Mróz

Wcisnął na komórce guzik szybkiego wybierania.

– Cześć, Jurij.

– Dzień dobry. Niestety, mam złe wieści, panie prezesie. Węszą dookoła naszego człowieka.

– Kto?

– Ludzie Tyszkiewicza.

Milczenie.

– Musimy dowiedzieć się, o co chodzi.

– Oczywiście.

– U źródła.

– Tak jest.

– Działaj.

– Natychmiast.

20.

– A więc twierdzisz, że czeka nas katastrofa.

– Owszem. Jakoś wierzę w ten raport. – I dlatego zmykamy z Warszawy.

– O ile przewidywania raportu spełnią się choć w części, tylko w Wiejskim Domku mamy szanse to przeżyć.

Dojeżdżali do Piaseczna. Droga była przejezdna, śladem po niedawnej nawałnicy były już tylko dwumetrowe hałdy odgarniętego śniegu zalegające na poboczach. Odkąd zrobili zakupy, zapakowali samochód zapasami i ruszyli w drogę, Tyszkiewicz mówił non stop przez dwadzieścia minut. Opowiedział o raporcie Wicherka, o rozwiązaniu zespołu i o swoich wątpliwościach. Nie powiedział wszystkiego. Część informacji, a także wniosków zatrzymał dla siebie. Nie z powodu dbałości o przestrzeganie tajemnicy służbowej, już dawno uznał, że poddanie swoich pomysłów i przemyśleń dotyczących niektórych spraw pod ocenę Heleny przynosiło czasami spore korzyści. Mógł liczyć na jej ostry jak brzytwa umysł, zdolność trzeźwej oceny sytuacji, a przede wszystkim dostrzegania różnych, czasami głęboko ukrytych znaków. Po prostu, gdy tylko mógł, wystrzegał się przynoszenia pracy do domu. Starał się utrzymywać zdrowy rozdział tego, co służbowe, od tego, co prywatne. Dlatego oszczędził Helenie szczegółów śledztwa.

Po wysłuchaniu relacji Helena bez słowa sięgnęła po telefon i zadzwoniła do rodziców. Pełnym troski głosem potwierdziła odwołanie wspólnej Wigilii i kilkakrotnie powtórzyła prośbę o dokonanie solidnych zakupów na co najmniej dziesięć dni. Szczegółowo uzgodniła listę potrzebnych rzeczy, kilkakrotnie upewniając się, czy wszystko zostało przez starszych państwa właściwie zrozumiane.

Tyszkiewicz przysłuchiwał się tej wymianie zdań z mieszaniną irytacji i zazdrości. Denerwowała go powolność starszych ludzi, nienadążanie za światem, apodyktyczne opinie dotyczące ich małżeństwa. Ale zazdrościł Helenie tego, że w ogóle ma z kim o tych sprawach dyskutować. Jego rodzice nie żyli od piętnastu lat.

Helena z westchnieniem odłożyła słuchawkę.

– Zrozumieli? – zapytał.

– Nie jestem pewna. Przecież nie mogłam im powiedzieć o raporcie – uśmiechnęła się smutno. – Ale chyba się trochę przejęli. Już byli w sklepie, obiecali, że pójdą jeszcze raz.

Spojrzał na nią. Po raz kolejny zachwycił się delikatnym profilem i po raz kolejny stwierdził, że jest szczęściarzem. Cholernym szczęściarzem. Zdążył się już nawet przyzwyczaić do towarzyszącego tego typu konstatacjom zdumienia.

Minęli Piaseczno. Droga zrobiła się węższa i gorzej odśnieżona. Jechali wzdłuż torów starej, nieczy

Przejechanie ostatnich ośmiu kilometrów zajęło im niemal dwadzieścia minut. Rzadko spotykali na drodze samochody, zwalniali wtedy do prędkości piechura, a i tak manewr mijania dostarczał sporo emocji. W ich stronę nie jechał nikt.

W końcu dotarli do wsi, w której znajdował się Wiejski Domek. Zgodnie z przewidywaniami Tyszkiewicza, poza z grubsza odśnieżoną główną, przecinającą osadę szosą, okolica pokryta była prawie metrowej grubości śnieżną czapą. Jaskrawa, gładka biel śnieżnego całunu rozświetlała ciemności, odbijała światło księżyca. Jakub doszedł do wniosku, że mogliby jechać bez włączonych reflektorów. I nigdy nie wracać do cywilizacji.

– Do domu oczywiście nie dojedziemy – powiedział. Dom zlokalizowany był o dobre sto metrów od głównej drogi. Prowadziła do niego żwirowa dróżka, przez nikogo oprócz nich nieużywana. Sąsiedzi – nader względne pojęcie w tej słabo zaludnionej wsi, zwłaszcza w miejskich kategoriach – znajdowali się w sporej odległości i mieli własne dojazdy. – Zostawimy samochód przy szosie, weźmiemy lekkie rzeczy i pójdziemy na piechotę. Ty zaczniesz rozpalać, a ja odśnieżę podjazd.

– Świetny plan, kapitanie.

– Wykonać, kapralu.

– Tak jest. Wykonuję. Z przyjemnością. Natychmiast.

Jakub zatrzymał samochód na poboczu, wbijając go w śnieg. Tył auta sporo wystawał na drogę, ale Tyszkiewicz uznał, że większym ryzykiem jest zakopanie się w śniegu niż to, że ktoś im wjedzie w bagażnik. Ruch na szosie był znikomy.

Gdy wyszli, zapadli się po pas. Pies, ciężki olbrzym o imieniu Yamato, miał wyraźne trudności z utrzymaniem łba ponad śniegiem, ale parskał wesoło, całą sytuację traktując jak niezłą zabawę. Gdy doszli do domu, oboje dyszeli mocno, Yamato natomiast wyglądał na zachwyconego.

Z reguły cała trójka czuła się w Wiejskim Domku doskonale, leniwie płynący czas i otaczające wieś sosnowe lasy sprawiały, że życie wydawało się zupełnie czymś i

Dom przywitał ich chłodem, jakiego nie powstydziłoby się wnętrze lodowca, ale Tyszkiewicz wiedział, że ten stan się szybko zmieni. Jeżeli gdzieś mają przeżyć nadchodzące wydarzenia, Wiejski Domek stwarzał najpewniejsze szanse. Zbudowany w zeszłym roku, od początku pomyślany był jako niezależny od świata azyl. Miał własne ujęcie wody, niezależne od elektryczności czy gazu ogrzewanie kominkiem z rozprowadzeniem gorącego powietrza i generator prądu. Wszystko zostało zaprojektowane i wykonane z dbałością o maksymalną energooszczędność.

Przez godzinę pracowali w pocie czoła. Za pomocą spalinowego pługu Jakub odśnieżył drogę prowadzącą od głównej szosy do domu, po czym wprowadził samochód do garażu i rozpakował go. W kącie spoczęły cztery dwudziestolitrowe kanistry z ropą, dwudziestoczterogodzi

Około dziewiątej wieczorem w domu było całkiem ciepło, ogień buzował w kominku, Yamato pochrapywał na swoim posłaniu. Noc była mroźna i wyjątkowo jasna, krajobraz jak z bajki.

Odkorkowali wino. Przed kominkiem położyli zakupioną w zeszłym roku niedźwiedzią skórę.

Zanim zanurzyli się w sobie, Jakub pomyślał, że właśnie tak wygląda szczęście.

21.

– Tolak. Numer dziewiętnaście, trzydzieści sześć, zero trzy.

– To Smotrycz przeszukuje zasoby.

– Jego zawód polega na szukaniu w sieci różnych rzeczy.

– Bardzo dowcipne. Przede wszystkim szukał informacji o tobie. Zapewne coś znalazł.

Tolak skrzywił się. Pierwsza dekonspiracja. Trochę za szybko.

– Ale to nie wszystko. Teraz szuka informacji jeszcze o kimś. Znalazł coś interesującego. Nawet my o tym nie wiedzieliśmy – rozmówca wymienił nazwisko. Tolak cmoknął z podziwem. – Idź do Smotrycza i pogadaj z nim.

– Wszystko się sypnie.

– Już się sypnęło. Masz coś jeszcze?

– I tak, i nie. Zespół Tyszkiewicza został rozwiązany – Tolak szczegółowo opowiedział o decyzji naczelnika i raporcie Wicherka. – Wydaje mi się, że żadne z nich nie było zaskoczone.

– Nic dziwnego. Załapali, że sprawa ich przerosła. Ale to nie zmienia twojego podstawowego zadania. Jedź do Smotrycza.

– Rozumiem. Pojadę.

22.

– Chodzi o mnie?