Mróz

– Skąd – Krzeptowski uśmiechnął się szeroko. – Myślisz, że mógłbym cię sprawdzać?

– Ty mi powiedz.

– Nie mógłbym.

– Kłamczuch. Ale miły…

– Nie kłamię – powiedział, poważniejąc.

Jadwiga stała w progu kuchni, opierając się o framugę. Przekrzywiła głowę i przyglądała się Krzeptowskiemu z zainteresowaniem. Coraz większym. Krzeptowski poczuł wibrowanie komórki w kieszeni. Gdy odczytał treść esemesa, zmarszczył brwi.

– To o kim mowa?

Krzeptowski zastanowił się. Nie mógł na razie powiedzieć prawdy.

– Muszę wyjść. Wrócę za godzinę. Lub dwie.

23.

Strzelec zawsze był punktualny. Cierpliwość natomiast nie była jego wrodzonym darem, ale nauczył się jej. Te cechy, oprócz czysto profesjonalnych umiejętności, stanowiły nieodłączne atrybuty jego zajęcia.

Specyfika najbliższego zadania wymagała jednak zastosowania taktyki polegającej na szybkim uderzeniu, a nie długim oczekiwaniu. Strzelec nie mógł sobie pozwolić na wcześniejsze zajęcie pozycji i cierpliwe trwanie, ryzyko wykrycia stanowiska przez ochronę obiektu stanowiącego cel zadania było bowiem zbyt duże. Strzelec musiał zjawić się na miejscu nie wcześniej niż kilka minut przed akcją, przeprowadzić ją i zniknąć, korzystając z powstałego w jej wyniku zamieszania.

Plan ten, prosty w teorii, niósł za sobą wielotygodniowe przygotowania wielu ludzi, z których nikt, poza koordynatorem, nie zdawał sobie sprawy, fragmentem jakiej całości są poszczególne zadania. Najważniejszą kwestią było określenie dokładnej godziny i miejsca uderzenia. Tu z pomocą przyszedł przypadek, obiekt zaplanował bowiem przedświąteczną uroczystość w miejscu i czasie najbardziej dogodnym z punktu widzenia planów koordynatora, po czym podał to do publicznej wiadomości. Ustalono zatem miejsce akcji. Dla potrzeb strzelca przygotowano kilka wariantów przykrywki, pod którą będzie występował, kilka podrasowanych samochodów, którymi (wariantowo) będzie opuszczał miejsce zdarzenia, a także komplet dokumentów, identyfikatorów i elektronicznych kart dostępu.

Uderzenie miało nastąpić o dziewiętnastej czterdzieści pięć. Trzy kwadranse przed tym terminem strzelec wszedł do wynajętego mieszkania znajdującego się o pół kilometra od dachu biurowca, który przez cztery decydujące minuty będzie jego stanowiskiem.

Strzelec przebrał się w efektowny, kolorowy strój, stanowiący ostatni krzyk mody w bieżącym sezonie, następnie okręcił się kilkoma zwojami bardzo grubego szala, dzięki czemu wyglądał na znacznie tęższego. Na to wszystko wcisnął kombinezon służb technicznych jednego z koncernów telekomunikacyjnych. Dziesięć minut poświęcił na charakteryzację: doklejona bródka, brązowe szkła kontaktowe, specjalna masa plastyczna wypychająca policzki i całkowita zmiana figury sprawiły, iż strzelec, spojrzawszy w lustro, aż gwizdnął z podziwu. Gdy założył podwyższające buty, jego obraz był całkowitym przeciwieństwem prawdziwej osoby. Teraz jawił się jako wysoki, barczysty, piwnooki drab z kozią, niechlujnie przyciętą bródką. Kilka przysiadów i skrętów tułowia uświadomiło strzelcowi, iż przebranie w pewnym stopniu krępuje swobodę ruchów. Nie były to jakieś wielkie ograniczenia, ale zapamiętał je. Takie szczegóły mogły współdecydować o sukcesie lub niepowodzeniu akcji.

Jeszcze raz przejrzał się w lustrze, westchnął, założył pikowaną kurtkę z logo operatora telekomunikacyjnego, wziął do ręki skrzynkę z narzędziami, zgasił światło i opuścił mieszkanie.

Wyszedł o dziewiętnastej dwadzieścia pięć. Droga zajęła siedem minut. Gdy wszedł do jasno oświetlonego hallu biurowca, aż zmrużył oczy. Po lewej stronie, za obszernym kontuarem recepcyjnym siedział znudzony ochroniarz i oglądał telewizję, niespecjalnie się nawet z tym kryjąc. Był czas przedświąteczny, strzelec był gotów się założyć, że ostatni, ci najbardziej ambitni pracownicy opuścili ten nowoczesny, prestiżowy Budynek, usytuowany w jednej z najbardziej atrakcyjnych lokalizacji w Warszawie, co najmniej dwie godziny temu. Jednak to nie pracownicy mieli stanowić zasadniczą przeszkodę na drodze strzelca.

Obok recepcji stał wysoki, krótko ostrzyżony mężczyzna. Chłodnym wzrokiem otaksował przybysza.

– Cześć – strzelec przywołał na twarz szeroki uśmiech. Starał się mówić cicho, niezbyt wyraźnie i ukrywać prawdziwą barwę głosu. – Szefostwo nas nie lubi, no nie?

– W jakiej sprawie? – warknął ochroniarz. Najwyraźniej nie miał poczucia humoru.

– Mówię, że szefostwo nas nie lubi, no bo komu wlepia się służbę tuż przed Wigilią? – strzelec podszedł do blatu i sięgnął za pazuchę. Wyciągnął identyfikator. Nie rezygnował z wesołego tonu. Nadal mówił cicho. – Jak jest jakaś awaria albo coś, to zawsze mnie, kurczę, wysyłają. Jak w święta coś nawali, to też przyjadę.

– W jakiej sprawie? – ponowił pytanie strażnik. Strzelec już wpadł na to, dlaczego tamten jest zły. Po prostu nie lubił odrywać się od ulubionego serialu. Albo dobranocki. Stojący obok mężczyzna nie odzywał się słowem.

– Awaria przekaźnika. Nie dzwonili od nas?

Strażnik niechętnie oderwał wzrok od ekranu i zaczął grzebać w szufladzie.

– Faktycznie – mruknął. – Dzwonili. Proszę tam stanąć – wskazał miejsce przed kontuarem. Oderwał się od krzesła, wziął do ręki podłużny, czarny przedmiot, okrążył recepcję i niespiesznie przejechał urządzeniem wzdłuż boków strzelca. Zbadał nogi, tułów, barki, ramiona. Nic. Wykrywacz metalu milczał jak zaklęty. Strażnik spojrzał na wysokiego mężczyznę. Ten podszedł do strzelca, uważnie obejrzał identyfikator, porównując zdjęcie ze stojącym przed nim oryginałem. Wziął do ręki narzędziową skrzynkę, niespiesznie przejrzał jej zawartość, zwrócił strzelcowi, po czym nieznacznie skinął głową.

– Winda druga, ósme piętro – powiedział strażnik.

– Dzięki.

Zadźwięczał brzęczyk, szklana bramka uchyliła się i strzelec przeszedł do holu windowego. Wszedł do kabiny, drzwi zamknęły się i winda ruszyła. Wysoki mężczyzna powiedział kilka słów do umieszczonego w rękawie mikrofonu.

Strzelec odetchnął, starając się stać w samym centrum pola widzenia umieszczonej pod sufitem kamery. Podróż trwała krótko. Coś uwierało go w bucie. Tupnął nogą. Gdy otworzyły się drzwi, ujrzał stojącego na wprost drugiego mężczyznę, jakby brata bliźniaka czuwającego przy recepcji funkcjonariusza.

Strzelec ponownie uśmiechnął się szeroko.

– Czołem – powiedział. Wyciągnął identyfikator. – Ja do pomieszczenia osiemset pięćdziesiąt. Do serwerowni.

Mężczyzna, wzorem kolegi z dołu, bez słowa wziął identyfikator, obejrzał go, po czym pokazał brodą lewą stronę korytarza.

– Znam drogę – powiedział strzelec, ruszając.

Ochroniarz zignorował tę deklarację i ruszył pół kroku za nim. Gdy doszli do pomieszczenia serwerowni, strzelec wyciągnął kartę magnetyczną otwierającą wszystkie drzwi w budynku chronione systemami kontroli dostępu. Przeciągnął kartę przez czytnik, po czym wystukał czterocyfrowy kod. Nic. Lampka nadal paliła się na czerwono. Ponowił próbę. Z tym samym skutkiem.

Strzelec odwrócił się do ochroniarza i uśmiechnął się przepraszająco.

– To mi się czasami zdarza – powiedział.

– Jeszcze jedna próba i zmykasz stąd – odezwał się w końcu tamten. Głos miał wysoki, niemal chłopięcy.

– Wiem, wiem – strzelec spojrzał porozumiewawczo, jak profesjonalista na profesjonalistę. – Mam kłopoty z zapamiętywaniem PIN-ów. To skutki roboty rozrzuconej po całym mieście. Ale w notesie… – zawiesił głos i sięgnął do metalowej skrzynki z narzędziami. .

Gdy prawa ręka wynurzyła się ze skrzynki, zamiast notesu tkwił w niej śrubokręt z dwudziestocentymetrowym, naostrzonym szpikulcem. Strzelec pły