Mróz

– Sygnał mi się urwał – powiedział jeden z nich do kierownika zmiany. Technik ten odpowiedzialny był za monitoring systemów GPS.

– Gdzie? – kierownik zmiany podszedł do stanowiska technika i zajrzał mu przez ramię.

– Na rogu Marszałkowskiej i Królewskiej.

– Kiedy?

Technik spojrzał na zegar.

– Przed minutą.

Kierownik zmiany pochylił się. Na ogromnym, dwudziestosześciocalowym ekranie komputera widać było niezwykle dokładną, cyfrową mapę przedstawiającą spory fragment Śródmieścia. Pulsująca czerwona kropeczka zaznaczała miejsce ostatniego kontaktu ze śledzonym obiektem.

– Co się stało?

– Nie wiem – technik wzruszył ramionami. – Może ta cholerna pogoda. Powoduje zakłócenia. Mogło paść też zasilanie.

– Pogoda jest lepsza, niż była, a wtedy działało. Zasilanie powi

– Jest namiar! – wykrzyknął technik, wpatrując się w ekran. Czerwony punkcik zmienił barwę na zieloną i zaczął przemieszczać się Marszałkowską w stronę Pałacu Kultury. – Wszystko w porządku.

– Pilnuj tego – mruknął kierownik zmiany i odszedł.

16.

Nawet nie byli w nastroju do porządnego zbesztania nieuważnego kierowcy autobusu. Zapisali jego numer, mruknęli „uważaj pan na przyszłość”, stwierdzili, że volvo odniosło minimalne uszkodzenia i nadaje się do dalszej jazdy, po czym ruszyli w drogę. Przez dobry kwadrans przebytą w milczeniu.

Jechali powoli, ale bez przeszkód. Nieoczekiwana przerwa w ataku zimy spowodowała energiczną kontrofensywę służb miejskich. Drogi, przynajmniej te główne, zrobiły się niemal przejezdne, na chodnikach pojawiało się coraz więcej pieszych. Jakubowi kilkakrotnie udało się przekroczyć czterdzieści kilometrów na godzinę.

– Dupa nie kierowca – mruknął Krzeptowski, gdy już minęli Śródmieście.

– Każdemu się spieszy – powiedział Jakub usprawiedliwiającym tonem.

– Myślicie, że to przypadek? – zapytała Jadwiga.

– Sądzisz, że ktoś nas chciał przejechać? Wątpię – Tyszkiewicz machnął ręką. Temat wypadku uznawał za nieistotny.

Odwrotnie niż Jadwiga. Nie dawała jej spokoju sekwencja osta-tnich wydarzeń: odkrycie raportu Wicherka, odebranie śledztwa bez słowa wyjaśnienia, próba staranowania przez autobus.

Zapamiętała nazwisko kierowcy i postanowiła przy najbliższej okazji sprawdzić tego człowieka.

– Co dalej? Ze śledztwem? – Krzeptowski też zatopiony był w myślach. Zerkał na Jakuba od czasu do czasu.

– Słyszałeś. Nic. The team is out.

– Aha. Gadaj zdrów. Przecież cię znam.

– No właśnie. Ja też cię znam – pogodnym tonem włączyła się do rozmowy Jadwiga. – Już nie jesteś szefem, ale od myślenia nikt cię nie zwalniał.

– Dajcie spokój, dobra? – Jakub był skupiony najeździe. W kieszeni czuł podłużny kształt pendrive’ a, a w głowie dźwięczały mu ostatnie słowa Smotrycza wypowiedziane szybko, na korytarzu, tuż przed pożegnaniem: „Masz tu raport Wicherka, wszystkie moje notatki i jakieś tam wnioski. Nic nie musisz wymyślać, sklej to w jeden dokument i masz na jutro gotowe sprawozdanie dla starego. No chyba że się nie zgodzisz z wnioskami, ale wątpię, szczerze mówiąc. I… nie ufaj nikomu”. Jakub spojrzał na Smotrycza uważnie, ale w tym momencie dołączyła do nich Zuza

– Dlaczego tylko tyle? – zapytała Jadwiga. Nie czytała raportu Wicherka, nie była obeznana ze szczegółami. Jej uwadze nie umknął jednak fakt, że myśli Jakuba krążą bardzo daleko od wnętrza luksusowego wyrobu szwedzkiego przemysłu motoryzacyjnego i tematu rozmowy.

– Nasz wieszcz od pogody twierdzi, że ciężko będzie przez tydzień, do Nowego Roku – Krzeptowski nie odmówił sobie spojrzenia na Jadwigę. Na tyle krótkiego, aby nie być posądzonym o natarczywość, a na tyle długiego, by dać wyraz swemu zainteresowaniu. Ponadstandardowemu. – A potem ma odpuścić. Masz jakieś zapasy w domu?

– Prawie nic. Miałam jechać na Wigilię do mamy. – Jadwiga, jak wielu policjantów, nie pochodziła z Warszawy. Dorobiła się tu jednak malutkiej, przytulnej kawalerki.

– Może ci pomogę? Jak zrobimy razem zakupy, nie będziesz musiała latać wte i wewte.

– A ty?

– Dam sobie radę. Wiele mi nie trzeba.

Jadwiga uśmiechnęła się. Deklaracja Krzeptowskiego sprawiła jej – zupełnie nieoczekiwanie – przyjemność. Wiedziona impulsem skinęła głową, co spowodowało głęboki uśmiech na twarzy wielkiego górala. Zwykle Jakub wolał, żeby Krzeptowski tego nie robił, wyglądał wtedy jak zgłodniały krokodyl, co nieodmie

– Przejaśnia się – mruknął Tyszkiewicz, spoglądając w górę.

– No, może nie będzie tak źle – powiedział Krzeptowski wesoło. Przepowiednia katastrofy nie robiła na nim specjalnego wrażenia, przynajmniej od momentu, kiedy Jadwiga zgodziła się na wspólne zakupy. – Może cała ta prognoza jest funta kłaków warta.

– Może – mruknął Tyszkiewicz bez przekonania.– Wysiadacie?

– No. Wesołych świąt, chłopie – Krzeptowski objął go i ucałował z dubeltówki.

– Nawzajem. I tobie też, najlepszego – zwrócił się do Jadwigi.

Krzeptowski patrzył złym okiem, jak ci dwoje całują się serdecznie, po czym oboje z Jadwigą wyskoczyli na zewnątrz. Koła zabuksowały na lodzie, po chwili złapały przyczepność i wielka czarna terenówka zaczęła rozpływać się w zapadającym mroku. Pomachali i poszli w stronę najbliższego sklepu.

Nie zauważyli – podobnie zresztą jak pogrążony w rozmyślaniach nadkomisarz – że w zaparkowanym niedaleko starawym, nierzucającym się w oczy oplu siedzi mężczyzna i obserwuje ich uważnie.

17.

– Cześć – mruknęła Zuza

– Czołem. Trzymaj się. I wesołych świąt, bo już się pewnie nie będziemy widzieli – Smotrycz był niezwykle uroczysty.

Zuza

– Tobie też miłych i wesołych – powiedziała. Oficjalnie, sucho, beznamiętnie. – I uważaj na siebie – dodała po chwili, całkowicie i

– Będę. Dzięki. Trzymaj się – pociągnął za klamkę i wysiadł. Zuza

Jechała szybko, na granicy ryzyka, jednak samochód słuchał jej, niczym spojony w jedną całość z ludzkimi mięśniami i mózgiem. Wcześniej, zanim się pożegnali, Smotrycz uparł się, aby pomóc jej zrobić zakupy, motywując to nadmiarem wolnego czasu i nudą – był samotny, nie miał w zwyczaju czynić nadmiernych przygotowań do Wigilii, a teraz, w obliczu klęski żywiołowej, poczuł się zwolniony z jakichkolwiek obowiązków – toteż z przygotowaniami do wkroczenia na teren fortecy bronionej przez matkę uwinęła się szybciej, niż myślała.

Omijali szerokim łukiem zatłoczone supermarkety, zakupy spożywcze robiąc w kilku małych sklepikach osiedlowych, zaopatrzenie i