Mróz

– Kim pan jest?

– Jak powiedziałem, przyjdzie czas i na to. Teraz ostatnie pytanie. Najważniejsze. Proszę go uważnie posłuchać i zastanowić się nad odpowiedzią. Od niej zależy nasza ewentualna współpraca. Lub jej brak.

– Słucham – rzucił Terlecki z udawaną nonszalancją, choć wewnętrznie drżał. Nadal nie bardzo zdawał sobie sprawę, co się, do ciężkiej cholery, dzieje.

– Czy jest pan skło

– To znaczy co? – Terlecki wcale nie zaczął nadążać. Po prostu poczuł krew.

– O władzę.

– Drogi panie, ja już gram o władzę…

– I na razie niewiele pan ugrał.

– Mam i

– Pozostanę przy swoim. Chyba że odpowiada panu rola szefa partii opozycyjnej, bez żadnych szans na zwycięstwo.

– Bzdury! Rosnę w siłę bez niczyjej pomocy. Właśnie przeszło do mnie kilku posłów z koalicji rządzącej.

– Czyżby? – nieznajomy uśmiechnął się, ale niewiele było radości w tym uśmiechu. Raczej groźba. Terlecki myślał gorączkowo. W kuluarach krążyły różne plotki… I ten dzie

– Panie przewodniczący, myślę, że nadszedł czas, aby zagrać w otwarte karty. – Mężczyzna wstał i podszedł do biurka Terleckiego. Sięgnął do kieszeni, wyjął z niej niewielkie czarne pudełeczko z dwoma diodami i niewielkim wyświetlaczem. Położył urządzenie na biurku i cofnął się, ale nie usiadł. – Proponuję rzecz następującą. Zamknie pan drzwi od wewnątrz, poprosi sekretarkę, aby przez najbliższą godzinę nikogo nie łączyła ani nie wpuszczała, a następnie wyłączy pan wszystkie swoje telefony komórkowe i wyjmie pan z nich karty SIM. Jeżeli ma pan obawy, że pana biuro jest na podsłuchu, pragnę pana uspokoić. Było, ale w nocy zostało oczyszczone przez moich współpracowników, o czym świadczą wskazania tego oto skanera – wskazał na leżące na biurku pudełeczko. – Moi współpracownicy pilnują również, aby w chwili obecnej nikt nie zakłócał nam spokoju jakimiś na przykład mikrofonami kierunkowymi. Zapewniam, że z tego punktu widzenia możemy rozmawiać zupełnie swobodnie.

Milczenie.

Terlecki za wszelka cenę nie chciał dać po sobie poznać, jakie wrażenie zrobiła informacja o podsłuchu w jego biurze. Zawsze się tego obawiał i nigdy nie był w stanie wyegzekwować dokładnego sprawdzenia. Być może nie miał dostępu do właściwych ludzi. Dotychczasowe kontrole niczego nie wykazały. Pewność siebie i przygotowanie do rozmowy nieznajomego robiły na nim coraz większe wrażenie. Przemógł się i postanowił przypuścić mały kontratak.

– Pan się włamał do mojego biura?

Milczenie.

– Nie mam żadnej gwarancji, że z kolei pan nie nagrywa tej rozmowy.

– W istocie, nie ma pan – przytaknął mężczyzna. – Ale za chwilę stanie się jasne, że tak naprawdę nie ma żadnego znaczenia, czy nagrywam tę rozmowę, czy nie. Gdy pan spojrzy na jej bilans, powiedzmy za godzinę, w kolumnie „winien” będzie mało. Bardzo mało, prawie nic. W kolumnie „ma” natomiast… – zawahał się. – Skutków i konsekwencji pana aktywów nie będzie pan w stanie oszacować nawet przez najbliższy rok.

– Zaintrygował mnie pan – Terlecki uśmiechnął się i nadał swej twarzy wyraz radosnego zaciekawienia. Podniósł się, wydał polecenia sekretarce, zamknął drzwi na klucz i usiadł ponownie. Już nie w fotelu za biurkiem. Przy stole, na wprost nieznajomego. Poczuł nieoczekiwany przypływ energii. – Chętnie pana wysłucham.

– Doskonale. A zatem zaczynajmy – nieznajomy podniósł się i zaczął krążyć po pokoju, zmuszając Terleckiego do ciągłego odwracania głowy. – W istocie nie nazywam się Zygmunt Wieszczycki. Moje prawdziwe nazwisko byłoby zresztą tak samo anonimowe i nie ma znaczenia. Nie ma także znaczenia, gdzie mieszkam ani skąd się wziąłem. Z pana punktu widzenia ma znaczenie wyłącznie to, kogo reprezentuję i czego chcę. Tylko to. I aż to. Otóż reprezentuję grupę prywatnych inwestorów, osiadłych i prowadzących interesy w Polsce, którzy zdecydowali się na pana postawić. Uważają, a ja zresztą uważam tak samo, że w istocie jest pan człowiekiem odpowiedzialnym i mającym rzetelne kwalifikacje do sprawowania władzy w tym kraju. Najwyższej władzy – nieznajomy zatrzymał się na moment. Terlecki mimowolnie wstrzymał oddech. – Chcemy panu pomóc tę władzę zdobyć, a następnie utrzymać ją. Długo. Przez kilka kadencji. Ku obopólnemu zadowoleniu.

Terlecki pokiwał głową. Słowa o grupie poważnych inwestorów wywarły pozytywne wrażenie.

– O jakiej władzy pan myśli?

– No cóż, ustrój naszego pięknego kraju jest tak skonstruowany, że głową państwa jest prezydent, przewidujemy więc dla pana właśnie to stanowisko. Ale nie z dzisiejszymi uprawnieniami. Nie interesuje nas, a sądzimy, że pana również nie, władza tytularna, blichtr pozbawiony znaczenia. Dlatego sądzimy, iż konieczna będzie zmiana konstytucji. Być może napisanie jej na nowo. Naszym zdaniem Polsce potrzebny jest ustrój prezydencki, z bardzo silnymi prerogatywami głowy państwa.

– Stanowisko prezydenta istotnie jest moim celem w najbliższych wyborach. Ale widzę, że nie orientuje się pan w panującym aktualnie układzie sił – Terlecki uśmiechnął się dobrotliwie, choć kosztowało go to naprawdę sporo wysiłku. Ta rozmowa zmierzała w kierunku, który jednocześnie Terleckiemu bardzo się podobał i przerażał go. – Obecnej koalicji nie zależy na zmianie konstytucji. Nigdy się pan z nimi nie dogada.

– Pana partia złożyła wniosek o odwołanie marszałka sejmu na dzisiejszym posiedzeniu, o ile się nie mylę? – zapytał nieznajomy, jakby nie słuchając.

– Pro forma – machnął ręką Terlecki. – Zawsze tak się robi. To należy do uświęconej tradycji.

– Nie tym razem. Dziś po południu zostanie pan wybrany marszałkiem sejmu.

Cisza, która zapadła w pokoju, była niemal doskonała. Terlecki pomyślał, że to nierealne. Takie rozmowy zdarzają się tylko w filmach.

– Zupełnie niemożliwe.

– Takiego wyrazu nie ma w moim słowniku. Głosowanie odbędzie się o siedemnastej i pana kandydatura zdobędzie zdecydowaną większość.

Milczenie.

– O jakiej sumie na kampanię myślą pana przyjaciele?

Mężczyzna uśmiechnął się.

– To akurat mogę powiedzieć, ale najpierw winien jestem wyjaśnienie. Mówimy nie o pieniądzach przeznaczonych na kampanię wyborczą, lecz na zdobycie władzy. To istotna różnica i mam nadzieję, że pan ją rozumie. Chcę, aby pan zapamiętał, iż moi przyjaciele, jak pan ich trafnie nazwał, są biznesmenami. Rzeczywistość postrzegają w kategoriach zysków i strat lub z i

– To oczywiste. Zawsze tak jest.

– I tak będzie i tym razem, aczkolwiek reguły zwrotu są dość specyficzne. Ustalimy je za moment.

– A zatem…

Nieznajomy wypowiedział trzy krótkie słowa.

Terleckiemu zadrżały ręce, co ze wszystkich sił starał się ukryć. Zupełnie niepotrzebnie. Gość czytał w nim jak w otwartej księdze.

– Czy jadł pan lunch? – zapytał w końcu przewodniczący, gdy już był w stanie wydobyć głos. – Może zjedlibyśmy coś i pogadali. Zapraszam. Do głosowania mamy jeszcze masę czasu.

Mężczyzna uśmiechnął się uprzejmie. Polowanie zakończyło się, zanim się na dobre rozpoczęło.

14.

– Helena?

– Przy telefonie. Poznaję pana po głosie. Czy znowu sprawdza pan dane w imieniu wspólnoty mieszkaniowej?

– Tu policja.

– Ach! Czegóż może chcieć ode mnie policja?

– Lena, posłuchaj. Przez moment porozmawiajmy poważnie…

– Przecież rozmawiamy poważnie. Zawsze jestem śmiertelnie poważna podczas rozmów z policją.

– Słuchaj, głuptasie, skup się. Niedługo przyjadę do domu…

– To rzeczywiście poważna sprawa…

– …bardzo cię proszę, spakuj najcieplejsze ubrania i całe jedzenie, jakie znajdziesz w domu. Weź wszystko. Także koce i lampę naftową.