Mróz

Zwierzenia. Najwyraźniej zastosowany u Winiarskiej system „dobry policjant, zły policjant” zadziałał prawidłowo. Tolak był tym dobrym.

– Chce mi pani coś powiedzieć?

– Dwie sprawy. A właściwie trzy. Ta trzecia na końcu.

Logiczne. Trzecia powi

– Słucham.

– Mój mąż… mój były mąż – ponownie usłyszał w jej głosie coś na kształt czułości. Ale może się mylił. – Ostatnio zachowywał się dziwnie. Był jakby… przestraszony. Poruszony. My… po rozwodzie utrzymywaliśmy przyjacielskie stosunki, wcale nie byłam taką heterą, jak sugeruje pana koleżanka. Często do mnie dzwonił albo pisał. Dzielił się różnymi swoimi myślami. Wie pan, on był dość dziwny, miał duszę dziecka, ale był najmądrzejszym człowiekiem, jakiego spotkałam w życiu.

Tolak pomyślał, że biorąc pod uwagę środowisko, w którym obracała się Patrycja Winiarska, nie było wielką sztuką uchodzić za geniusza.

– No więc, dlaczego się pani rozwiodła? – nie interesowało go to, ale chciał, żeby mówiła.

– Wtedy byłam pewna. Teraz nie wiem. Dwie różne prędkości życia, dwa różne charaktery… – zamilkła na dłuższą chwilę. Tolak był pewien, że wątek zostanie rychło porzucony i szybko się okazało, że miał słuszność. – Parę dni przed morderstwem przyszedł do mnie. Był bardzo podniecony, takiego go jeszcze nie widziałam. Błagał, abym wyjechała.

– Wyjechała? Gdzie? Z jakiego powodu? – komisarz był odrobinę zaskoczony.

– Nie powiedział z jakiego. Chciał, żebym spakowała się i poleciała na południe Europy, a najlepiej jeszcze dalej: do Meksyku, na Kubę albo do Australii. Nalegał.

– Odmówiła pani?

– Oczywiście. Mam masę pracy. Kontrakty. Zobowiązania.

– Jasne – Tolak to rozumiał. Pięć minut sławy nie trwa wiecznie. – Czy powiedział coś jeszcze?

– Był natarczywy. Twierdził, że grozi mi wielkie niebezpieczeństwo, że nastąpi katastrofa. Nie chciał powiedzieć nic ponadto. Miałam wrażenie, że jemu też coś grozi i nie może więcej zdradzić. W pewnym momencie wybuchnął: „I tak powiedziałem więcej, niż powinienem. Wyjedź. Mnie już pewnie nic nie uratuje”.

– Czy sprawiał wrażenie, że się czegoś boi?

– Na pewno o mnie. A o siebie…? Możliwe. Nie wiem. Raczej tak. Wyglądał, jakby ktoś zabronił mu mówić.

– A ta druga informacja?

– Jakieś trzy tygodnie temu, może nieco więcej, na początku grudnia, albo pod koniec listopada, spotkałam go w kawiarni. Właściwie nie spotkałam, tylko widziałam. On mnie nie poznał. Byłam incognito, przebrana. Udzielałam wywiadu do jednego z magazynów, a nie znoszę, jak paparazzi zaglądają mi do kawy – Tolak uśmiechnął się bezgłośnie do słuchawki, ale nie skomentował. – Mój mąż siedział dwa stoliki dalej z jakimś mężczyzną. Obserwowałam ich, mam podzielną uwagę. Tamten człowiek był elegancki, przystojny, widać było po nim pieniądze. Zresztą mój mąż sam by nigdy do tej knajpy nie poszedł, nie stać go. Rozmawiali ze dwadzieścia minut. Poszłam do toalety. Gdy przechodziłam obok ich stolika, usłyszałam, jak tamten mówi: „To jest bardzo ważne. Najważniejsze w pana życiu”.

– To mógł być kolega z pracy.

– Nie. Znam większość jego kolegów. Wiem, jak wyglądają i jak się zachowują. To nie ten typ. To był ktoś… ważny. A co śmieszne, dziwnie mówił. Tak jakby… – zawahała się – był cudzoziemcem. Mówił świetnie po polsku, ale miał jakby leciutki obcy akcent. Ale może się mylę.

– To bardzo ciekawe. Rozpoznała pani rodzaj akcentu?

– Nie.

– Da pani radę opisać tego człowieka?

– Siedział, więc nie wiem, ile miał wzrostu, ale wydaje mi się, że był dość wysoki. Około pięćdziesiątki. Przystojny, szatyn. Oczy piwne. Nos prosty. Ciemny zarost. Garnitur Hugo Boss, koszula ze spinkami.

– Ma pani fotograficzną pamięć – pochwalił ją.

– Taki zawód. Spostrzegawczość jest dość istotna.

– Gdybym przysłał do pani policyjnego rysownika, pomoże nam pani sporządzić portret pamięciowy tego mężczyzny?

– Chyba tak.

– Chyba?

– Wie pan, jest jeszcze ta trzecia sprawa… – tym razem wahanie było znacznie dłuższe.

– Nie pomogę, jeśli nic nie wiem.

– Cóż… chodzi o pana koleżankę…

9.

– Jak tam zdrowie, panie komisarzu?

Henio Niespodziany zdębiał. Spodziewał się telefonu, ale przecież, do cholery, był w pracy. Czy tym ludziom obiło się o uszy słowo „dekonspiracja”?

– Dobrze – bąknął.

– To świetnie. Mam dla pana zadanie.

– Nie…

– Bez obawy, ta linia nie jest podsłuchiwana.

Henio przełknął ślinę. Dwaj przechodzący korytarzem policjanci pozdrowili go hałaśliwie.

– Wiem. Ale nie sądzę, by…

– Och, tym razem to nic takiego. Trochę informacji. Zasady bez zmian, plus oczywiście świąteczna premia. Spotka się pan ze mną? Za godzinę?

Henio ponownie przełknął ślinę. Tym razem głośniej.

– Tam gdzie zwykle? – zapytał w końcu.

– Będę czekał.

10.

Dojechanie do komendy zajęło Zuza

Zaparkowała samochód na niewielkim, w miarę oczyszczonym kawałku chodnika. Wjazd na parking był nieprzejezdny: w ogromnej, co najmniej dwumetrowej zaspie tkwił radiowóz. Wokół niego kręciło się kilku zmarzniętych policjantów, usiłujących wypchnąć pojazd na mniej zasypany teren. Wyglądało to na syzyfową pracę – bez wyciągarki z pewnością się nie obejdzie.

Zuza

– Reszta gdzie? – zapytała, pozbywając się szala, czapki, rękawiczek i grubej, puchowej kurtki.

– Jadwiga w mieszkaniu denata. Krzeptowski nie wiem gdzie. Henio zniknął. A Kuba u szefa.

– Znowu? Czy jeszcze nie przyszedł z tamtego spotkania?

– Znowu. Są nowiny.

– Jakie?

– Gdzie Tolak? – odpowiedział pytaniem na pytanie. – Zostawiłaś go w zaspie?

– Jeszcze nie zasłużył, choć bardzo się starał. Jakie nowiny?

– Złe.

Nie znosiła protekcjonalnego traktowania.

– Mów – warknęła. Nie wyszło to najlepiej, jeszcze miała zesztywniałe wargi, ale Smotrycz i tak zrozumiał, że nadciąga burza.

Streścił jej odkrycia dzisiejszego przedpołudnia. Mówił krótko, ale przekazał wszystko, co istotne. Na koniec zostawił wieść o tym, kim dla prezydenta był Wicherek. Ta ostatnia informacja nie zrobiła na Zuza

W odróżnieniu od poprzednich.

Nie czekając na koniec sprawozdania, machnęła ręką, że już nie słucha, i wyskoczyła na korytarz. Wcisnęła się w najdalszy kąt i wyciągnęła komórkę. Numer tej karty SIM nie figurował w żadnych dostępnych rejestrach. Wybrała numer znajdujący się na czele listy książki telefonicznej. Oznaczony jako „aa”. Po czterech sygnałach połączenie zostało odebrane.