Страница 36 из 59
Ewa, zniżając lot, pilnowała, by anielskie pióro, kołując i płynąc, opadło tam, gdzie powi
Malutka Ewa zniknęła ze snu wraz z utratą przytomności w wilczym dole. A starsza o osiem lat wiedziała, że pora wracać na Ziemię, do zwykłego, normalnego snu. Miała świadomość, że zdobędzie się na to z najwyższym trudem. Anielskie pióro pokazało jej, jak cudowny, z niczym nieporównywalny jest podniebny lot. Powrót na Ziemię był czymś żałosnym, lecz koniecznym.
Przytulona do poduszki dziewczynka przestała śnić. Jej powieki już nie trzepotały. Zamruczała, i przewróciła się na drugi bok.
Łagodny Blask anielskiego pióra powoli rozpraszał się i krył w brzasku wschodzącego dnia.
Przez zasłony okien w domu babci przebijało światło dnia. Starsza pani, znużona czytaniem, zasnęła w fotelu. Aż do świtu wertowała tam i z powrotem zapisane strony o Aniołach.
Długo nie mogła zasnąć. Na nieostrej krawędzi pomiędzy jawą a snem roiły jej się różne, sprzeczne myśli. Nie mogła zrozumieć, czemu nikt nigdy jej nie powiedział, że Anioły przynależą do wszystkich bez mała religii świata. Dotąd utożsamiała je z katolicyzmem, czy niekiedy szerzej: z chrześcijaństwem. Przez chwilę miała uczucie, że coś jej zabrano. Potem pojęła, że równocześnie coś otrzymała: bezce
“Kto wie, może znając ich wszystkie możliwości, nawet byśmy się ich bali? I dlatego, nie chcąc nas przerażać, pokazują się wyłącznie w ludzkiej postaci z potężnymi skrzydłami? Boga także najchętniej wyobrażamy sobie jako łagodnego, brodatego starca, gdyż Jego i
Słońce wzniosło się już spoza linii horyzontu i granat nieba zaczął blednąc. Spojrzenie starszej pani znów powędrowało na stronice zadrukowane cytatami ze Swedenborga.
– Że też nigdy nie zerknęłam do tych ksiąg, choć przeleżały tyle lat w moim domu – westchnęła, przypominając sobie zmarłego męża. – To na pewno on naprowadził nas na ten trop.
No tak, ale co z tego, że ona sama już chyba dziesiąty raz analizuje wybrane przez Jana informacje? Co z tego, że zna je niemal na pamięć? Żadna z nich nie wydaje się być przydatna do poszukiwań Anioła. Zna teraz Anioły o wiele lepiej niż kiedykolwiek, co jednak nie oznacza, że jest bliżej Anioła Stróża małej Ewy.
Pierwszy promień słońca przebił się wreszcie przez wąską szparę w zasłonach i rzucił podłużną smugę światła na leżące kartki. Wzrok starszej pani powędrował w ślad za tym blaskiem – i wtedy jej uwagę przykuło jedno, jedyne, wyrwane z kontekstu zdanie Swedenborga, obwiedzione słonecznym promieniem: “Rozmowa Anioła z człowiekiem daje się słyszeć tak głośno jak rozmowa człowieka z człowiekiem, nie jest jednak słyszalna dla i
Promień słońca przesunął się teraz z kartki na twarz starszej pani, która zamknęła oczy, porażona światłem i równie nagłym przebłyskiem pamięci:
– “Rozmowa Anioła z człowiekiem nie jest słyszalna dla i
Myślała i myślała, przywołując z pamięci różne obrazy i sytuacje i wkrótce tak się zmęczyła, że usnęła w fotelu.
Jan tej nocy nie czytał tekstów skopiowanych z Internetu ani wybranych cytatów ze Swedenborga. Znał je już niemal na pamięć. Rozmyślał teraz nad pytaniami, które pragnąłby zadać Aniołowi, gdyby udało mu się go spotkać.
“…co to znaczy «gdyby się udało!»„ – obruszył się nagle. “Musi się udać! Zdobyłem solidne teoretyczne podstawy do jego poszukiwań! Od tego spotkania zależy życie mojej córki!”
Jan doskonale wiedział, że pytania, które MU zada, nie są oryginalne; wszak zaprzątały one umysły największych filozofów i teologów świata, a mimo to nigdy nie uzyskano na nie odpowiedzi. Jan zatem nie będzie GO pytał o rzeczy błahe, na przykład te, które fascynowały średniowiecznych myślicieli: ile Aniołów mieści się na czubku szpilki? Czy płeć anielska jest męska, żeńska czy nijaka? To Jana nie obchodziło. Chciał natomiast wiedzieć, czy Anioł ma rozum i wiedzę? Przypuszczał, że tak, ale nie w naszym, ziemskim znaczeniu tego słowa; pragnął jednak mieć pewność, chciał też znać źródło anielskiego rozumu i wiedzy. Po drugie, jaka jest prawdziwa anielska postać? Przecież nie jest nią półczłowiecza istota z ogromnymi skrzydłami, w długiej szacie, z włosami w lokach jak od fryzjera! I nie tylko dlatego, że istnienie takiej postaci przeczy formułom matematyczno-fizycznym. Jan przez ostatnich kilka dni pogodził się z myślą, że coś może istnieć całkowicie wbrew nauce. Ba, że istnienie czegoś wbrew nauce to jest właśnie owa metafizyka, o której tyle rozprawiają artyści i teologowie.
Jan jednak nie wątpił, że skrzydlata postać nie jest prawdziwą formą anielskiego bytu, gdyż byłaby zarazem i męcząca, i niebezpieczna. Może zatem skrzydlate Anioły są tylko urojeniem ludzi? Projekcją anielskiego umysłu?
Chciał wiedzieć, czy prawdziwą postacią Anioła jest, na przykład, Światło, czy też istnieje on jeszcze inaczej?
I czy to możliwe, że niekiedy Anioły przebywają wśród nas, w ludzkim ciele, choć nic o tym nie wiemy? I wreszcie: gdzie Anioły mieszkają? Czy ich domem jest Niebo, czy też sły
Jan chciał też wiedzieć, czy Anioły przebywają w gromadach, czy są samotnikami? Jeśli w gromadach, to czy porozumiewają się ze sobą? Jak? I o czym rozmawiają? O przeżyciach wynikłych ze szczególnych więzów, jakie łączą je z ludźmi? O swojej walce ze Ziem? Jak z nim walczą i jakie postacie przybiera Zło?
I wreszcie: czy Anioły opiekują się ludźmi z równą troską i miłością, bez względu na to, czy podopieczny jest człowiekiem wierzącym czy nie? Czy godzą się na to, że przywłaszczają je sobie kapłani różnych religii, różne cywilizacje? Czy pozwoliłyby się zaniknąć w jednym Kościele?
– Ileż pytań bym zadał, gdybym GO spotkał… – rozkoszował się Jan.
Świtało. Położył się na kanapie obok komputera i, zasypiając, rozmyślał nadal o naukowych aspektach nieprawdopodobnej Istoty. We śnie koiła go muzyka anielskich skrzydeł; była cudowna, podobna do cichego brzmienia organów w jakimś ogromnym kościele o niebywałej akustyce – przypominała trochę Bacha, trochę Mahlera, co też było całkiem nieprawdopodobne, bo gdzie Manier, a gdzie Bach… A przede wszystkim, gdzie Anioł?