Страница 32 из 84
20 lipca
Przyjechałam do Warszawy. Marzena pisała, że jest z nią źle. Leci na dużych dawkach. Dostała żółtaczki. Odwiozłam ją do szpitala, ale wcześniej razem przygrzałyśmy i to z jednego sprzętu. Mam nadzieję, że nie dostanę żółtaczki.
Odwiedziłam A
21 lipca
Pojechałam do MONARU sama. Beata nie chciała. W MONARZE zmienili regulamin. Już nie ma powrotów po pół roku. Leczy się tylko raz. Przedtem ludzie ciągle wracali, ciągle ci sami.
Kotan nieźle się trzyma, jak zwykle pełen optymizmu. Ale był zły na mnie za moje ćpanie. Czułam to, wierzył we mnie bardzo. Wyszłam przecież jako pierwsza wyleczona.
4 sierpnia
Wpadliśmy. Nie wiem dokładnie, o ilu aptekach wiedzą, ale Alfa jest już aresztowany, dwóch ćpunów z nim. O mnie jeszcze nie wiedzą, ale to kwestia kilku dni. Alfa bez ćpania zacznie sypać. I to wszystko, co tylko będą chcieli.
W końcu musiało się to stać. Wyniosłam z domu, co się dało, wszystko, co mogło mnie obciążyć. Teraz każdy będzie bronił swojej skóry.
Obrzydliwość.
15 sierpnia
Przyszli po mnie kilka dni temu. Spokojnie zrobili rewizję. Rodzice… Nie umiałam się z nimi pożegnać.
Teraz siedzę w areszcie śledczym. Adwokat załatwił mi pozwolenie na pisanie pamiętnika.
Cela malutka, pryczę dwupiętrowe, kibel i okno wielkości pięści. Bez krat, nic się przez nie nie prześlizgnie, może szczur. Jakoś się trzymam, nie byłam jeszcze w ciągu. W celi jestem najmłodsza. Siedzą ze mną trzy kobiety, jedna za zabójstwo męża, druga prostytutka, a trzecia złodziejka. Doborowe towarzystwo. A
16 sierpnia
Budzę się rano na więzie
17 sierpnia
Dowieźli mnie na kolejne przesłuchanie. Alfa wyśpiewał wszystko. Długo nie chciałam zeznawać. W końcu adwokat powiedział mi, że muszę się przyznać. Będzie się starał o wyciągnięcie mnie z aresztu ze względu na stan zdrowia.
Opowiadam glinom o kolejnych włamach. Pytają o i
A więc zeznaję. Pierwszy raz w życiu milicji udało się nakłonić mnie do sypania.
Gliniarze rozmawiają ze mną spokojnie. Prokurator ich pilnuje.
– Zmarnowałaś sobie życie, dziewczyno – mówią do mnie.
– Po co ci to było?
Co oni mogą o tym wiedzieć? Ich obchodzą tylko statystyki wykrytych przestępstw.
20 sierpnia
Dowiedziałam się grypsem, że Alfa powiesił się w więzie
21 sierpnia
Wciąż myślę o śmierci Alfy. Odszedł sam, ale właściwie nie miał większego wyboru. Bał się więcej niż ja. Bał się już wszystkiego. Tylko ta okrutna narkomańska siła pchnęła go jeszcze do robienia włamań i teraz do śmierci.
A może oni właśnie wszyscy czekają na naszą śmierć? Nie, to absurd. Tylko tak naprawdę, to czego oni od nas chcą? Od wszystkich narkomanów. Można u nas być skończonym alkoholasem, tylko nie wolno być narkomanem.
Klawisz krzyczał na mnie, że nie umiem ścielić pryczy. Powiedziałam mu, żeby się odwalił i dostałam mocno po pysku. Za godzinę przyszedł mi robić okłady, bo spuchłam, a mam przecież jeździć na przesłuchania. Ale i tak bił słabo.
28 sierpnia
Prokurator zalecił obserwację na oddziale psychiatrycznym. Klawisze przenieśli mnie na podsądówkę. W kajdankach. Dziwne to uczucie, kajdanki na rękach. Ale wolę to niż siedzenie w więzieniu: apel, sprzątanie celi, posiłek, rozmowy o wolności, posiłek, apel, sprzątanie. Można dostać obłędu. I klawisze patrzą na ciebie jak na zbrodniarza. I jeszcze do tego rozmowy tych kobiet.
Zabójczyni ciągle wmawiała nam, że jest niewi
30 sierpnia
Nadal jestem na podsądówce. Normalny oddział psychiatryczny, tylko wszędzie kraty. Codzie
1 września
Między badaniami nie robię właściwie nic. Do południa zganiają nas w jedno miejsce, żeby mieć wszystkich na oku. Jedzenie jest niezłe, o wiele lepsze niż w kiciu. I pozwalają oglądać telewizję. Więc oglądam, bo dawno tego nie robiłam. Nigdy mnie to specjalnie nie interesowało, a tutaj to jest jedyna rozrywka tych pań. Tutaj nikt nikogo o nic nie pyta i każdy jest oczywiście niewi
4 września
Teraz bada mnie psychiatra. Pyta o choroby, uszkodzenia mózgu. I to ich ciągłe „dlaczego”. Nie wiem dlaczego, już nic nie wiem.