Pamiętnik Narkomanki

21 maja

I po maturze. Co czuję? Nic. Ustny zdawałam przy dyrze. Przy tym samym, który kiedyś wyrzucił mnie z tej szkoły. Ale wróciłam tutaj, by zdać maturę.

Więc mam to, co chciałam. Teraz mogę spokojnie ćpać. Rodzice chcą, żebym startowała na studia. Muszę coś z tym zrobić.

22 maja

Pojechałam do Warszawy, do Marzeny. Pracuje jako opiekunka do dziecka i mieszka razem z tymi ludźmi. Bierze. I produkuje kompot. Zaćpałyśmy razem tym jej kompotem. Jest bardzo mocny. Jest lepszy od morfiny. I fajniej się po nim czuję.

Odwiedziłam panią Marię. W końcu przyznałam się do ćpania. Doszła do wniosku, że to już koniec. Eksperyment z Basią nie udał się. Bywa i tak. Rozmawiałam z Kotanem przez telefon. Zmartwił się moim ćpaniem, pytał, czy nic chcę przyjść do MONARU. Odmówiłam. To była bardzo smutna rozmowa.

23 maja

Pojechałam na oddział odwiedzić Beatę. Bez Kotana robi się tu powoli mały psychiatryk. Lekarze pytali mnie, po co mi piątki na maturze, skoro i tak ćpam. Nie bardzo chcieli ze mną rozmawiać. Kolejna ich przegrana? Nie. Kolejne przegrane życie.

Wróciłam do Marzeny. Dalej ćpałyśmy jej kompot. Ja mam jeszcze gdzie wracać. Marzena już nie, ona już nie ma domu. Rodzice wyrzekli się jej bardzo wcześnie, według mnie – zbyt wcześnie.

24 maja

Chciałam spotkać się z A

Pożegnałam się z Marzeną.

3 czerwca

Wygrałam to z rodzicami. Nie zdaję w tym roku na studia. Musiałabym się wziąć za mordę, a to nie jest teraz możliwe. Chociaż podobno wszystko jest możliwe. Dowiedziałam się o kilku nowych zgonach. Stara gwardia wykrusza się. Za dużo jest ćpania, a w szpitalach nie ma miejsc dla ćpunów. Ale przecież nie o to chodzi. Przyczyna jest zupełnie i

14 czerwca

Jak nie wierzyć w pechową trzynastkę. Zadzwoniła do mnie wczoraj taka jedna narkomanka, właściwie to mało się znałyśmy. Błagała, żebym do niej przyszła i zrobiła jej zastrzyk, nie mogła się wkłuć.

Poszłam do niej, absolutna ruina. Sama się namęczyłam, żeby jej zrobić ten cholerny zastrzyk. Była w domu sama. Dzisiaj się dowiedziałam, że nie żyje. A więc to ja ją zabiłam.

Nie, to niemożliwe. Ona umarła, bo już nie mogła dłużej ćpać. Była skończona. To był po prostu jej ostatni strzał.

Nie mogę sobie znaleźć miejsca. Chce mi się wyć.

A

25 czerwca

Znów dzień urodzin. Tym razem skończyłam dwadzieścia lat. A

26 czerwca

Poszłam do Alfy. Odebrałam część swojego ćpania. Patrzył na mnie ironicznie, na ćpuna z maturą. On też kiedyś zrobił maturę, tylko chyba tego nie pamięta.

Był mocno przygrzany, coś bełkotał o Bogu i o szczęśliwej drodze. Na tej drodze to on chyba już jest, prosto do nieba. Bo narkomani mają piekło na ziemi, czyściec przechodzą w momencie śmierci, cała trucizna uwalnia się w ostatnim oddechu. I potem mają swoją wymarzoną, wyczekaną i wyćpaną szczęśliwość.

Zrobiłam sobie zastrzyk przy nim. Nagle drgnął mocniej, spojrzał dziwnie na mnie i zaczął płakać. Ale mnie to już nie ruszało. Wracając do domu, zaczęłam rzygać na ulicy, po bramach, gdzie się dało. Moje ciało trochę odzwyczaiło się od majki. Nie miałam już czym rzygać i męczyłam się bardzo. Za dużo sobie wzięłam. To przez Alfę. Rozklejony narkoman to najgorsze, co może być na świecie.

27 czerwca

A

28 czerwca

Umówiłam się z pewnym kokainistą, że zrobimy podmiankę. Da mi majki, jeżeli skombinuję mu kokę. I wymyśliłam. Zgłosiłam się do szpitala na okulistykę. Wcześniej zatarłam sobie oko. Gdy siedziałam na fotelu, widziałam na tacy dwie butelki, które były mi potrzebne. Ale wyszłam stamtąd tylko z jedną. Zrobiliśmy wymianę, a potem dał mi spróbować koki. Cały dzień słuchałam muzyki, bo było mi właśnie tak muzycznie. Koka jest dobra, ale wolę swój towar.

Gdy wracałam od niego taka radosna, na luzie, spotkałam dawną znajomą. Leci na rolkach. Tak otępiałego ćpuna to jeszcze nigdy nie widziałam. Śmierdziało od niej okrutnie. Zaproponowałam jej leczenie w MONARZE i ofiarowałam się ją tam zawieźć, ale zupełnie to do niej nie dotarło. Chciała tylko, żebym jej dała kilka rolek.

29 czerwca

Cały dzień spędziłam z A

A

Bardzo się zmieniłam. Czuję, że przekroczyłam jakąś dziwną barierę. Nie umiem już kontrolować swoich zachowań. Coraz bardziej zamykam się w sobie. Właściwie to już z nikim nie rozmawiam. A

Przegrałam. Chyba nigdy nie byłam na drodze do wygranej.