Mróz

– Cebeeś – prychnął Krzeptowski. Jakub pociągnął go za rękaw, pomimo to komisarz nie zamierzał oddać pola bez walki. – Co jest grane, szefie? W co myśmy wdepnęli?

– Nic więcej nie musicie wiedzieć. Podpiszcie zobowiązania – inspektor rzucił na stół kilka formularzy. – Uporządkujcie rzeczy i już was nie ma.

Nikt się już nie odezwał, choć każdemu z członków zespołu cisnęły się na usta dziesiątki pytań.

13.

Dla przewodniczącego Joachima Terleckiego ten przedświąteczny dzień zaczął się źle. Potem niestety nie było wcale lepiej.

W pora

W samochodzie, gdy nieco ochłonął, jego własny asystent wbił kolejny gwóźdź do trumny, mówiąc, iż taki wybuch na antenie wygląda bardzo źle i z pewnością odbije się na notowaniach partii i przewodniczącego osobiście, co natychmiast pokażą sondaże. Jako że do wyborów prezydenckich pozostały cztery lata, Terlecki w pierwszej chwili nie przejął się tym zbytnio, nawet zbeształ asystenta, ale po namyśle uznał, że młody człowiek ma rację: nie na darmo od roku budował swój image statecznego, rozsądnego męża stanu. Niedawne wybory parlamentarne udowodniły słuszność tej strategii. Ugrupowanie Terleckiego zajęło trzecie miejsce i stało się największą partią opozycyjną w sejmie. Przewodniczący Terlecki, ojciec wielkiego sukcesu, przyjmując gratulacje od działaczy, dzie

W istocie, wybuch złości na antenie popularnej rozgłośni radiowej mógł zniweczyć lub znacząco osłabić obraz męża stanu. Trzeba się będzie zastanowić nad następnym posunięciem, neutralizującym, pomyślał, nachmurzony jeszcze.

Jednak w siedzibie partii – jego kwaterze głównej, nie znosił atmosfery sejmowych korytarzy – czekały na niego kolejne złe wieści. Jeden z posłów upił się i spowodował wypadek samochodowy, co ochoczo podchwyciły media. I

Terlecki przerzucał ze złością kartki bilansu. W sumie nie jest tak źle, do wyborów sporo czasu, zdążymy zebrać odpowiednie fundusze, pomyślał. Nasza pozycja i tak wzrosła w ciągu ostatnich kilku lat.

Zabrzęczał interkom, sekretarka zaanonsowała przybycie gościa umówionego na godzinę trzynastą.

– Ach tak – mruknął do siebie. Całkiem zapomniał. Ktoś zarekomendowany przez partyjnego kolegę, tego JakMuTam, Kołodyńskiego. Dziesięć minut, obiecał sobie. Spławię go po dziesięciu minutach. – Niech wejdzie – rzucił do słuchawki.

Po chwili rozległo się pukanie i bez oczekiwania na zaproszenie do pokoju wszedł mężczyzna. Terlecki ocenił go na pięćdziesiąt lat – choć trudno to było stwierdzić jednoznacznie, facet mógł być starszy, ale niewątpliwie należał do kategorii bardzo zadbanych i wysportowanych, takich, którzy sporo czasu spędzają na świeżym powietrzu – i z niechęcią skonstatował, że mógłby się od niego wiele nauczyć, jeśli chodzi o elegancję. Ciemny garnitur, bez wątpienia szyty na miarę, i to z pewnością za granicą, spinki do mankietów koszuli, drogie czarne buty i dyskretny, świetnie zawiązany krawat – raczej ręcznie robiony – wszystko to noszone było z niewymuszoną swobodą i elegancją, której nie sposób się nauczyć, a którą raczej ma się w genach. Mężczyzna był przystojny, szpakowaty, miał szaro-stalowe oczy, skore do uśmiechu usta. Wyciągnął przyjaźnie rękę.

– Zygmunt Wieszczycki, bardzo mi miło.

– Joachim Terlecki. Niech pan siada – przewodniczący wskazał jedno z krzeseł usytuowanych przy niewielkim okrągłym stoliku. Sam pozostał w fotelu przy biurku.

– Dziękuję, że zechciał pan poświęcić mi czas – powiedział mężczyzna, sadowiąc się na krześle. – Mam nadzieję, że obydwaj spędzimy go pożytecznie.

Terlecki skinął głową, ale nie odpowiedział. Zapowiadała się kolejna bezowocna wizyta, na które z reguły szkoda czasu.

– Czym mogę służyć? – zapytał, obdarzając gościa lekko znudzonym, rutynowym uśmiechem.

– Proszę powiedzieć, czy jest pan człowiekiem zdecydowanym?

– Słucham? – tak się nie zaczęło jeszcze nigdy żadne spotkanie. Przynajmniej z nikim z zewnątrz. To zawsze przewodniczący rozdawał karty. – Cóż za pytanie.

– Precyzyjne. Czy dąży pan konsekwentnie do celu, czy raczej ufa sondażom i doradcom?

– Wypraszam sobie. Jestem politykiem z wieloletnim stażem i z ogromnym doświadczeniem…

– Drogi panie, nie jesteśmy na partyjnej konwencji ani na wiecu wyborczym – nieznajomy skrzywił się nieznacznie, a ciepło zauważalnie zaczęło się ulatniać z jego oczu. Zresztą chyba nigdy go tam nie było. Terlecki zaczął zdawać sobie sprawę, że najprawdopodobniej zupełnie fałszywie ocenił swego gościa. – Nie przyszedłem tu wysłuchiwać sloganów. Chcę zaproponować ogromne przyspieszenie pana kariery, ale w tym celu muszę usłyszeć, czy jest pan człowiekiem zdecydowanym.

Terlecki stłumił gniew. W normalnej sytuacji wyrzuciłby faceta za drzwi. Jednak głos instynktu szepnął mu, aby się powstrzymać. Może stała za tym pewność siebie rozmówcy? Może przekonanie, że za tym obcesowym wstępem kryją się naprawdę poważne sprawy? Może… strach?

– Tak, sądzę, że jestem człowiekiem zdecydowanym i konsekwentnym. Mam jednoznaczną…

– Moment – Wieszczycki podniósł rękę. Terlecki nie wierzył własnym uszom. Rozmówca po raz drugi przerwał wypowiedź gospodarza, a on sam nawet nie zaprotestował. Zdumiewające. – O tym za chwilę. A więc twierdzi pan, że jest człowiekiem zdecydowanym. Doskonale. Jak bardzo?

– Nie rozumiem… – Terlecki pokręcił głową.

– Jak bardzo jest pan konsekwentny? – powtórzył cierpliwie nieznajomy. – Ile jest pan skło

– Dużo. Być może wszystko. Ale nie rozumiem…

– Zaraz wyjaśnię. Na razie wróćmy do tematu. A więc dużo. Może wszystko. Doskonale. Ja ze swej strony wyznam, że obserwuję pana od pewnego czasu. Dowiedziałem się o panu co nieco. I mam podobne zdanie – jest pan człowiekiem konsekwentnym, skło

Nie było to jasne. Nic nie było jasne. Poza tym, że życie Joachima Terleckiego, posła na sejm, przewodniczącego największej partii opozycyjnej w Polsce, zmieni się tego dnia w sposób radykalny. Rasowi politycy umieją takie rzeczy wyczuć na kilometr.