Страница 33 из 84
5 września
Tak zwany wyższy personel traktuje nas normalnie, jak zwykłych pacjentów. Lekarz jest w porządku, tak myślę. Mam skalę porównawczą z i
6 września
Tym razem milicja przyjechała do mnie na oddział. Mówią mi o śmierci Alfy. Znów pytają o to samo. Jestem podenerwowana. Rzucam się na jednego z nich. Wołają sanitariusza i przywiązują mnie pasami do łóżka. Pielęgniarka robi mi zastrzyk, zapadam w nicość.
10 września
Trzymali mnie w pasach przez trzy dni, ładowali we mnie fenactil. Byłam obojętna na wszystko. Odwiedził mnie adwokat. Powiedział, że niedługo rozprawa, ale to będzie zależeć od mojego stanu zdrowia. Lekarze mają zadecydować, kiedy będę mogła być na sprawie. Siedzę apatyczna i niewiele do mnie dociera. Jest tutaj bardzo niespokojnie. Ciągle ktoś krzyczy, ciągle kogoś wiążą w pasy i kaftan.
Sanitariusze od razu biją, gdy ktoś jest agresywny.
Koniec człowieczeństwa?
Tutaj nie ma ludzi.
13 września
Z nudów zaczynam rozmawiać z tymi ludźmi. Każdy z nich żyje jakby w i
Z adwokatem mówię o wszystkim, tylko nie o rodzicach. Zbyt bolesny temat. Jeden wielki ból.
Przywożą nowe kobiety. W większości morderczynie. Najczęściej zabijają własne dzieci. Czym ja się od nich różnię? Zabijam dziecko swoich rodziców. Zabijam swoich rodziców. Jest to zbrodnia doskonała, niszczenie ludzkich dusz. Można nam urządzić jeden wielki proces. Wspaniałą pokazówkę, w jaki sposób człowiek niszczy człowieka.
23 września
Minął pierwszy dzień sprawy. Dowieźli mnie klawisze, ale już bez kajdanek. Zeznania, pełno świadków. Nie wiem, skąd się wzięło tylu świadków. Na ławie oskarżonych siedzi nas pięcioro, czterech chłopaków i ja jedna. Alfa już jest poza tym wszystkim. Dzisiaj tylko my zeznawaliśmy. Prawie się wszystko zgadza, więc sprawa chyba nie będzie trwać długo.
24 września
„Świadkowie oskarżenia, świadkowie obrony, proszę wstać, Sąd idzie”.
Rodziców nie ma na sali. To nawet lepiej. Jest trochę lżej. W aktach jest wszystko, cały mój życiorys od czternastego roku życia. Skąd oni to wszystko wiedzą?
25 września
Artykuł 25 paragraf I: „Nie popełnia przestępstwa, kto z powodu niedorozwoju umysłowego, choroby psychicznej lub i
Dzisiaj biegli wnieśli do sądu wniosek o zastosowanie wobec mnie tego artykułu. Jeszcze to do mnie nie bardzo dociera. Więc aż tak jestem stuknięta?
26 września
Ogłoszenie wyroku. Jeszcze nie mogę w to uwierzyć. Jestem wolna. Mam iść do domu i czekać na wezwanie na przymusowe leczenie. A więc detencja.
Dwóch chłopaków dostało przymusowe leczenie, ale po nim mają iść siedzieć, a dwóch od razu do więzienia na 2 lata.
Wracam do domu. Rodzice nic nie mówią. Cisza w domu.
27 września
Pierwszy dzień wolności. A raczej nowej udręki i niepewności. I na pewno dalszego ćpania. Nie umiem przebić się przez mur nieporozumienia z rodzicami. Trudno, przegięłam, sama wszystko zniszczyłam. Zabiłam naszą miłość. Utraciłam chyba to, co najważniejsze. Tak że nie mam nic do stracenia. Mogę dalej spokojnie sobie ćpać.
Jestem sły
Znowu ktoś umarł. Znaleziono ciało w piwnicy z igłą w żyle. Piękna śmierć narkomańska. Danka powiesiła się w Krakowie, tak mówią. Nie miała chyba siły umrzeć naszą śmiercią. Tyle śmierci już było wokół mnie.
Wróciłam do swojego pokoju. Chyba nawet nie będzie mi dane tutaj umrzeć. To byłoby zbyt piękne.
10 października
Opisałam mój więzie
16 października
Pojechałam do MONARU. Starzy znajomi ćpają, jest dużo nowych ludzi. W Warszawie jest teraz bardzo dużo kompotu, produkuje, kto tylko może. Kotan przyjechał z A
Kotan zrobił im pokazową psychoterapię. Zabrał się za szesnastki, ale uważam, że mu to nie wyjdzie. Gdy ma się 16 lat, to bardzo chce się jeszcze ćpać i mocno żyć na narkomańskim szlaku. Wtedy się nie wierzy, że można w to tak wejść bez reszty, do końca, do szybkiej śmierci. Ale Kotanowi może się to udać. Wszystko jest możliwe na tym świecie. Kotan oczywiście na początku rzucił swoją psychopatyczną mowę. Posypały się bluzgi, a potem był sobą. Gdy jest sobą, to widać, że mu bardzo zależy na tych ćpunach, na każdym życiu.
Rano, właściwie o świcie, opuściłam MONAR. Tu nie ma dla mnie miejsca. Nie wykorzystałam kiedyś tej szansy.