Otworzył je delikatnie lewą ręką, w prawej wysoko dzierżąc broń. W miniaturowym przedpokoiku nie paliło się światło.

Pusto.

Tolak zrobił krok i zajrzał do pokoju. Zobaczył zawalone papierami biurko, nieco dalej kanapę i zajmujący cały kąt wielki telewizor. Wszystko skąpane w łagodnym blasku stającej przy biurku lampy, rzucającej rozproszone, miłe dla oka światło.

Uporządkowane wnętrze – w kategoriach starokawalerskich standardów głównego lokatora – przytulne i czyste. Żadnego bałaganu, żadnej przemocy, bezruch i spokój.

Nie opuszczając pistoletu, przekroczył próg.

Usłyszał za sobą szelest ubrania. Zdążył wykonać pierwszą ćwiartkę półobrotu, gdy otrzymał potężny cios w głowę.

Nawet go nie poczuł, ponieważ natychmiast stracił przytomność.

27.

Zuza

I o sobie.

Ona. Robocop w spódnicy. Kapitalny przykład niezależności. Chodzenia własnymi ścieżkami.

Rezultat? Wojna.

Na wszystkich frontach. Z matką: o miłość, akceptację, o wolność w końcu. Z kolegami z pracy: o święty spokój, odrobinę szacunku, dojrzenia w niej czegoś więcej niż zgrabnego tyłka. Z przyjaciółmi: …wojny brak, ponieważ przyjaciół brak.

Chrzanić wojnę. To już nieważne. Wszystko, co miało zostać zrobione, zostało zrobione.

Wyjedzie. Jutro, z samego rana. Zabierze Zosię i pojedzie na południe. Gdzie oczy poniosą.

Co ją tu trzymało?

Nic.

Czyżby? A Helena?

Zamknęła oczy i przyszło wspomnienie. Słodkie. Bolesne. Dalekie.

I bliskie.

Zosia. I Helena.

Jutro wyjazd.

Cena?

Nieistotna. Nie gra roli. Jest wkalkulowana.

Zuza

Bez snów.

28.

Tolak wracał do przytomności powoli i niechętnie. Bolała go głowa.

Ból? Nie, to nie ból. Po prostu: głowa spadła z ramion, trzyma się reszty ciała tylko na kilku nitkach nerwów i te nerwy naciągnięte są ponad ludzką miarę. W środku dwie drużyny krasnoludków grają w baseball, raz po raz obijając piłkę o wewnętrzną stronę czaszki.

Gdy mimo upiornego rwania z tyłu głowy spróbował otworzyć oczy, krasnoludki, choć wydawało się to niemożliwe, przyspieszyły grę, a obraz nie przynosił żadnych istotnych wiadomości – był rozmazany, szary i chwiał się niczym pijany.

Tolak podjął próbę wyparcia upierdliwych krasnali ze świadomości.

Prawie się udało. Prawie, bo o takiej dolegliwości nie sposób zapomnieć ot tak, na pstryknięcie palcami, jednak wieloletni trening zrobił swoje. Tolak policzył do dziesięciu, potem znowu, następnie jeszcze raz. Zrobił w tym czasie kilka głębokich wdechów i ostrożnych, powolnych wydechów.

Otworzył oczy. Zamknął. Otworzył.

Rwanie przeszło w tępe ćmienie. Baseballiści zwolnili. Biorąc pod uwagę brak czasu na długi pobyt w sanatorium oraz niesprzyjające użalaniu się nad sobą okoliczności, był w stanie warunkowo to zaakceptować.

Leżał na podłodze w pokoju, nie był skrępowany, miał rozpiętą kurtkę. Przypomniał sobie wszystko, co stało się przedtem. Drogę, jazdę windą, drzwi niezamknięte na klucz…

Czyje to mieszkanie? Ach tak, szedł do Smotrycza. Potem…

W polu widzenia nie było nikogo. Przekręcił się ostrożnie na plecy, na co głowa zareagowała gwałtownymi protestami. Poczuł mdłości. Odczekał chwilę. Lepiej. Ostrożnie, powoli, podciągnął się na łokciach, przesunął kawałek, po czym oparł o stojącą za plecami komodę. Widział teraz niemal cały pokój.

Drgnął na widok masywnej postaci siedzącej na kanapie. Odruchowo, choć niewiele szybciej od chorego na podagrę żółwia, sięgnął za pazuchę…

Bez sensu, przecież przedtem trzymał broń w ręku.

– Spokojna głowa, mam pistolet – powiedział komisarz Stanisław Krzeptowski uprzejmym, konwersacyjnym tonem.

– To ty? – nie pili bruderszaftu, ale Tolak uznał, że mówienie sobie w tych okolicznościach per „pan” zahaczałoby o groteskę.

– Ja – Krzeptowski uśmiechnął się. Z satysfakcją.

– Bo…?

– Po co tu przyszedłeś? – uśmiech zniknął, głos stwardniał. Po przyjaznym tonie nie zostało śladu.

– A ty? – Tolak powoli dochodził do siebie,. Ćmienie z tyłu głowy z akordu przeszło na dniówkę. Była szansa, że jutro krasnale wezmą wolne.

– Rąbnąłem cię w łeb i mam twoją broń. Więc jestem ten dobry. Mów.

Tolak pokręcił głową.

– Gdzie Smotrycz?

Krzeptowski wstał gwałtownie i podszedł do Tolaka. Był wielki niczym góra. I chmurny.

– Posłuchaj, przyjacielu – powiedział cichym głosem, ale inspektora przeszedł dreszcz. Wolałby chyba usłyszeć wrzask. – Wdepnąłeś w niezłe gówno. Gdy przyszedłem tutaj kilka minut temu, zastałem otwarte drzwi i idealny porządek, tyle że w krajobrazie brakuje głównego lokatora i jego komputera. A zaraz potem zjawiasz się ty, z giwerą w ręku. Po co?

– Rąbnąłeś mnie, bo wiedziałeś, że to ja? – Tolakowi kojarzenie faktów przychodziło z trudem. Smotryczem zajmie się za chwilę, najpierw prostsza rzecz. Przyczyna bólu z tyłu głowy.

– Nie wiedziałem – wzruszył ramionami komisarz. – Zaskoczyłeś mnie. Usłyszałem, że otwierasz drzwi, stanąłem z boku, zobaczyłem broń, dostałeś w ucho, a potem zorientowałem się, że to ty. Zresztą gdybym od początku to wiedział, pewnie też byś dostał.

– Dzięki – stęknął Tolak i zaczął wstawać. Wróciły zawroty głowy, choć nie tak silne jak przedtem. Chwiejnie podszedł do kanapy, na której jeszcze przed chwilą siedział Krzeptowski, i z ulgą na nią opadł. – Może zamknij drzwi, w razie jakichś następnych gości.

– Już zamknąłem – Krzeptowski rozsiadł się na krześle, dokładnie naprzeciwko inspektora. – A teraz powiesz mi, co tu robisz.

Tolak rozejrzał się, jakby szukając pomocy. Ale pomoc nie nadeszła. Ściany i meble milczały jak zaklęte. Nie było powodu, by zacząć mówić.

Krzeptowski czytał w jego myślach.

– Może zainteresuje cię fakt – powiedział od niechcenia – że niecałą godzinę temu został zastrzelony prezydent.

– Prezydent? – powtórzył tępo Tolak. Co to? Nowy serial?

– Owszem. Nie słuchasz radia? Prezydent naszego kraju. Oprócz niego zginęło trzech gości z BOR-u.

– Niemożliwe – zaprotestował odruchowo. Chyba jednak nie serial.

– Myślisz, że to bożonarodzeniowy żart? – Krzeptowski zmarszczył brwi. – Było kilkuset bezpośrednich świadków i miliony ludzi przed telewizorami. Dlaczego nic o tym nie wiesz, choć wyglądasz, jakby cię to bardzo interesowało?