Mróz

– Rzeczywiście. Rozumiem. Zadzwonię w sprawie dziewczyny. I przyślę rysownika.

– Proszę spróbować. Aha, jeszcze jedno…

– Tak?

– Musi pan coś jeszcze wiedzieć o tym klubie…

Komisarz słuchał przez pół minuty, po czym pożegnał się i z ulgą zakończył rozmowę. Oparł się o ścianę i zamknął oczy. O Jezu! Czasami zdarzały się sytuacje, kiedy usilnie starał się czegoś dowiedzieć, a potem, po uzyskaniu pożądanej informacji, żałował, że w ogóle zapytał.

Czasami bardzo żałował.

Wybrał numer dyżurnego i poprosił o połączenie z Sekcją Technik Audiowizualnych. Jej szefowi w kilku zdaniach wyłuszczył prośbę. Facet protestował, Tolak nalegał. Tak, teraz, sprawa nie może czekać. Wiem, że macie urwanie głowy, a babka mieszka daleko, ale bardzo mi zależy na sporządzeniu jak najdokładniejszego portretu pamięciowego. Nie macie transportu? Pożyczcie coś, co jeździ. Chciałbym portret mieć na dziś wieczorem. Tak, dobrze pan słyszał, komisarzu, na dziś. No dobrze, pójdę na kompromis. Jutro rano. Zrobicie to, czy mam niepokoić komendanta? Okej, nie musi pan mnie kochać, mam to gdzieś. Podaję numer komórki i e-mail, proszę mi portret przesłać drogą elektroniczną. Tak, panie komisarzu, serdecznie dziękuję za współpracę i w razie gdybyśmy się nie widzieli, życzę wesołych świąt.

Z ulgą się rozłączył i westchnął głęboko. Coś okropnego. Świat zaludniony jest dupkami ponad przyzwoitość.

Wystukał następny numer. Odezwał się nagrany komunikat. Tolak wypowiedział do mikrofonu osiem liczb. Po pięciu sekundach połączenie zostało odebrane.

– Tolak. Numer dziewiętnaście, trzydzieści sześć, zero trzy.

– Mów.

– Dwa tropy…

W klatce wionęło mrozem. Drzwi wejściowe otworzyły się i do środka weszło dwóch mężczyzn. Gdy Tolak cofnął się, aby ich przepuścić, przelotnie zerknął na twarze. Choć ukryte były pod daszkami bejsbolówek, w półmroku korytarza udało mu się dostrzec grubo ciosane rysy i więzie

Tolak przerwał połączenie w sposób oznaczający alarm.

Już mieli zniknąć na schodach, gdy drugi odwrócił się i podszedł do Tolaka, nadal trzymającego komórkę w ręku.

– Czekasz na coś? – Pytanie? Skąd. Warknięcie psa szkolonego do walki.

– Nie.

– Szukasz czegoś?

– Nie.

– To wypierdalaj. Nie lubimy tu obcych.

Tolak nie dyskutował. Skinął głową, schował komórkę do kieszeni i wyszedł na zewnątrz. Szedł przez kilkanaście metrów, zdając sobie sprawę, że jest obserwowany. Gdy uznał, że zniknął już w zadymce, zatrzymał się. Zerknął przez ramię. Bloku niemal nie było widać. Odczekał minutę, po czym zawrócił. Ostrożnie, trzymając się ściany, podszedł do klatki, którą przed chwilą opuścił. Rozpiął suwak kurtki, pozwalając wiatrowi hulać bezkarnie po góralskim swetrze. Wyciągnął glocka, zaciągnął z powrotem suwak i uchylił drzwi na tyle, by się bez szmeru prześliznąć. Światło na klatce było zgaszone. Postał chwilę, by przyzwyczaić wzrok do półmroku. Ruszył przed siebie. Gumowe podeszwy ułatwiały skryte podejście. Zaczął się wspinać na schody. Przez bicie serca usłyszał szmery i stuki dochodzące z wyższego piętra. Schody były dwubiegowe. Na podeście półpiętra dobiegające z góry hałasy usłyszał znacznie wyraźniej. Był już niemal u celu.

Odetchnął bezgłośnie i czterema szybkimi susami pokonał ostatnich kilkanaście stopni. Jego nowi znajomi stali przy drzwiach na wprost, jeden z nich pochylony był nad zamkiem. Drugi z mężczyzn, niedawny rozmówca, zareagował szybko. Usłyszawszy kroki, podniósł się i zaczął sięgać za pazuchę. Tolak stanął na piętrze, podniósł broń na wysokość oczu i krzyknął:

– Policja! Nie ruszać się!

Tamten był głupi albo zbyt ufał własnym umiejętnościom. Wyjął pustą rękę zza pazuchy, ale jednocześnie skoczył w stronę komisarza, odbijając się z lewej nogi. Był szybki i potężny, zderzenie z pewnością nie skończyłoby się dobrze. Tolak uskoczył w prawo i uderzył przelatującego obok przeciwnika w głowę lufą pistoletu. Mocno. Najmocniej, jak potrafił. Z doświadczenia wiedział, że na poprawki przeważnie nie ma drugiej szansy.

Mężczyzna kwiknął i pokoziołkował w dół.

W tym czasie drugi z zespołu, spec od zamków, natarł na Tolaka, próbując uderzyć go trzymanym w ręku narzędziem: połączeniem młotka z łomem. Komisarz sparował cios, po czym znowu użył pistoletu w charakterze maczugi. Tamten uchylił się, więc uderzenie nie doszło, dźgnął za to żelazem na wprost. Tolak nie miał na sobie kamizelki, toteż pchnięcie, pomimo kilku grubych warstw ubrania, odczuł boleśnie. Gdy napastnik zamachnął się, aby uderzyć od góry w głowę zgiętego z bólu policjanta, ten odskoczył i po raz pierwszy od rozpoczęcia bójki użył pistoletu zgodnie z przeznaczeniem.

Huk był ogłuszający, powiększony dodatkowo ciasnotą klatki schodowej i jej powykręcaną akustyką. Echo kilkakrotnie powtórzyło odgłos wystrzału. Kula uderzyła w ścianę, odbiła się od niej i z gwizdem poleciała na wyższe piętro. Facet wrzasnął ze strachu. Niezbędnik włamywacza brzęknął o podłogę i poturlał się do stóp komisarza.

Tolak mało humanitarnym gestem pchnął złodzieja na ścianę, wykręcił tyłem do siebie, kopem rozstawił nogi do całkiem szerokiego rozkroku, czym wywołał głośny jęk. Przeszukał go szybko. Broni nie było, w każdym razie nie znalazł jej. Na nadgarstku lewej ręki zatrzasnął obrączkę wyciągniętych z kieszeni kajdanek, szarpnął, po czym przykuł jęczącego i klnącego głośno faceta do bariery schodów.

Zszedł na półpiętro, gdzie właśnie podnosił lekko nieprzytomną głowę drugi z napastników. Tolak dla pewności ponownie uderzył go pistoletem, tym razem używając kolby. Odgłos był głuchy i przyprawiający o mdłości. Szarpnął faceta za kołnierz kurtki i pociągnął w górę, do kolegi. Odpiął bransoletkę od bariery, przełożył łańcuszek przez poręcz, po czym zatrzasnął na przegubie nieprzytomnego. Przeszukał go, wyciągnął zza pazuchy starą tetetkę. Czując w ręce jej solidny ciężar, spocił się jeszcze bardziej, choć na klatce było naprawdę zimno.

Obaj włamywacze tworzyli malowniczą kompozycję, spoczywając w niewygodnych pozycjach, z wyciągniętymi i wykręconymi ramionami przykutymi do schodów. Tylko jeden, ten ogłuszony wystrzałem, mógł się skarżyć, kląć i narzekać. I robił to.

Tolak pokazał legitymację policyjną wychylającej się zza drzwi roztrzęsionej staruszce, wykręcił numer dyżurnego, podał swój numer służbowy i złożył meldunek. Tak, poczeka na przybycie patrolu. Nie, zeznania złoży później. Adres? Zamenhofa 5, pierwsza klatka.

Zziębnięty patrol pojawił się kilka minut później. Tolak przekazał im oba zarekwirowane złodziejom przedmioty, w kilku zdaniach streścił przebieg zdarzenia, obiecał stawić się przed śledczym w celu złożenia obszernych zeznań, spojrzał po raz ostatni na obu złodziei i zszedł na dół. Ponownie wykręcił numer, podał ośmiocyfrowy kod. Po czym rzucił do słuchawki:

– Tolak. Numer dziewiętnaście, trzydzieści sześć, zero trzy.

– Włączyłeś kod alarmu.

– Odwołuję. Trzy, jeden, zero, dwa.

– Mów. Nie skończyłeś raportu.

– Mam dwa tropy. Pierwszy idealnie pasuje do profilu. Komisarz Jakub Tyszkiewicz…

Raport nie zajął mu więcej niż pięć minut. Jego rozmówca nie odezwał się ani słowem. Dopiero gdy Tolak umilkł, głos po drugiej stronie linii powiedział:

– Przyjąłem. Ktoś się tobą interesował. Sprawdzał dane. Bardzo szczegółowo.

– Znalazł coś?

– Nie wiemy. Był sprytny. Umiał się maskować. Pracujemy nad IP komputera, którym się posługiwał.

Tolak skrzywił się. Pięknie.

12.

– Antoni…

Smotrycz o mało nie spadł z krzesła. Był zamyślony tak głęboko, że nie usłyszał, kiedy Zuza