Mróz

Wdrapanie się na trzecie piętro przedwoje

Matka nie pytała o nic ani niczego nie komentowała. W milczeniu, systematyczna niczym niemiecki urzędnik, rozpoczęła rozpakowywanie zapasów.

– Witaj– powiedziała Zuza

– Dobry wieczór – odparła starsza z pań Cehak. W przeszłości była niezwykle urodziwą kobietą. Wysoką, trzymającą się prosto. Miała wąskie, nieskore do uśmiechu usta, cienko wykrojony nos, krótko obcięte włosy. Ani śladu makijażu lub biżuterii. Czarna, obszerna suknia. Silne, spracowane dłonie.

Pozbawienie się komfortu, jakichkolwiek przyjemności oraz bijąca w oczy asceza stanowiły jej życiowe credo i sposób poruszania się po onegdaj wytyczonej drodze. Wytyczonej raz na zawsze. Skutecznie niszczącej ślady dawnej urody.

– Mam nadzieję, że doczekam się wyjaśnień.

– Oczywiście – skinęła głową Zuza

Pracowały przez kwadrans w całkowitym milczeniu. Matka zdawała się nie zauważać kilku butli gazowych, które Zuza

Zuza

Pokój sprawiał wrażenie skrzyżowania wesołej sypialni małego dziecka z gabinetem rehabilitacyjnym. W istocie pełnił obie te funkcje.

Przy łóżku, na wózku inwalidzkim, siedziała dziewczynka. Wyglądała na siedem lat, w rzeczywistości miała dwanaście. W rękach trzymała zabawkę i obracała ją monoto

  – Cześć, Zośka – zawołała Zuza

Dziecko nie zareagowało. Jedynym przedmiotem zainteresowania pozostawała zabawka.

– Fajny dzień dzisiaj, co? – Zuza

Zosia przechyliła głowę i spojrzała na Zuza

I cud się stał.

Niezręcznym, drżącym ruchem dziewczynka wyciągnęła rękę i dotknęła twarzy Zuza

Zuza

Mała, toczona chorobą, niewidząca i niemal niesłysząca kopia Zuza

18.

– Czy rozmawiam z magistrem Antonim Smotryczem?

– Przy telefonie magister Smotrycz. W czym mogę pomóc?

– Po tej stronie magister inżynier Stanisław Krzeptowski. Witam was, magistrze Smotrycz.

– Witam was, magistrze inżynierze Krzeptowski, i zwracam się z ponownym zapytaniem, w jaki sposób mogę wam pomóc.

– Magistrze Smotrycz, to prywatna prośba.

– Magistrze inżynierze Krzeptowski, w takim razie nie mogę wam pomóc w żaden sposób. Wiecie dobrze, że nie spełniam niczyich prywatnych próśb. Możecie się do mnie zwrócić w sprawie służbowej i wyłącznie drogą służbową. Procedury, jak dobrze wiecie, stanowią dla mnie nienaruszalną świętość.

Krzeptowski zachichotał. Ten facet dawał się lubić i w pracy, i poza nią.

– Oj Antek, Antek. Dla mnie także. Potraktujmy moją prośbę jako służbową.

– Stasiu, to całkowicie zmienia postać rzeczy – chichot w słuchawce. Diabełki w oczach. – Przy tak postawionej sprawie oczywiście mogę ci pomóc.

– To dobrze. Chcę, żebyś ruszył głową. Rozmawialiśmy niedawno o pewnej osobie.

– Jasne. Baby z magla to przy nas dzieci…

– Antoś, kurwa, skup się…

– Nie Antoś, Stasiu.

– No dobra, Nieantoś. Skupisz się?

– Jestem skupiony od pół godziny, nie moja wina, że masz kłopoty z wyartykułowaniem tematu rozmowy.

– Więc uważaj. Kilka dni temu wymienialiśmy uwagi na temat pewnej osoby.

– Podejrzanego?

– Niezupełnie. Niezupełnie.

– Ach tak.

– Tak.

– Pamiętam tę rozmowę – Smotrycz spoważniał. Jego kolega i partner wkraczał na śliski grunt. Ale zawsze warto było go słuchać.

– Chwytasz w lot. Chodzi o… – Krzeptowski zawahał się. Musiał być pewny, że Smotrycz go zrozumie – tę osobę.

– Zrozumiałem za pierwszym razem. No i?

– Powęszysz?

– Oficjalnie?

– Oczywiście, że nie. Interesuje mnie wszystko, pełne menu. Najmniejszy brud za paznokciem. Najdrobniejsza skaza na portrecie.

– Jakieś konkretne podejrzenia?

– Raczej konkretne przeczucia.

– Ach tak. Przeczucia – Smotrycz ciężko westchnął. Walczyło w nim zaciekawienie i poczucie lojalności. Ale zdawał sobie sprawę, że w sugestiach Krzeptowskiego może być coś na rzeczy. Sam miał podejrzenia.

– Przypomnę sobie, poszukam i dam wam znać, magistrze inżynierze.

– Dziękuję wam, magistrze.

Smotrycz odłożył telefon i spojrzał w kierunku komputera.

Podejrzenia? W gruncie rzeczy Krzeptowski rzucił poważne oskarżenie. Takie rzeczy niemal się nie zdarzały. Co się do cholery dzieje? W co oni wszyscy wdepnęli?

Z drugiej strony: nie ma się co dziwić. Smotrycz sam czasami przemyśliwał, aby poszukać czegoś na temat osoby, o której wspomniał Krzeptowski.

Czegoś więcej niż rutynowe CV.

Zalogował się i zaczął poszukiwania.

19.

Technik odpowiedzialny za monitorowanie rozmów telefonicznych przywołał gestem kierownika zmiany. Odtworzył nagraną przed chwilą rozmowę. Kierownik skinął głową i przeszedł do drugiego pomieszczenia, w którym rezydowali operatorzy komputerów śledzących sieć. Kierownik podszedł do jednego ze stanowisk. Podał nazwisko osoby, która go interesowała.

Technik wpisał polecenie. Umieszczony przed kilkoma dniami na śledzonym komputerze trojan – wirus umożliwiający szczegółowe monitorowanie pracy komputera znajdującego się nawet w odległym zakątku globu – zaktywizował się. Po chwili technik uzyskał obraz, identyczny z obrazem znajdującym się na monitorze śledzonego komputera.

Gdy kierownik zmiany zobaczył, kogo dotyczą poszukiwania, aż gwizdnął z wrażenia. Szybkim krokiem poszedł do swojego, całkowicie zabezpieczonego przed podsłuchem gabinetu, stara