Mróz

Zuza

– Czy należysz do ludzi dyskretnych? – oczy tym razem patrzyły czujnie, ale bez zwykłej wrogości. Rany boskie, jeszcze chwila i ona się uśmiechnie, pomyślał Smotrycz. Nie zwrócił uwagi na przedwoje

– Oczywiście. Do pewnych granic, rzecz jasna – czuł, że się czerwieni. Wyszło to gorzej niż źle.

– Nie pytam o te granice. Chcę… chcę cię poprosić, abyś coś dla mnie sprawdził. O ile to nie będzie kłopot.

Kłopot? Zuza

– Zależy, co chcesz, abym sprawdził.

– Jan Tolak, Komenda Miejska, Kraków.

Patrzyła mu prosto w oczy. Bez żadnego wahania, żadnych wątpliwości, że prośba jest czymś niezwykłym czy niezgodnym z procedurą, chociaż należała przecież do obu tych kategorii.

Smotrycz poczuł się zaskoczony. Nie treścią prośby, bo sam zainteresował się komisarzem Tolakiem już wczoraj. W nocy, z prywatnego, niemożliwego do wyśledzenia komputera przetrząsnął w sposób niezostawiający śladu informatyczne zasoby policji. Ponieważ poziom jego upoważnień należał do stosunkowo wysokiej kategorii, było doprawdy niewiele drzwi, które musiał wyważać. Uczynił to dyskretnie i dowiedział się sporo. Nie był w stanie stwierdzić, czy wszystko: część danych została zaszyfrowana i opatrzona najwyższymi klauzulami tajności, ale i tak przewyższał wiedzą na temat ich krakowskiego kolegi wszystkich członków zespołu, szefa tegoż oraz, miał uzasadnione podejrzenia, także szefa tego szefa, oraz szefa obydwu.

Podkomisarz chciał znać powód, dla którego Zuza

– Po co ci to? – zapytał.

– Sprawdzisz?

– Sprawdzę. Jak odpowiesz na pytanie.

W normalnych warunkach Zuza

Zuza

Mimo że w uśmiechu było więcej melancholii niż radości, w pokoju wzeszło słońce.

Więc jednak, stęknął w myślach. Ona to potrafi. W mordę, jest jeszcze ładniejsza niż zwykle.

– A ja ci powiem, dlaczego pytam – dodał na zachętę, gdy już uznał, że może wydobyć z siebie głos pozbawiony chrypy.

Milczała chwilę, jakby się zastanawiała. Decyzję być może przyspieszył natręt, który przez chwilę szarpał za klamkę. Żadne z nich nie ruszyło się, by otworzyć.

– Jestem przekonana, że on nie jest żadnym członkiem zespołu. To agent, który ma za zadanie sprawdzać nas. Dlatego jest obcy, nikt go nie zna.

– Ciekawe. Co ma niby sprawdzać?

– A w jakim celu się inwigiluje policjantów?

– Masz jakieś dowody?

– Nie – wzruszyła ramionami. – Ale mam oczy i zmysł obserwacji. Spędziłam z nim pół dnia. Nie interesuje go śledztwo ani Wicherek. Interesujemy go my.

Była pewna. Mówiła przekonywająco. Smotrycz przekrzywił głowę. Ona idzie do głowy jak wino. Powiedzieć czy nie?

– Może masz rację. Pan komisarz Tolak nie figuruje na liście płac Komendy Miejskiej w Krakowie. To znaczy, źle mówię, figuruje, ale fikcyjnie. Tak naprawdę jest młodszym inspektorem Wydziału Wewnętrznego.

Zuza

– Już to sprawdziłeś?

– Owszem. Pan Tolak nie podobał mi się od początku.

– Wiesz, co to znaczy?

– Wiem. Ale jeśli chodzi o mnie, niech węszy.

– Naprawdę? – zapytała. Podniosła się z krzesła i podeszła do okna. Przez dłuższą chwilę miał okazję poobserwować jej ramiona i talię. Gdy w końcu się odwróciła, była poważna. Nie agresywna i buńczuczna jak zawsze, ale właśnie poważna. Uroczysta wręcz.

– Denat jest kuzynem prezydenta – powiedziała cicho. – Autorem raportu na temat klęski żywiołowej, która zdmuchnie ten kraj z powierzchni ziemi. W zespole, który ma wyjaśnić zabójstwo, znajduje się wysoki rangą funkcjonariusz policyjnego kontrwywiadu. A zespół nawet nic nie wie o celach, do jakich został powołany.

Gdy omawiali te sprawy z Tyszkiewiczem i Krzeptowskim, potrzebowali niemal godziny, aby sformułować wniosek, który jej zajął dziesięć sekund. A danych miała zdecydowanie mniej. Smotrycz pokiwał głową z podziwem.

– Już się boję – powiedział na przekór temu, co myślał.

– Całkiem słusznie. Jakub wie?

– O Tolaku? Nie. O reszcie tak. Właśnie siedzi u szefa.

Otwierała usta, aby coś powiedzieć, ale pisnął panel kontroli dostępu i do pokoju weszła Jadwiga. Twarz miała siną. Choć zapewne przebywała w budynku co najmniej od kilku minut, trzęsła się z zimna.

– Cześć – mruknęła Zuza

Nowo przybyła lekko skinęła głową i zdecydowała się na razie nie pozbywać płaszcza ani rękawiczek, zdjęła jedynie czapkę. Ciężko usiadła na krześle. Smotrycz podniósł się i bez słowa pstryknął włącznikiem elektrycznego czajnika.

– Radiowóz się popsuł – powiedziała w końcu Jadwiga, gdy syk gotującej się wody zagłuszył na moment gwizd wiatru. Usta miała zsiniałe. – Nie mogli go zapalić. Cholerny diesel. Próbowaliśmy pchać, nic, przyjechał drugi, pociągnął, wysiadły oba. W końcu, po czterdziestu minutach przyjechała laweta. Czterdzieści minut bez ogrzewania… – Jadwiga zawsze była w świetnym humorze i optymistycznie nastawiona do świata. Dziś był ten jedyny raz, kiedy nie była.

– Złom – rzuciła Zuza

Ponownie usłyszeli pisk, szczęk zamka, drzwi otworzyły się i wszedł naczelnik. Za nim Jakub, Krzeptowski i Henio. Pochód zamykał zziębnięty i zesztywniały komisarz Jan Tolak.

Młodszy inspektor Jan Tolak, pomyślał Smotrycz. Gdy spojrzał na twarz szefa, przestraszył się; jeszcze nie widział go w takim stanie. Nie miał zresztą czasu analizować dalej zaistniałej sytuacji. Sytuacja gnała do przodu, nie poddając się żadnym analizom.

– Proszę siadać – warknął inspektor i usiadł na jednym z krzeseł.

Podczas tych rzadkich chwil, kiedy zespół zbierał się w komplecie, pokój stawał się ciasny, ale wszyscy mieli już niejaką wprawę w szybkim zajmowaniu miejsc. Tyszkiewicz też zwykł był zaczynać narady z marszu.

– Są wszyscy? – pytanie nie było zwrócone do nikogo konkretnego, szef nie czekał na jakikolwiek komentarz czy odpowiedź. Tolak poruszył się, jeszcze nie mogąc dojść do siebie po krótkim marszu do komendy. Na razie nie wiedział, o czym mowa. – Uwaga. Z chwilą obecną wasz zespół zostaje rozwiązany. Wszyscy udacie się do miejsc zamieszkania na pełnopłatne urlopy. Natychmiast. Spędzicie święta z rodzinami. Należy mieć przy sobie włączone telefony komórkowe. Jesteście zobowiązani do bezwzględnego przestrzegania tajemnicy śledztwa. Nic, co zostało przez was ustalone lub zebrane jako dowód, nie ma prawa być komukolwiek przekazane czy opowiedziane. Wszystkie raporty, notatki, dowody rzeczowe, cokolwiek ma wspólnego z śledztwem, mają zostać zdeponowane w tym pokoju. Niniejszym odbieram wam autoryzację dostępu do danych, zmieniam kody dostępu do tego pokoju. Możecie zachować broń, odznaki i samochody służbowe. Nie jesteście zawieszeni, jesteście na urlopie do odwołania. Podpiszecie zobowiązania zachowania tajemnicy. Pan nadkomisarz Tyszkiewicz przygotuje szczegółowy pisemny raport z dotychczasowych ustaleń śledztwa i zamelduje się u mnie jutro o dziewiątej rano. Zapadła cisza.

– Ale… dlaczego? – wyjąkał Tyszkiewicz.

– Śledztwo przejmuje cebeeś – odparł naczelnik i nieoczekiwanie uśmiechnął się. Proporcje… Troska i obawa: sto procent. Wesołość: zero procent. – Macie wolne, korzystajcie.