Mróz

– Wybieramy się na Spitsbergen?

– W pewnym sensie. Czy w naszym Wiejskim Domku są jakieś zapasy?

– Głównie alkoholu. Kuba, co się dzieje?

– Musimy przenieść się na wieś na parę dni. Przyjadę niedługo. Wszystko ci wyjaśnię po drodze.

– Powiedz teraz. Skupię się i postaram zrozumieć. Jutro Wigilia. Nie mieliśmy w planach wyjazdu do Wiejskiego Domku wyekwipowani jak na biegun północny.

– Plany się zmieniły. Zadzwoń do rodziców, przeproś ich i powiedz, żeby nie ruszali się z Wrocławia. Wspólna Wigilia jest nieaktualna. Poproś, żeby jeszcze dziś, jak najszybciej, zrobili zapasy na dziesięć dni. Powiedz im, że nadciąga bardzo zła pogoda.

– Zła? Teraz jest zła. Dawno takiej nie było.

– To nic. Zła dopiero przyjdzie. Zrobisz to, o co proszę?

Helena należała do osób, które były w stanie podjąć decyzję w ciągu sekundy. I żadne klęski żywiołowe nie mogły w tym przeszkodzić.

– Będę gotowa, panie kapitanie. Czy zabrać pana ulubione piwo?

– Odmaszerować, kapralu.

– A jakiś meczyk na DVD?

Rozłączył się.

W pokoju panował harmider, Tyszkiewicz z trudem usłyszał zakończenie rozmowy. Wszyscy kłócili się, porządkowali swoje rzeczy, w sposób oczywisty czyniąc na biurkach jeszcze większy bałagan, i przygotowywali się do wyjścia. Przyglądał się temu znudzony policjant, przysłany przez szefa w celu „zabezpieczenia lokalu”. Niska ranga funkcjonariusza wskazywała dobitnie, że naczelnik, wbrew surowemu obliczu prezentowanemu na niedawnej odprawie, a także najsurowszym rozkazom i zaleceniom, ufa swoim ludziom i w zasadzie zostawia im wolną rękę co do sposobu zabezpieczenia danych.

W końcu wyszli. Korytarz minęli w milczeniu, odprowadzani ciekawymi spojrzeniami. Na dole pożegnali się. Jakub uścisnął dłoń każdego z nich, życząc wesołych świąt. Miał wrażenie, że jako szef zespołu zawiódł tych ludzi. Co więcej, wyglądało na to, że członkowie zespołu, przynajmniej niektórzy, podzielają ten pogląd. Nie wykryli sprawcy, dali sobie odebrać śledztwo. Fakt, iż wydobyli na światło dzie

Wyszli na dziedziniec. Wiatr zdecydowanie osłabł, śnieg prószył tylko.

Temperatura odczuwalnie wzrosła. Kilku funkcjonariuszy odśnieżało samochody i parking. Świat sprawiał wrażenie, jakby wracał do normy.

Albo łapał oddech przed drugą rundą.

Pożegnali się ponownie, siódmy raz złożyli sobie życzenia świąteczne – wypadło to całkiem serdecznie, biorąc pod uwagę, że Tolaka znali od wczoraj, a Zuza

Wszyscy troje mieszkali na Ursynowie, nie nadkładał drogi.

Po wczorajszych przygodach Jakub z samego rana wymienił baterie w pilocie na nowe, nasmarował gumowe uszczelki w drzwiach, a także dolał do baku specjalnego preparatu niepozwalającego zamarznąć dieslowskiemu paliwu. Toteż drzwi otworzyły się z wesołym trzaskiem, a potężny, trzylitrowy silnik zaskoczył od pierwszego przekręcenia kluczyka.

Jakub nacisnął gaz. Ruszyli.

– Padało raptem dwa dni, a i to z przerwami – mruknął Krzeptowski.

– Mróz był, owszem, ale też krótko i znowu nie taki wielki. A patrzcie, jak to wygląda. Gdyby nie to, że teraz jest cisza i można wszystko ogarnąć, to jutro by na ulice nie dało się wyjechać. Nawet nie mówię, że pogoda by się pogorszyła, ale gdyby była dalej taka jak dzisiejszego ranka czy w nocy. To co będzie, jak przyjdzie naprawdę ta anomalia?

– Będzie walka, a potem polegniemy z honorem. Zostanie odtrąbiony stan klęski żywiołowej. Media będą miały używanie, wszyscy zarzucą władzom nieudolność. – Tyszkiewicz był mocno skupiony na jeździe, pomimo poprawy warunków droga była śliska i pełna kolein wyżłobionych w nieodgarniętym śniegu. Silna, wielka terenówka dawała sobie radę bez większych problemów, ale Jakub pomyślał o tych dziesiątkach tysięcy właścicieli zwykłych miejskich aut i doszedł do wniosku, że znikomy ruch na ulicach ma swoje głębokie uzasadnienie.

– Fajny masz samochód – powiedziała z tyłu Jadwiga. Była wielką miłośniczką motoryzacji, mogła godzinami dyskutować o najnowszych trendach w samochodowym wzornictwie i rozwiązaniach technicznych. Podczas jakiejkolwiek dyskusji większość facetów pozostawała w tyle już na pierwszej prostej.

– Żona mi kupiła – mruknął Tyszkiewicz, nagle zażenowany.

– Fajną masz żonę.

– Bardzo fajną – wtrącił trzy grosze Krzeptowski, uśmiechając się pod nosem. – Nie wiadomo tylko, co ona w nim widzi. Z nas dwóch wybrała jego i to jest skandal, normalnie…

– Aha, tylko powiedz, że jak cię poznała, byłeś kompletnie pijany i waliłeś sztachetą dwóch gości weselnych, którzy o raz za dużo zatańczyli z twoją siostrą – powiedział Jakub ze złością. Jadwiga zachichotała. Słyszała tę opowieść kilkakrotnie, za każdym razem w i

– Musiałem bronić honoru kobiety, ty ceprze sakramencki.

– Po pijaku…

– A co za różnica – obruszył się Krzeptowski. – Honor jest honor…

– Uważaj! – krzyknęła Jadwiga.

Tyszkiewicz odruchowo nacisnął na hamulec. Kątem oka dostrzegł, jak w poprzek skrzyżowania sunie przegubowy autobus, rozpaczliwie starający sie złapać przyczepność na litym pasie żywego lodu pokrywającego stalowym błękitem co najmniej dwadzieścia metrów dojazdu do skrzyżowania. ABS skrzypiał rozpaczliwe, ale ciężki pojazd sunął bezwładnie, powoli, z majestatyczną nieuchro

Po kilku ciągnących się w nieskończoność sekundach doszedł do wniosku, że nie zdąży, puścił więc hamulec i z całej siły przycisnął pedał gazu. Dwustuko

Prawie się udało.

Autobus niemal ich minął, wlokąc za sobą ogon przegubowej przedłużki. I właśnie koniec pojazdu uderzył w tył volvo, jadącego już prawie równolegle do toru jazdy autobusu. Samochód odbił się, przez ułamek sekundy zdradzał tendencję do skrętu w przeciwną stronę i staranowania burty autobusu, ale Jakub energicznie skontrował kierownicą i terenówka skoczyła do przodu kursem zdecydowanie rozbieżnym od czerwono-żółtego wehikułu. Oba pojazdy po chwili odzyskały przyczepność i zatrzymały się za skrzyżowaniem, oddalone od siebie o dwadzieścia, może trzydzieści metrów.

15.

Prywatna posiadłość koordynatora położona była w eleganckiej, willowej części jednej z najstarszych dzielnic stolicy, gdzie zdecydowaną większość stanowili ludzie bogaci lub bardzo bogaci. Ogromna, utrzymana w stylu lat dwudziestych rezydencja stała na stosunkowo dużej, zadrzewionej działce. Tu koordynator prowadził życie prywatne, spotykał się z przyjaciółmi, wydawał przyjęcia i cieszył się zasłużonym poważaniem statecznego obywatela lokalnej społeczności.

Miejsce pracy natomiast położone było w centrum Warszawy, w nabytej przez jedną z jego spółek zabytkowej kamienicy. Został w niej przeprowadzony gruntowny remont, wykonany ściśle według wskazówek i zaleceń miejskiego konserwatora zabytków, który po zakończeniu inwestycji był niezwykle zadowolony ze współpracy z tak elastycznym i pełnym zrozumienia dla kulturowego dziedzictwa stolicy inwestorem. Przy okazji remontu budynek został poddany – o czym już konserwator zabytków nie wiedział – pewnym dość istotnym z punktu widzenia planów koordynatora modyfikacjom i przeróbkom. Kwatera główna – czy jak nazywał to koordynator: centrum dowodzenia – została rozbudowana w dół, pod powierzchnią gruntu kryła się podziemna kondygnacja, na której znajdowały się pomieszczenia wyposażone w najnowsze systemy łączności i obserwacji. Były one dwadzieścia cztery godziny na dobę obsługiwane przez najwyższej klasy, wysoko opłacanych specjalistów.