Страница 1 из 17
Анатоль Сыс
Пан Лес
Неапаленая купіна[1]
Калі я быў малы, дык часта думаў, чаму ў мяне маці такая старая і непрыгожая, а аднойчы адважыўся запытацца пра яе шнары на твары, якія глыбока ў душы любіў, якія тысячы разоў цалаваў.
— Ох, сынок мой! Гэта ж здарыўся пажар, і яшчэ з адной жанчынай абгарэлі крэпка. Жанчына тая памерла. I ў мяне былі абпаленыя і рукі, і грудзі, і твар… I была я цяжарная табою, сынок мой, і ўсе казалі, гэта я даведалася потым, што ці я памру, ці дзіця народзіцца мёртвым. Аж нарадзіла я цябе, сынок мой, жывенькага, толькі на твары была чырвоная плямінка. Я думала, сьлед ад пажару, аж аклямаўся ты трохі, і яна зьнікла, сынок мой. А была я прыгожая да пажару. Ды хіба ў непрыгожай маці мог нарадзіцца такі сынок мой?..
Пацеркі
*** Поле поле ў німбах сланечнікаў сланечнікаў…
*** Радзіма пачынаецца з жанчыны…
Дзед перад сьмерцю
Ён свае ногі дажыў…
Рай
1
Так называўся абраз, які насілі вакол пажару старыя людзі і гаварылі замовы, каб ён патух.