Страница 9 из 35
Мужчына скiнуў чаравiкi i, блiснуўшы белымi шкарпэткамi, ускочыў на верхнюю палiцу.
Спадарожнiца дастала з валiзкi папяровую сурвэтку i выцерла вiшнёвую памаду з поўных вуснаў.
Мужчына паспрабаваў быў чытаць газету "Свабода", але галаву запоўнiлi гуллiвыя думкi пра жанчыну. "Свабода" легла на сятчатую палiчку.
Жанчына пачала акуратна адлеплiваць доўгiя накладныя веi.
Мужчынская кроў адлiлася ад скроняў i прыцякла ў мiжножжа. Вагон пагойдваўся, колы памяркоўна грукаталi, цягнiк працiнаў цемру.
Мужчына стаiўся, напружыўся, напяўся...
Спадарожнiца зняла парык, сцягнула праз галаву швэдар, адшпiлiла пратэз правай рукi i паклала яго на столiк.
Мужчынская кроў адцякла ад пахавiння i прылiлася да сэрца. Цiск павялiчыўся. Мужчына цяжка ўздыхнуў шырока разяўленым ротам.
Спадарожнiца запусцiла жывую руку пад шаўковы станiк, i побач з пратэзам легла пластыкавая, каламутна-бялёсая, нiбыта выплаўленая з густога мужчынскага насення, гладкая цыцка.
Мужчына ўшчыкнуў сябе за сцягно, але муляж не знiк.
Спадарожнiца завярнула спаднiцу i аддзялiла ад нагi кавалак сцягна, калена, лытку i ступак у каштанавым чаравiку.
"Дзякуй Богу, што нагу на стол не паклала!" — падумаў Мужчына.
Працэс распранання i разбiрання працягваўся: у адну складаную пластыкавую шклянку леглi штучныя iклы, а ў другую апусцiлася блакiтнае вока.
Нарэшце, тое невялiкае, што засталося ад Спадарожнiцы, загарнулася ў прасцiну, сцiшылася i супакоiлася.
Мужчына абмацаў сваё таемнае месца, дзе некалi паўставаў чэлес, i горача зашаптаў:
— У мяне выдатны бельгiйскi вiбратар, ён лепшы за сапраўдны мужчынскi орган. Нiводная з маiх шматлiкiх сябровак не выказала нават ценю незадаволенасцi. Мой вiбратар упырсквае ў якасцi спермы цёплую саланаватую ваду...
Больш за гадзiну Мужчына спрабаваў бельгiйскiм вiбратарам спакусiць Спадарожнiцу, але марна.
Перад сном яна заўсёды здымае слыхавы апарат.
13.12.1994
16 — Попiк
У Попiкавых жылах цякла няруская кроў. Ён перажываў, хаця ў пашпарце стаяла даволi праваслаўная нацыянальнасць — беларус.
"Але ж не рускi, — сумневы тачылi Попiкаву душу. — Не вялiкi i не абраны. Так, драбяза, смецце, адным словам. I ўсё ж любiмы, блiзкi, родны! Але ж меншы, драбнейшы, другасны. I чаму беларус? Быў бы рускi, i не было б праблемаў. Цi тое толькi здаецца? Праблемы ж i ў рускага ёсць".
Попiк чакаў гасцей, наблiжаўся запознены праваслаўны Новы год, i ён збiраў на стол пачостку.
"Чарачкi, талерачкi, ножычкi, вiдэльцы, келiхi i сурвэтачкi, сурвэткi, сурвэтулечкi. — Попiк прытанцоўваў вакол святочнага стала. — Вiнегрэт — гэта добра з гарэлкаю. Вiнаград пойдзе з добрым вiном..."
Тым часам у варэльнi завiхалася Попiкава жонка, звычайная руская жанчына з круглым тварам i носам-бульбiнай. Яна засоўвала ў духоўку пiрог з курынымi трыбухамi — так званую няню.
"Цi прапячэцца няня? Цi не затоўста наклала бульбяное пюрэ? Бульбяны пiрог — заўсёды загадка. Прапячэцца? Не прапячэцца? Галоўнае, што мы прапяклiся, што саспелi i вярнулiся ва ўлонне нашай царквы. Хоць апiрышча знайшлося, i Попiк мой — дупiк мой — уладкаваўся ў епархiю друксакратаром. Гэта, як нi круцi, галоўная падзея ў мiнулым годзе. Не забыць бы за сталом сказаць што-небудзь у гонар праваслаўя... У, чорт кульгавы лысы!"
Запалка апякла пальцы.
Духоўка ўздыхнула i загула. А Попiк скончыў сервiраванне i ўладкаваўся адпачыць на галандскай канапе.
Попiкава жонка праз тоўстае шкло палюбавалася на няню, што займала пачэснае месца на блакiтнай блясе, скiнула фартух, апаласнула рукi i, зайшоўшы ў залу, прысела да мужа на канапу.
— Стол накрыты, — даў справаздачу рэдкабароды Попiк i заплюшчыў ялейныя вочкi.
— А ты лысееш, — стомленая iнтанацыя надала жончыным словам безапеляцыйнасцi.
"Лысею, старэю, марнею. — Попiк маўчаў i не адплюшчваў вачэй. — Не маладзею... Толькi ўсё адно на 9,5 гадоў нарадзiўся пазней за некаторых рускiх бульбаносак. I не гавару гэтага на свята, а мог бы. Вакол кожнага рускага стаяць 80 % ворагаў, i гэта ворагi з афiцыйнай статыстыкi. А колькi iх на самай справе? 101 %?"
Попiк пагладзiў свой светлы чубок.
Званок заспеў сям’ю на брунатнай канапе.
— Заходзьце, калi ласка, мае дарагiя, — гасцiнна запрасiла гаспадыня губатага госця i ягоную шыракаротую жонку.
Попiк зняў са сцяны паляўнiчую дубальтоўку, патрос у паветры i наставiў рулю на гасцей:
— Узбройваюся! Адны ўзбагачаюцца, другiя ўзбройваюцца...
— Ухваляю! — госць паправiў грабеньчыкам наплоеныя брыялiнам касмылi.
— Чэчэнцы ўзбройваюцца, таджыкi ўзбройваюцца, татары ўзбройваюцца... А чаму мы — рускiя — не павiнны трымаць у доме зброю? — Попiк працягнуў мiлiтарысцкую тэму i пасля першай чаркi. Асаблiвы нацiск рабiўся на злучэнне "мы — рускiя", хоць у пакоi прысутнiчала толькi адна руская жанчына, госцi ж належалi да габрэйскай нацыi.
— Правiльна, дубальтоўка нiкому не зашкодзiць, — падтрымаў iдэю ўзбраення прадстаўнiк старажытнага народа i аблiзаў лiловым языком блакiтнае падбароддзе. — Мусульмане наважылiся ў трэцiм тысячагоддзi кiраваць светам, а гэтага варварства дапускаць нельга. Я не жыдоўскi артадокс i вышэй за ўсе рэлiгii стаўлю рускую праваслаўную царкву, але iсламiсты — ворагi цывiлiзацыi. Дарэчы, я з жонкаю нядаўна пахрысцiўся. I ўсё дзякуючы вам, шаноўныя гаспадары.
Гаспадыня манерна заўсмiхалася.
"Габрэй, жыд, юда лiслiвы, — у думках зласлiўнiчаў Попiк. — Ну чаму даброты так няроўна накройваюцца, наразаюцца, накрышваюцца? Чаму габрэi абраны Богам народ? Чаму Ён пазначыў любоўю iх — насатых, губатых, лупатых i пархатых? А славян зусiм не заўважыў. Цi быў на Галгофе хоць адзiн славянiн? Чаму адным усё, а другiм — нiчога?"
— Няня згарэла! — закрычала гаспадыня i шуснула з-за стала ў варэльню, адкуль пацягнула гарэлай бульбаю.
На дапамогу кiнулiся i астатнiя балявальшчыкi. Пад вохi i ахi iнцыдэнт пагасiўся. На сярэдзiну стала паставiлi авальнае блюда з няняю. У келiхi i чаркi налiлiся хмельныя напоi. А румяная i крышку ўзбударажаная гаспадыня сказала наступнае:
— У святочную навагоднюю ноч я ўздымаю келiх за майго мужа. Я люблю яго не адзiн год, але апошнiм часам ён па-сапраўднаму здзiвiў мяне сваёй шчырай адданасцю царкве. I я вельмi хачу, каб у наступным годзе ягоная самаахвярнасць была заўважаная i ён заслужана атрымаў большую пасаду.
— За цябе, мой любы!
Келiхi гучна чокнулiся.
Попiк пачырванеў i наклаў сабе два вялiкiя скрылi падгарэлае нянi.
— А мы расу пашылi, — Попiкава жонка паставiла пусты келiх на льняны абрус. — Схадзi, надзень расу.
— Не ўяўляю яго ў расе, — шчыра выказалася габрэйка i ўкiнула курыны пупок у свой шырозны рот.
— Не варта нiкуды хадзiць. — Мужчынскую салiдарнасць праявiў сумнавокi габрэй, яму было няёмка глядзець на чырвонага гаспадара.
Пачырванеўшы, Попiк стаў падобны да маладога Ленiна.
— Другiм разам, — заслiбiзаваў ён. — Лепей раскажу вам пра Д’ябла, пра пякельнае чарноцце Люцыпара, пра Сатану. Думаеце, раса шылася дзеля кар’еры, дзеля цёплага месцейка? Маўляў, хрысцiяне з усяго свету будуць слаць у Беларусь гуманiтарную дапамогу, а я, апрануўшы расу, пачну крупы з кумпякамi пад прыпол хаваць. Зусiм не так. Я ў царкве апынуўся па загаду сэрца, пасля Божага знака. А вестка з нябёсаў была наступная... Неяк пад вясну, напрыканцы лютага, зайшоў да мяне Сусед па лесвiчнай пляцоўцы, як з лiфта выходзiш — дзверы леваруч. Але гэта неiстотна. Сутнасць у суседавай споведзi. Ён тады папрасiў паўшклянкi гарэлкi, каб апахмялiцца, i распавёў пра Люцыпара. Сусед сказаў: "Цёмны Князь заяўляецца штоночы. Ён прыходзiць i душыць мяне. Люцыпар выстаўляе са сцiснутых пудовых кулакоў даўжэзныя ўказальныя i сярэднiя пальцы i пачынае ўцiскаць iмi ў горла мой кадык. Я задыхаюся, задыхаюся i прахоплiваюся, але Люцыпар усё адно стаiць нада мною, ажно пакуль не перахрышчуся!"