Страница 37 из 59
A
A
Gdy okrywała ją wilgotnymi szmatkami, za oknem wstawał kolejny dzień. Tarczę słońca zapowiadał długi, wąski promień, który wystrzelił zza horyzontu i wpadł do pracowni A
“Znajdziemy GO”, pomyślała nagle z niewzruszoną pewnością.
Następnego dnia wczesnym rankiem spotkali się w jadalni, zmęczeni i niespokojni.
– Kiedy przyjdzie babcia? – spytała Ewa, a rodzice spojrzeli z lękiem na sińce pod jej oczami. Zwykłe niewyspanie czy kolejny objaw postępującej choroby?
– Spałam tak mocno, tak strasznie mocno… – ciągnęła tymczasem ich córka, jakby odpowiadając na nie zadane głośno pytanie. – Śniło mi się coś niezwykłego. I bardzo ważnego. Lecz nie mogę sobie przypomnieć, co to było.
– A gdzie jest pióro? – spytała zaniepokojona A
– Pod poduszką. Tam mu chyba nic nie grozi. Przyzwyczaiło się do poduszek przez te lata – powiedziała w zamyśleniu Ewa. – Kiedy przyjdzie babcia? – powtórzyła niecierpliwie, jakby dając im do zrozumienia, że z nich trojga właśnie babcia może najszybciej trafić na ślad Anioła.
– Już powi
Oboje z Janem bali się pierwsi zadać to najważniejsze pytanie: mają już anielskie pióro, lecz co dalej? Czy z komputerowych plików Jana wynika cokolwiek poza ogólnikami? Czy jest w nich jakaś ukryta wskazówka? Czy którekolwiek z nich ją odkryło? Oni też, jak Ewa, woleli poczekać na babcię.
– Jestem! – zawołała starsza pani od progu. Miała zmęczoną, zafrasowaną twarz.
– Nie wyspałaś się – szepnęła A
– Całą noc, wiele razy, czytałam dokumenty Jana – oznajmiła babcia niepewnym głosem, a oni spojrzeli na nią w napięciu. W końcu wszyscy je czytali. I nie znaleźli w nich żadnej wskazówki. Zamilkli teraz i czekali, nie odrywając wzroku od starszej pani.
– No i? – nie wytrzymał Jan.
– I… i coś przyszło mi do głowy…
– Co?! – krzyknęli prawie chórem.
– To była jakaś ważna, naprawdę bardzo ważna myśl. Jakieś niezwykle istotne skojarzenie – ciągnęła wolno babcia, tak wolno, jakby liczyła na to, że w ostatniej chwili coś sobie przypomni.
– No… no i?! – poganiał ją niecierpliwie Jan.
– …i nic nie pamiętam. Usnęłam w fotelu – rzekła bezradnie starsza pani. – Rano wstałam zdrętwiała, do tej pory mam sztywny kark i cały czas mam gonitwę myśli. Nie mogę sobie tego przypomnieć.
– Czy to było coś, co Jan znalazł w Internecie, czy może coś u Swedenborga? – pytała nerwowo A
– U Swedenborga. Jedna z tych jego dziwacznych myśli. To ona zaczęła mnie naprowadzać na trop, kim może być Anioł. Ale zanim ułożyłam to sobie w głowie, już spałam – wyznała babcia, pełna poczucia winy.
– Zaraz, zaraz… Dziwnie to powiedziałaś, mamo – stwierdził przenikliwie Jan. – Nie mówisz o wskazówce gdzie go szukać, tylko KIM mógłby być. Anioł jest chyba Aniołem! Co znaczy to “kim”?
– Nie wiem. Doprawdy nie wiem. Może tak mi się powiedziało? – westchnęła bezradnie babcia.
Ewa, z wypiekami na twarzy, wtrąciła się do rozmowy:
– A mnie śniło się coś bardzo ważnego i też nie pamiętam! Ten sen zawierał jakąś informację! Bo to nie był normalny sen, tylko sen we śnie!
– Sen we śnie? – zainteresowała się babcia.
– Co się dziwicie? – obruszyła się nagle A
– Tak było. Ale pamiętam tylko tyle, że śniła mi się ja…
– Że jak? – spytała zdumiona babcia.
– No, śniła mi się mała Ewa, gdy miała pięć lat i wpadła do dołu. Więc śniłam się sobie – powtórzyła niecierpliwie dziewczynka.
W pokoju zapadło milczenie, które przerwał Jan:
– Wiecie co? Przynieśmy tu anielskie pióro. Może na jego widok wszystko nam się przypomni?
Na wszelki wypadek najpierw zamknęli okna i drzwi, zasunęli zasłony. Potem ruszyli we czwórkę do pokoju Ewy. Z zapartym tchem spoglądali, jak dziewczynka wyjmuje pióro spod poduszki. I znów, jak zaczarowani, wpatrzyli się w delikatną poświatę, która biła od niego, dającą jasność i ciepło.
– Latarnia morska na oceanie – szepnęła odruchowo A
Dopiero w gabinecie Jana Ewa delikatnie rozwarła dłoń – i pióro popłynęło. Pofrunęło? Zatańczyło?
Krążyło w pokoju, samoczy
– Gdy jest przy mnie, czuję się bezpieczna – szepnęła.
– Przypomniałam sobie – oznajmiła nagle babcia, choć powiedziała to szeptem, jej słowa zabrzmiały jak uderzenie gongu: “Rozmowa Anioła z człowiekiem daje się słyszeć tak głośno jak rozmowa człowieka z człowiekiem, nie jest jednak słyszalna dla i
– Co z tego? – spytała teraz wnuczka.
Jan leciutko zbladł, czego nikt nie zauważył, gdyż wszyscy wpatrywali się w babcię.
– Bezdomny jest niemową – zauważyła szybko A
– Też tak myślałam – powiedziała babcia, a Ewa równocześnie zaprotestowała:
– Nie, on mówi. Mówi, jeśli chce.
– Jest niemy. I głuchy. Mieszka tu już wiele lat i gdyby umiał mówić, chyba wiedzielibyśmy o tym – powtórzyła z naciskiem A
– Sami widzicie! – zawołała triumfalnie babcia. – Bezdomny mówi, lecz słyszy go tylko Ewa! Tylko ona! Pojmujecie? Stałam o krok od nich i nie słyszałam słowa!
– Czy na pewno była to rozmowa? Może mówiła tylko Ewa? – pytała nerwowo A
– To była rozmowa! – zaprzeczyła dziewczynka. – Prowadzimy ze sobą bardzo długie rozmowy. Bo to jest mój jedyny przyjaciel. I oczywiście, że mówi! Mówi i słyszy!
Jan nerwowo zaciskał dłoń na oparciu fotela. Przed oczami miał swoje ostatnie spotkanie z Bezdomnym. Twarz oblała mu się rumieńcem wstydu. Potem ogarnął go niepokój. A jeśli Bezdomny to… Nieee, niemożliwe! Bezdomny?!