Страница 97 из 106
– Każą ci się zamknąć.
– Powi
Steve zmarszczył czoło.
– Co chcesz udowodnić, pokazując razem mnie i Harveya? To, że jesteście identyczni, wywoła dramatyczny efekt i dzie
– Trzech wywarłoby jeszcze większy efekt niż dwóch zauważył Steve. – Jak myślisz, może uda nam się ściągnąć jeszcze jednego?
– Spróbujmy zaprosić wszystkich. Może zjawi się choć jeden.
Leżący na podłodze Harvey otworzył oczy i jęknął.
Jea
– Po tym, jak go walnęłam, potrzebny mu będzie chyba lekarz.
Harvey szybko oprzytomniał.
– Rozwiąż mnie, ty pierdolona dziwko – warknął.
– Możemy zapomnieć o lekarzu – stwierdziła.
– Rozwiąż mnie albo przysięgam, że potnę ci cycki żyletką, kiedy się tylko uwolnię.
Jea
– Stul dziób, Harvey – rzuciła.
– Próba przemycenia go związanego do hotelu może okazać się całkiem interesująca – oświadczył Steve.
Na dole usłyszeli głos Lisy witającej się z panem Oliverem. Chwilę później weszła do środka w dżinsowej kurtce, spodniach i martensach na nogach.
– Mój Boże, to prawda – szepnęła, spoglądając na Steve'a i Harveya.
Steve wstał z fotela.
– Wskazałaś mnie podczas konfrontacji – powiedział – ale to on cię zaatakował.
– Harvey próbował zrobić mi to samo co tobie – wyjaśniła Jea
Lisa podeszła do Harveya. Przyglądała mu się przez dłuższą chwilę z zamyślonym wyrazem twarzy, a potem cofnęła obutą w martensa stopę i kopnęła go z całej siły. Harvey jęknął i skulił się z bólu.
Kopnęła go jeszcze raz.
– Jezu, jakie to przyjemne uczucie – oznajmiła, potrząsając głową.
Jea
– Kiedy spałam, wydarzyło się mnóstwo rzeczy – stwierdziła ze zdumieniem Lisa.
– Dziwne, że pracujesz od roku na uniwersytecie i nigdy nie spotkałaś syna Berringtona – zauważył Steve.
– Berrington nie koleguje się z plebsem – odparła. – Uważa się za kogoś lepszego. Nie zdziwiłabym się, gdyby nikt na JFU nie widział nigdy Harveya.
Jea
– Mówiliśmy właśnie, że lepiej byłoby, gdybyśmy mieli na sali kilku pozostałych sobowtórów.
– Per Ericson nie żyje, a De
– Ja też – powiedziała Jea
– Czy zdążymy ich sprowadzić? – zapytał Steve.
– Możemy sprawdzić rozkład lotów na CompuServe – zaproponowała Lisa. – Gdzie jest twój komputer, Jea
– Skradziony.
– Mam w bagażniku mój powerbook. Zaraz go przyniosę.
– Będziemy musieli się poważnie zastanowić, jak skłonić tych facetów, żeby przylecieli jutro do Baltimore – powiedziała Jea
– Mam kartę American Express. Mama dała mi ją na wypadek, gdybym znalazł się w krytycznej sytuacji. Wiem, że uzna to za krytyczną sytuację.
– Masz wspaniałą mamę – stwierdziła z zazdrością Jea
Lisa wróciła i podłączyła swój komputer do modemu Jea
– Poczekaj chwilę – powstrzymała ją Jea
58
Jea
Po sześciu telefonach uświadomił sobie, że konferencja prasowa nie musi się wcale odbyć w hotelu. Mogli ją zorganizować w restauracji albo w bardziej egzotycznym miejscu, na przykład na pokładzie statku; mogli nawet dysponować odpowiednio dużą salą w siedzibie Genetico, na północy miasta. A jednak za siódmym razem uczy
– Tak, konferencja odbędzie się jutro w południe w Sali Regencyjnej, proszę pana.
– Świetnie – odparł Steve. Jea
– Połączę pana z rezerwacją, proszę chwilę zaczekać.
Steve zarezerwował pokój, płacąc kartą American Express swojej matki.
– Henry King ma do wyboru trzy loty z Bostonu, wszystkie USAir – stwierdziła Lisa, kiedy odłożył słuchawkę. – O szóstej trzydzieści, o siódmej czterdzieści i o dziewiątej czterdzieści pięć. Na wszystkie są wolne miejsca.
– Zarezerwuj bilet na dziewiątą czterdzieści pięć – zadecydowała Jea
Steve podał kartę kredytową Lisie, która wpisała szczegóły.
– Wciąż nie wiem, jak mam go przekonać – mruknęła Jea
– Powiedziałaś, że jest studentem i pracuje w barze? – upewnił się Steve.
– Zgadza się.
– W takim razie na pewno potrzebuje pieniędzy. Spróbuję z nim pogadać. Jaki jest jego numer?
Jea
– Mówią na niego Hank – dodała.
Steve wystukał numer, ale nikt nie podnosił słuchawki.
– Nikogo nie ma – stwierdził, potrząsając z rozczarowaniem głową.
Jea
– Na pewno pracuje teraz w barze – przypomniała sobie i dała numer Steve'owi.
Telefon odebrał mężczyzna z latynoskim akcentem.
– Blue Note Cafe.
– Czy mogę mówić z Hankiem?
– On ma pracować, a nie gadać przez telefon – stwierdził poirytowanym tonem mężczyzna.
Steve uśmiechnął się do Jea
– To bardzo ważna sprawa, nie zabiorę mu dużo czasu – powiedział do telefonu.
Chwilę później usłyszał głos do złudzenia przypominający jego własny.
– Tak, kto mówi?
– Cześć, Hank, nazywam się Steve Logan i coś nas łączy.
– Chcesz mi coś sprzedać?
– Nasze matki leczyły się przed naszym urodzeniem w klinice, która nazywa się Aventine. Możesz ją o to zapytać.
– I co z tego?
– Żeby nie zabierać ci dużo czasu, chodzi o to, że wnoszę przeciwko klinice pozew o odszkodowanie w wysokości dziesięciu milionów dolarów i chcę, żebyś się do mnie przyłączył.
W słuchawce zapadła długa cisza.
– Nie wiem, czy mówisz serio, czy żartujesz, chłopie, ale ja nie mam forsy na jakieś procesy.
– Zapłacę wszystkie koszty. Nie potrzebuję twoich pieniędzy.
– Więc po co dzwonisz?
– Ponieważ razem z tobą będę miał większe widoki na wygraną.
– Lepiej przedstaw mi w liście wszystkie szczegóły.
– W tym problem. Jutro w południe musisz być w Baltimore, w hotelu Stouffer. Zwołuję konferencję prasową i chcę, żebyś się na niej pojawił.
– Komu by się chciało jeździć do Baltimore? To nie Honolulu.
Nie rób sobie żartów, dupku.
– Masz załatwioną rezerwację na samolot o dziewiątej czterdzieści pięć. Bilet jest opłacony, możesz to sprawdzić w USAir. Musisz go tylko odebrać na lotnisku.
– Chcesz podzielić się ze mną dziesięcioma milionami dolarów?
– Nie. Możesz od nich wyciągnąć swoje dziesięć baniek.
– O co dokładnie ich oskarżasz?
– O umyślne naruszenie umowy.