Mróz

Ochroniarz kopnął dwa razy w podłogę i zastygł.

Morderca. Najemny zbir, pomyślał strzelec.

I nie była to myśl dotycząca ochroniarza.

Przez chwilę dyszał i nasłuchiwał. Cisza. Dzięki informacjom zebranym przez ludzi koordynatora wiedział, że korytarze na piętrach biurowych nie są monitorowane przez kamery. Przy odrobinie szczęścia zabójstwo ochroniarza przez jakiś czas pozostanie niezauważone.

Przy czym ten czas nie będzie zbyt długi.

Wstał, przeciągnął kartą przez czytnik kontroli dostępu, wstukał tym razem prawidłowy kod, złapał ochroniarza pod pachy i sapiąc z wysiłku, wniósł do pomieszczenia serwerowni. Zamknął za sobą drzwi. Ułożył martwego mężczyznę pod ścianą, a sam zanurkował na podłogę, tuż koło potężnej szafy, w której z szumem pracowały serwery.

Pomiędzy szafą a podłogą było dziesięć centymetrów pustej przestrzeni osłoniętej solidnie przykręconą, stalową blachą. Strzelec, zgodnie z instrukcją, nacisnął mocno na maskownicę. Rozległo się ciche klikniecie, blacha cofnęła się nieco i odskoczyła z cichym trzaskiem. Strzelec schylił się i sięgnął głęboko pod szafę. Z ulgą wymacał owinięty w brezent pakunek. Wyciągnął go i rozpakował. Metal zalśnił matowo w świetle lamp. Kilkoma pły

Ostrożnie uchylił drzwi. Nikogo.

Gdy wyszedł ponownie na korytarz, spojrzał na zegarek. Dziewiętnasta trzydzieści dziewięć. Szybkim krokiem poszedł do końca korytarza. Znajdowały się tam drzwi do klatki schodowej prowadzącej na górę, na piętro techniczne.

Karta, PIN, czytnik kontroli dostępu. Czerwona lampka zmieniła kolor na zielony, nikły trzask i drzwi stanęły otworem. Strzelec ostrożnie przekroczył próg. Cicho ruszył do góry. Wiedział, że będzie miał do czynienia z dalszymi dwoma funkcjonariuszami ochrony, zabezpieczającymi spokojny przebieg uroczystości na dziedzińcu pałacu zlokalizowanego czterysta metrów dalej. Ukrytych, czujnych i połączonych ze sobą bezpośrednimi kanałami łączności.

Przed akcją strzelec miał sposobność zapoznać się z dokładnymi planami budynku, ze szczególnym uwzględnieniem ostatnich kondygnacji i dachu. Wytypował kilka miejsc, w których zabezpieczający teren ochroniarze mogliby się ukryć. Na dach prowadziły drzwi będące zwieńczeniem schodów, którymi strzelec się właśnie poruszał. Założył, że jeden z funkcjonariuszy siedzi ukryty za niewielkim murkiem oporowym i ma drzwi na oku, a jednocześnie dobry widok na boki. Jego kolega patroluje teren, robiąc obszerne koło wzdłuż owalnego obwodu budynku. Strzelec wyliczył, że jedno takie okrążenie zajmuje co najmniej pięć do siedmiu minut.

Te kalkulacje, jak i kilka i

Strzelec dotarł do końca schodów i stanął przed stalowymi drzwiami. Huk znajdujących się za ścianą urządzeń klimatyzacyjnych zagłuszał wszelkie możliwe dźwięki. Strzelec zaczął się wdrapywać po drabince przyczepionej do ściany tuż koło wyjścia na dach budynku. Gdy dotarł na miejsce, wyciągnął rękę i dotknął masywnej, stalowej klapy zabezpieczonej potężną kłódką. Zamkniętą.

Dobry znak. Oznacza, że żaden z funkcjonariuszy nie przebywa na dachu pomieszczeń klimatyzatorowni.

Ostrożnie wyjął z kieszeni klucz, wsadził do zamka kłódki i przekręca. Ramię odskoczyło z cichym trzaskiem, a strzelec uświadomił sobie, że od dłuższego czasu wstrzymywał oddech. Powoli wypuścił powietrze.

Otworzył klapę i wyszedł na zewnątrz. Znajdował się pięć metrów powyżej ostatniej kondygnacji budynku, na dachu niewielkiej przybudówki mieszczącej urządzenia klimatyzacyjne. Ostrożnie wychylił się znad krawędzi. Z ulgą stwierdził, że zgodnie z przewidywaniami pierwszy z funkcjonariuszy tkwi na wprost drzwi, jest zmarznięty i leniwie rozgląda się dookoła.

Było jasno, światło ulicznych latarni odbijało się od śniegu, księżyc dokładał swoje. Strzelec przebiegł skulony na drugą stronę budyneczku i bez większych problemów dostrzegł drugiego ochroniarza stojącego po przeciwległej stronie budynku i patrzącego na majestatyczny gmach Teatru Wielkiego, znajdujący się nie dalej niż o pięćdziesiąt metrów od biurowca.

Spojrzał na zegarek. Dziewiętnasta czterdzieści trzy. Zerknął na oddalony o czterysta metrów cel. Uroczystość w pałacu dobiegała końca. Odpiął z paska karabin.

Heckler & koch MSG 90A1. Dobra, ciężka broń.

Ponownie wyjrzał zza krawędzi. Ochroniarz zbliżył się o dobre trzydzieści metrów. Szedł wolno i patrzył przed siebie; była szansa, że przez kilka sekund nie dostrzeże wychylonego i złożonego do strzału strzelca znajdującego się kilkadziesiąt metrów dalej i co najmniej trzy metry powyżej linii wzroku.

Kilka sekund wystarczyło. Strzelec pociągnął za spust, karabin fuknął, ochroniarz wywrócił się na plecy. Miał go jeszcze przez chwilę na celowniku, ale tamten nie poruszył się więcej. Jak na strzał z ręki, w stresie i w nocy, skutek był więcej niż zadowalający.

Strzelec poderwał karabin i przebiegł na drugą, właściwą stronę przybudówki. Pierwszy ochroniarz nadal tkwił schowany za murkiem oporowym. Wyglądało na to, że niczego nie usłyszał. Strzelec błyskawicznie ocenił dystans. Piętnaście metrów.

Rzucił trzymany w ręku śrubokręt szerokim łukiem. Narzędzie spadło na lewo od funkcjonariusza ochrony, wywołując hałas. Ochroniarz poderwał głowę, patrząc w przeciwną stronę. Strzelec szybkim ruchem wychylił się ponad krawędź. Wycelował w ciągu sekundy i dwukrotnie pociągnął za spust. Tamten kwiknął i zniknął za murkiem.

Zostało niewiele czasu. Alarm spowodowany zniknięciem z eteru trzech ochroniarzy jest kwestią najwyżej minuty.

Strzelec położył się na dachu przybudówki. Oparł karabin na dwójnogu. Wyjętym z kieszeni aerometrem sprawdził siłę wiatru. Spojrzał przez celownik. Nitki błądziły chwilę wśród tłumu gości, po czym wychwyciły obiekt wysforowany do przodu i kończący przemówienie. Teren był jasno» oświetlony.

Strzelec odetchnął kilka razy. Głęboko. Długo. Spokojnie.

Strzał.

Lecąca z prędkością dwóch tysięcy dwustu kilometrów na godzinę kula potrzebowała jednej trzeciej sekundy do przebycia dystansu dzielącego strzelca od celu. Minęła o kilka centymetrów kamie

Prosto w oko.

Śmierć na żywo, pomyślał strzelec. Marzenie milionów. Dzisiaj spełnione.

Przez chwilę nie działo się nic. Strzelec oderwał oko od celownika i spojrzał w stronę celu. Po sekundzie bezruchu na dziedzińcu pałacu zakotłowało się. Ochrona rzuciła się w stronę zastrzelonego mężczyzny, poniewczasie osłaniając go przed następnymi kulami. Tłum zgromadzony na uroczystości zaczął krzyczeć i rozbiegać się w panice. Stratowano kamery i obsługujących imprezę dzie

Strzelec już tego nie widział. Z pakunku, w którym wcześniej znajdował się karabin, wyciągnął pięćdziesięciometrowy zwój liny wraz z uprzężą i karabińczykami. Skoczył w stronę klapy. Pokonanie piętnastu szczebelków zajęło mu trzy sekundy. Otworzył stalowe drzwi. Wybiegł na dach i skierował się w prawo, w stronę pierwszego zabitego ochroniarza. Minął go biegiem. Po następnych kilkunastu sekundach ostrego sprintu – musiał obiec budynek niemal dookoła – osiągnął jego zachodnią pierzeję. Zatrzasnął karabińczyk z podwójnym bloczkiem na stalowej barierze okalającej dach. Błyskawicznie włożył na siebie uprząż, przypiął karabińczyk, przeciągnął linę przez bloczek. Resztę zwoju zrzucił na dół.

Sześć kondygnacji to jakieś dwadzieścia metrów. Zjazd na linie doświadczonemu taternikowi zająłby może dziesięć sekund. Strzelec nie miał taterniczego doświadczenia, ale był sprawny fizycznie i zdeterminowany. Znalazł się na chodniku po niecałych dwunastu sekundach.