Mróz

– To i tak siedem i pół miliona ludzi.

Zamilkli. Tym razem na dobre trzy minuty. Wiatr walił w szyby i gwizdał ponure kantaty w nieszczelnych framugach. Ktoś dobijał się do drzwi, po czym odszedł, klnąc głośno. Lampa zamrugała parę razy.

Tyszkiewicz podszedł do okna. Chociaż nie minęło południe, na zewnątrz panował półmrok. Widoczność nie przekraczała pięćdziesięciu metrów. Z trudem dostrzegał stojące na parkingu samochody i rozpaczliwe zmagania kilku załóg radiowozów, próbujących uruchomić służbowe pojazdy.

– Nadal nie rozumiem, dlaczego zginął Wicherek – powiedział cicho, nie odwracając się.

Obaj współpracownicy docenili zmianę tematu. Każdemu potrzebna była chwila oddechu.

– Może go jednak zaciukała żona-modelka-nimfomanka – rzucił w przestrzeń Krzeptowski.

– Sam w to nie wierzysz.

– Nie bardzo.

– Dobra, panowie. Koniec improwizacji – rzekł Jakub, odwracając się. Przez te parę minut poszarzał na twarzy. – Musimy ustalić, co wiemy na pewno, co zakładamy z dużą dozą prawdopodobieństwa i co robimy dalej. Okej? Uwagi mile widziane. Jedziemy?

Krzeptowski i Smotrycz zgodnie skinęli głowami.

– Przyjmuję, że raport to prawda. Chętnie bym go uznał za bujdę, ale widoczki za oknem jakoś mi pomagają uwierzyć. No więc dla mnie sprawa wygląda tak: Wicherek odkrył, że jutro nastąpi w naszym pięknym kraju koniec świata. Sporządził raport. Zabezpieczył go hasłami. Ktoś dowiedział się o raporcie. Przyszedł do Wicherka, zaciukał go, wprowadził do komputera wirus formatujący dysk w razie nieautoryzowanego otwarcia, po czym wysłał e-maila z drugim wirusem niszczącym taki sam folder na komputerze służbowym. Zrobił to w taki sposób, że równie dobrze można podejrzewać, że to Wicherek miał hyzia na punkcie bezpieczeństwa i sam pozabezpieczał pliki. Gdyby nie trup, niczego byśmy się nie domyślili. Zabójca posprzątał mieszkanie, ale przeoczył pendrive’a. Pytanie pierwsze: jaki związek ma raport z zabójstwem? Pytanie drugie: czy pendrive został przeoczony, czy specjalnie pozostawiony przez zabójcę? Może treść pliku z komputera i z pendrive’a to dwie różne rzeczy? Pytanie trzecie: jaki związek z tym wszystkim ma fakt, że Wicherek był bliską rodziną pana prezydenta? – Smotrycz gwizdnął cicho. Każdy z członków zespołu domyślał się czegoś w tym rodzaju, ale wyartykułowana przez nadkomisarza informacja, otrzymana przed godziną od wiceministra spraw wewnętrznych, potwierdziła obawy, że mają do czynienia ze sprawą polityczną. Sprawą Polityczną. Sprawą, Kurwa Mać, Polityczną. – A precyzyjnie: pani prezydentowej. Z Pałacu idą naciski na jak najszybsze rozwiązanie sprawy i ujęcie sprawcy. Pytanie czwarte: co robimy dalej?

– Wicherek zginął, bo wiedział za dużo – zaczął ostrożnie Krzeptowski po dłuższej chwili milczenia.

– Niewątpliwie. Zgadzam się. Ale przyznacie, że to źle brzmi: facet zginął, bo wiedział za dużo o pogodzie.

– To nie jest zwykła prognoza pogody, przyznasz.

– Nie jest – warknął Tyszkiewicz.

– Wszystko jest logiczne, tylko nic się kupy nie trzyma – ciągnął Krzeptowski. – Dlaczego Wicherek nikomu nie pokazał raportu? Przecież, o ile jest prawdziwy, rzeczywiście nastąpi apokalipsa. Całe państwo się zawali. Powinien trąbić o swoim odkryciu na lewo i prawo. Jeśli tego nie zrobił, powinien sobie uświadamiać, że taki manewr odbędzie się kosztem śmierci milionów ludzi, którzy w tej chwili beztrosko się przygotowują do świąt, a powi

Nie wyczytałem w jego dossier, żeby miał jakieś socjopatyczne odchylenia czy terrorystyczne skło

– On nie – mruknął Smotrycz.

– Słucham? – zapytał Jakub. Smotrycz wyraził myśl, która kłuła się już od pewnego czasu w umyśle nadkomisarza, tylko nie mógł jej precyzyjnie sformułować.

– On był tylko naukowcem, który przygotował raport. Na przykład na zlecenie. Mogło być tak: ktoś, może jakaś grupa ktosiów, ma w planach coś brzydkiego. Przypadkiem, albo i nie przypadkiem, dowiaduje się o przepowiedniach Wicherka. Zamawia szczegółowy raport, jednocześnie nakazując ścisłą tajemnicę. Raport zostaje sporządzony i przekazany ktosiowi, któremu wnioski się podobają, ale nie jest pewny utrzymania tajemnicy, wysyła więc zabójcę, aby uciszył Wicherka po wsze czasy. Ślady po raporcie zostają zniszczone, z wyjątkiem pendrive’ a. To by wyjaśniało, dlaczego zabójca był zawodowcem.

– Ale nie wyjaśnia, dlaczego zniszczył pliki w taki sposób, że dodaliśmy dwa do dwóch. I przeoczył pendrive’a.

– Może zabrakło mu czasu. Jeżeli chodzi o pliki na obu komputerach liczył na to, że się nie domyślimy, że przy nich manipulował. W końcu zabezpieczenia mogły być pomysłem Wicherka. Wszystko poskładaliśmy, bo znaleźliśmy kopię raportu. Gdyby nie to, kręcilibyśmy się dalej dookoła własnego ogona. A jutro lub pojutrze i tak wszystko szlag trafi.

– Fajna teoria – powiedział po chwili Krzeptowski. – Tylko powiedz mi, do czego komuś może być potrzebny raport o anomalii pogodowej?

– No, zatajenie tej informacji spowoduje chaos w państwie. I może właśnie o to chodzi. Raport ma datę sprzed tygodnia. Tydzień to sporo, jak się chce coś brzydkiego przygotować. A tego tygodnia zabraknie władzom, aby podjąć kroki zapobiegawcze.

– Dobra – Tyszkiewicz już ich właściwie nie słuchał. – Wdepnęliśmy w dużą sprawę, panowie. Bardzo dużą. Jak dla mnie za dużą. Idę do szefa. Aha, Antoś…

– Przecież wiesz, że nie znoszę…

– No dobrze. Antek…

– Trochę lepiej…

– Czy Wicherek wypowiedział się na temat czasu trwania tej katastrofy? Czy zostaniemy już na zawsze przykryci kilometrem lodu?

– Nie. Założył, że to jest pierwsze uderzenie, jakby rekonesans, bo nie cały lód Antarktydy się stopił. Anomalia potrwa może tydzień. Raczej krócej. Przed Nowym Rokiem powi

Tyszkiewicz zignorował pełen ironii ton wypowiedzi. Wziął z biurka wydruk raportu i wyszedł z pokoju.

8.

Komisarz ledwie usłyszał dźwięk dzwonka. Silnik warczał, wiatr za szybą wył, Zuza

– Halo?

– Mówi Patrycja Winiarska – usłyszał daleki głos. Połączenie było złe, trzaski, szumy i zanikanie dźwięku sprawiały trudności w zrozumieniu rozmówcy. – Czy jest pan sam?

– Nie.

– Zadzwoni pan do mnie?

– Tak.

Trzasnęło i połączenie zostało przerwane. Samochodem zarzuciło, chociaż Zuza

– Niech mnie pani wysadzi. Mam jeszcze coś do załatwienia.

– Trafi pan? – Zuza

– Trafię. To niedaleko.

Wzruszyła ramionami, czego zresztą Tolak pod grubą kurtką nie dostrzegł, po czym zatrzymała samochód. Komisarz wyskoczył, starając się, aby drzwi były otwarte jak najkrócej. Przebiegł kilkanaście metrów w stronę najbliższego budynku. Gdy się odwrócił, nie dostrzegł już tylnych świateł samochodu. Ulica wyglądała jak wymarła.

Skulony, zasłaniając twarz kołnierzem kurtki, dotruchtał do pierwszej z brzegu klatki schodowej. Domofon był popsuty, więc bez przeszkód znalazł się w środku. Było nieco cieplej, ale przede wszystkim oddzielił , się barierą szklanych drzwi od posępnego wycia wiatru. Wybrał numer ostatniego połączenia. Usłyszał kobiecy głos już po pierwszym dzwonku.

– Komisarz Jan Tolak. Dzwoniła pani przed chwilą.

– Pana koleżanka rozmawiała ze mną, jakbym już była oskarżona – powiedziała bez żadnych wstępów. Było ją słychać lepiej niż za pierwszym razem. – Jakbym to ja go zabiła…