Mróz

– To ja – powiedziała cicho. – Możesz rozmawiać?

– Nie powi

– Wiem – odpowiedziała z wysiłkiem. – Znasz najnowsze wieści?

– O?

– Pogodzie?

– Nie. Poza tym, co widzę za oknem. Co się stało?

– O Boże! – Zuza

– To nie jest dobry pomysł.

– Wiem. Smutno mi. Brakuje mi ciebie.

– Mnie też. Czasami – głos po drugiej stronie zabrzmiał melancholijnie. – Co nie zmienia faktu, że nadal to nie jest dobry pomysł.

Zuza

– Martwię się o ciebie. Chciałabym być z tobą.

– Wiem. Ja… chyba też. Ale mam się kim zająć. Ty także masz się kim zająć.

Czyli pieprz się, Zuza

– Trzymaj się.

– Do widzenia. Wesołych świąt.

– Wzajemnie.

Chciała powiedzieć coś jeszcze, ale połączenie zostało przerwane. Chwilę oddychała głęboko, zastanawiając się, czy uda jej się opanować. Udało się. Z najwyższym trudem. Czasami te pieprzone sztuki walki do czegoś się przydają.

Osoba znajdująca się pod drugim numerem również przyprawiała ją o drżenie serca. Z zupełnie i

– Cześć, mamo – powiedziała.

– Dzień dobry, Zuza

– Jak się czujesz?

– Dobrze.

– A Zosia?

– O co pytasz, konkretnie?

– Mamo, proszę cię… – zamknęła oczy, próbując się opanować. Wojna. Permanentna i totalna. Bez brania jeńców. Bez szans na zwycięstwo. – Pytam o to, jak minęła noc i dzisiejszy poranek. Jak Zosia się czuje. I czy niczego wam nie potrzeba.

– Już południe – w głosie matki trudno się było dopatrzeć pretensji, ale była tam, tkwiła jak cierń. Zuza

– Posłuchaj, mamo – powiedziała z wyczuwalnym w głosie wysiłkiem. Wiedziała, że nie powi

– Jedzenia mam tyle, co na święta – odparła matka. Nie wydawała się poruszona. Nie zapytała o nic.

– Bardzo cię proszę, poproś panią Brożkową, niech zaopiekuje się Zosią przez godzinę. A ty weź wszystkie pieniądze, jakie masz w domu, i zrób zapasy żywności. Konserwy, mąka, ryż, mięso. Ile dasz radę przynieść. Jeżeli możesz, idź dwa razy. Ja postaram się przyjechać niedługo, przywiozę wam resztę. I zwrócę ci pieniądze.

– Jutro Wigilia. Przygotowuję świąteczną kolację – zabrzmiało to w taki sposób, jakby Boże Narodzenie było w tej rodzinie czasem radosnego przeżycia duchowego.

– Mamo… Wigilia jest ważna… bardzo ważna nawet, ale… – nie bardzo wiedziała, jak skończyć.

– Czy coś się stało? – po raz pierwszy Zuza

– Tak. Stanie się jutro. Będzie bardzo zimno. Ogromna ilość śniegu…

– W radiu mówią o ociepleniu…

– Mamo, spójrz za okno – wybuchnęła w końcu. – Tak wygląda ocieplenie? Nie. A to dopiero początek.

– Nie podnoś głosu. Nie życzę sobie takiego tonu.

Zuza

– Przepraszam – udało jej się to powiedzieć. Nieźle. – Zrób to, o co cię proszę, dobrze? Błagam.

Nadała swemu głosowi takie brzmienie, jakie matka chciałaby zapewne słyszeć na co dzień. Sygnał został odczytany właściwie.

– Dobrze. Poproszę panią Brożkową. O której przyjedziesz?

– Postaram się wyjść z pracy w ciągu godziny. Potem spędzę trochę czasu na zakupach. Drogi są słabo przejezdne. Trzy godziny? Cztery? Postaram się jak najszybciej.

– Dobrze. Bądź jak najszybciej – trzask.

Koniec.

Zuza

11.

– O moją koleżankę?

– O komisarz Cehak.

– Tak? – Tolak poczuł się jak pies gończy, który uchwycił trop.

– W sumie nie wiem, czy powi

Tolak milczał.

– Widziałam już panią Cehak. Może miesiąc temu.

– Pani komisarz spotyka wielu ludzi. Na tym między i

– No, ale niekoniecznie w tym miejscu.

– Cóż to za miejsce?

– Słyszał pan o klubie „Orlando”?

– A powinienem?

– Jeżeli nie zetknął się pan z nim zawodowo, a nie sądzę, aby tak było, mógł pan nie słyszeć. Ten klub raczej się nie reklamuje. A nawet wprost przeciwnie. Zależy mu na dyskrecji.

– No, przyznaję, nie słyszałem.

Zarejestrował jakiś niewyraźny dźwięk. Kaszel? Śmiech?

– Pana koleżanka przyszła tam przed północą, o najlepszej porze. Porze transferów.

– Transferów? – nie był pewien, czy dobrze usłyszał.

Winiarska zignorowała pytanie.

– Byłam tam w większym towarzystwie, zajmowaliśmy lożę blisko wejścia, bo część moich znajomych miała transfer na widoku. Ja zresztą też miałam. Zabawa trwała, było sporo niezłego towaru, wieczór zapowiadał się jako udany. I wtedy weszła ona. Rude włosy, niemal do pasa. Zielone, skośne oczy. Wysoka. Figura jak z Photoshopa. Nogi do sufitu. Czarny obcisły golf bez rękawów i nic pod spodem, czarne obcisłe spodnie, czarne buty na obcasie. Srebrna biżuteria, bardzo dyskretna, srebrne kolczyki. Ani grama tłuszczu, ani grama silikonu, ani grama botoksu. Czyste mięśnie i krok pantery. Była wyższa niż większość facetów. Niech mi pan wierzy, sala zamilkła.

– Pani komisarz nie jest ruda. I ma krótkie włosy. Nie nosi srebrnych kolczyków – wiedział, że to, co mówi, nie ma żadnego znaczenia. Patrycja Winiarska opisała Zuza

– Proszę pana, charakteryzacja jest częścią mojego zawodu. To była pani Cehak. Na pewno.

Tolak myślał intensywnie. Usłyszane informacje pasowały do przypuszczeń, ale nie pasowały do założeń. Jedźmy dalej.

– To wszystko?

– Pani komisarz spędziła godzinę przy barze. Sporo osób próbowało startować, ale odbijały się jak od ściany. Wyszła parę minut po pierwszej. W towarzystwie najlepszej na sali dziewczyny, równie zgrabnej, choć z pewnością niedorównującej jej urodą. Obejmowały się.

Strzał w dziesiątkę. Tylko nie do tej tarczy. Zwłaszcza jeżeli komisarz Zuza

– Proszę pani, co to za klub?

– Najbardziej ekskluzywne w Warszawie targowisko. Giełda. Rynek. Może pan tam znaleźć każdego, dziewczynkę, chłopca, czarną, białą, żółtą, nieletnią albo nieletniego. W najlepszym gatunku. Z gwarancją czystości. Bez ryzyka. Na poziomie. Ze znajomością języków. Na stałe albo na raz. Może pan tam zmienić swoje życie albo zmienić życie i

– A ta dziewczyna, z którą wyszła Zu… pani Cehak? Zna ją pani?

– Widziałam ją ze dwa razy. Wolny strzelec. Dwa fakultety, trzy języki obce. Bi.

– Słucham? – jestem policjantem, do cholery. Czemu się dziwię?

– Bi. Lubi i chłopców, i dziewczynki.

– I pani komisarz wyszła z nią.

– Tak.

– Zna pani jej adres?

– Takie dziewczyny nie ogłaszają się w Internecie. Są dyskretne. Nie mam jej adresu.

– A ktoś z pani znajomych ją zna?

– Popytam, jeśli panu zależy.

– Bardzo proszę. Zadzwonię jeszcze dzisiaj. Ostatnie pytanie. Czy pani Cehak panią widziała?

– Nie sądzę. Siedziała przy barze, nie zwracała uwagi na salę ani na loże. Upolowała tę dziewuszkę i wyszły. Zresztą dzisiaj nie zachowywała się, jakby mnie znała, prawda?