Mróz

Ruszył biegiem w stronę ulicy Wierzbowej, po drodze wyplątując się z uprzęży i zwijając linę, którą szarpnięciem ściągnął na dół. Gdy biurowiec zniknął mu z oczu, zwolnił nieco, aż przeszedł do normalnego marszu. Zdjął kurtkę, wydostał się z kombinezonu (zatrzaski w nogawkach niesłychanie ułatwiły tę operację) i odkręcił szal. Wyjął soczewki kontaktowe, odkleił bródkę, wyjął z ust masę plastyczną wypychającą policzki.

Po minucie osiągnął Senatorską. Nacisnął guzik schowanego w kieszeni pilota. Bagażnik stojącej na chodniku starej skody posłużył za tymczasowy schowek na wszelkiego rodzaju obciążające rekwizyty, z glockiem na czele. Za minutę jeden z ludzi koordynatora posłuży się drugim kompletem kluczyków i odjedzie skodą, która jeszcze tego samego wieczoru zniknie na zawsze.

Strzelec, uwolniony od swojego przebrania, całkowicie przemieniony, przeszedł kilkadziesiąt metrów i sięgnął po drugiego pilota. Audi A6 allroad quattro błysnął światłami. Strzelec zajął miejsce za kierownicą, uruchomił silnik i odjechał w stronę placu Bankowego i alei Solidarności, stara

Dopiero minąwszy Żelazną, roześmiał się głośno.

Histeria. Ustępująca panika.

Spokój.

24.

– Jasna cholera! – zaklął Smotrycz. Puszka szynki wyślizgnęła mu się z rąk, uderzyła w stopę i poturlała pod szafkę. Mrucząc pod nosem szyderczą opinię na temat swoich talentów organizacyjnych, ukląkł i zaczął gmerać pod meblem w poszukiwaniu krnąbrnej konserwy.

Zanim przyszedł do domu i zaczął na prośbę Krzeptowskiego przeczesywać sieć, dwa razy był w sklepie. Wzbudził zdziwienie i rozbawienie personelu, kupując spory zapas świec, kilka grubych koców, plastikowe kanistry na wodę i porcję jedzenia wystarczającą dla plutonu wojska. Wydał niemal całą pensję, co zresztą skwitował wzruszeniem ramion. Na pytanie ekspedientki, czy zamierza spędzić święta na Alasce, odparł z poważną miną, że owszem, ponieważ nie zamierza zamarznąć, a jej radzi zrobić to samo.

Stwierdzenie wywołało szczery i otwarty śmiech.

Teraz kończył układać zapasy i myślał intensywnie nad tym, co znalazł w pewnym trudno dostępnym pliku umieszczonym na stara

Facet ma nosa. Rasowy policyjny pies.

Trop był niejasny, zagmatwany i cuchnął jak zdechła ryba. Przynosił sporo pytań i niemal żadnych odpowiedzi. W sumie: gówno, nie trop.

Może dlatego nie dawał Smotryczowi spokoju.

Nagle zatrzymał się w połowie drogi pomiędzy kuchnią a pokojem. Przez głowę przemknęło mu skojarzenie – dziwne i karkołomne – z niedawno zasłyszanymi plotkami.

Kilka tygodni temu gruchnęła w środowisku wieść, całkowicie nieoficjalna i przez zwierzchników dementowana, o jakiejś poważnej katastrofie, o kosmicznej wpadce służb, kompromitacji na skalę międzynarodową. Co dziwne, prasa i telewizja niczego nie wywęszyły, to znaczy wywęszyły, ale kręciły się dookoła własnego ogona. Jednak w policji nieoficjalne kanały informacji funkcjonują bardzo dobrze, więc z zasłyszanych aluzji, szczątkowych faktów i kontekstu można się było domyślić tego i owego.

Dlaczego te wydarzenia skojarzyły mu się z tą osobą? Nie wiedział. Najprawdopodobniej był to ślepy tor. Ale mógł sprawdzić? Mógł. Miał ogromną ilość wolnego czasu i nic do roboty.

W mieszkaniu było gorąco, kaloryfery grzały, jakby chcąc nadrobić stracony czas.

Zdjął sweter, zatarł ręce i ponownie zabrał się do pracy. Gdy po dwudziestu minutach rozległo się pukanie do drzwi, był już niemal pewien, że skojarzenie było trafne. Trop, który uchwycił, przewracał wszystkie dotychczasowe ustalenia śledztwa do góry nogami.

Był dowodem na to, że on i jego grupa wpadła w bagno po uszy.

Niebezpieczne. Śmiertelne.

Wysłał zaszyfrowanego e-maila. Wylogował się ze skrzynki. Z trudem oderwał wzrok od ekranu.

Pukanie powtórzyło się.

Myśląc o pięciu sprawach naraz, wstał i poszedł otworzyć.

25.

– Muszę ci coś powiedzieć – głos był cichy, ale Jakub otworzył oczy. Helena opierała się o wezgłowie łóżka, posrebrzona blaskiem księżyca.

– Która godzina?

– Jedenasta.

– Matko boska, kobieto, daj żyć! Próbowałem usnąć.

– To ważne.

– Jakie by nie było, może poczekać do rana.

– Chyba już nie…

Ton głosu spowodował, że Tyszkiewicz usiadł, w ułamku sekundy pozbywając się resztek snu.

– Mam… miałam… kogoś.

Poczuł ukłucie bólu, niemal fizycznego. Często myślał, jak zareaguje i co będzie czuł w takim momencie. Durna podświadomość podpowiadała, że nastąpi i właśnie, kurwa, nastąpił. Całe ich małżeństwo składało się z takiego oczekiwania, teraz w przeraźliwie krótkim momencie uświadomionego z całą mocą.

Wzmocnionego coraz wyraźniejszymi podejrzeniami.

Zerwał się na równe nogi. Czuł, że ogarnia go szaleństwo. Uporządkowany świat zawalił się, nim jeszcze zapadła cisza po wypowiedzianych przez Helenę słowach.

Zdawał sobie sprawę, jak bardzo jest uzależniony. Od tembru głosu, zapachu skóry, uśmiechu, kruczoczarnych włosów odgarnianych sprzed oczu niecierpliwym dmuchnięciem…

Kochał jej ciało i duszę, rozum i talent. Kochał jej brak i jej obecność, choć to drugie rzecz jasna znacznie bardziej. Krótkie i rzadkie momenty rozstań znosił źle. Gdy była w Londynie czy Nowym Jorku, nabijał zyski operatorom telefonicznym, bez najmniejszego poczucia winy. Daleki głos zza oceanu był tylko marnym ekwiwalentem rzeczywistości, ale nie mógł się bez niego obejść w codzie

Teraz, być może, będzie się musiał obejść na dłużej.

Helena mówiła coś jeszcze.

– …skończone…

– Co skończone?

– Ta sprawa… ta znajomość.

– Bardzo pocieszające. Nie wiem, czy chcę tego słuchać. – Chciał, pewnie, że chciał. Perwersja? Masochizm? Jasne. Tyle że, jeżeli kiedykolwiek ma nastąpić oczyszczenie, ogień musi wypalić ból do końca.

Do końca. Im szybciej, tym lepiej.

– Proszę…

– Po co?

– Bo to ciężar. Nie mogę tak dalej…

– I chcesz, żebyśmy się nim podzielili?

– Nie kpij. I tak chyba za chwilę stracę rozum.

– Oczywiście. Nie to co ja. Ja się czuję świetnie. – Nie za bardzo mógł zdecydować: wściekłość czy żal? Urażona duma czy ból? Chęć ucieczki czy wzięcia Heleny w ramiona?

Agresja?

– Wiem, że nie. Cokolwiek bym powiedziała.

– Jasne. Znam?

– Owszem – zawahała się. Przez króciutką chwilę. – To… Zuza

Agresja.

26.

Dzień nie chciał się skończyć.

Tolak był zły, zmarznięty i zmęczony. Dałby wiele, by przyłożyć głowę do poduszki w wynajętym – prosto urządzonym, ale przytulnym – służbowym mieszkanku i odpocząć. Rozkaz rzucił go jednak z powrotem do Śródmieścia.

Odpoczynek?

Nie teraz, kochany, nie teraz. Teraz trzeba zapierdalać, gdy ojczyzna wzywa.

Wysłużona octavia z trudem przebijała się przez częściowo tylko usunięte zaspy, opony co chwila traciły przyczepność. Mimo poprawy warunków jazdy Tolak dla własnego bezpieczeństwa nie przekraczał czterdziestu kilometrów na godzinę. Radio trzeszczało; zdecydowanym ruchem wyłączył je.

Myślał.

Informacje od przełożonych.

Zeznanie Winiarskiej.

Obserwacja zespołu Tyszkiewicza, począwszy od wczorajszego wieczoru.

Sens? Na razie niewielki.

Uzyskane wiadomości nie układały się w całość, stanowiły chaotyczną mozaikę fragmentów, w żaden sposób do siebie niepasujących. Być może informacja na temat przyczyn, dla których Smotrycz zaczął przeszukiwać sieć, szukając danych konkretnych osób – wliczając samego Tolaka – pozwoli dostrzec lub odkryć nowe fakty.