Страница 95 из 106
Przypomniała sobie nagle wiszące na ścianie u Harveya Jonesa zdjęcie wygolonej kobiety z kolczykiem w wargach sromowych i przeszedł ją dreszcz.
– Tylko nos – odpowiedziała. – Rzuciłam punk dla tenisa, kiedy miałam piętnaście lat.
– Znałem dziewczynę, która nosiła kolczyk w pępku.
Jea
– Spałeś z nią?
– Jasne.
– Łajdak.
– Myślałaś, że jestem prawiczkiem?
– Nie każ mi się zachowywać racjonalnie.
Podniósł ręce w obro
– Dobrze, nie będę.
– Nie powiedziałeś jeszcze, co stało się z twoim tatą. Wypuścili go?
– Może zatelefonuję do domu i zapytam o najnowsze wiadomości.
Gdyby wybrał siedmiocyfrowy numer, Jea
– Cześć, mamo – zaczął, zaciskając w dłoni słuchawkę i modląc się, żeby stary nie odparł: „To pomyłka, wykręcił pan zły numer”.
Ale ojciec natychmiast zrozumiał.
– Jesteś z Jea
Brawo, tato.
– Tak. Dzwonię, żeby się dowiedzieć, czy tatę wypuścili z więzienia.
– Pułkownik Logan jest w dalszym ciągu aresztowany, lecz nie przebywa w więzieniu. Zatrzymano go do dyspozycji żandarmerii wojskowej.
– To fatalnie. Miałem nadzieję, że już wyszedł na wolność.
– Czy możesz mi cokolwiek powiedzieć? – odezwał się ojciec po chwili wahania.
Harvey miał ochotę zerknąć na Jea
– Jea
– Jezu. To straszne.
– No właśnie, czy to nie wspaniałe? – Pozbądź się tej ironii w głosie, ty głupcze!
– Wiemy przynajmniej, jaka jest sytuacja. Czy możesz jakoś temu zapobiec?
– Chyba muszę.
– A co z Genetico? Czy Jea
– Jeszcze nie wiem.
Rozłącz się, zanim powiem coś, co mnie zdradzi.
– Postaraj się tego dowiedzieć. To także bardzo ważne.
Dobra, dobra.
– Cóż, mam nadzieję, że tato wyjdzie jeszcze dzisiaj. Zadzwoń, jeśli będziesz miała jakieś wiadomości.
– Czy to bezpieczne?
– Poproś po prostu Steve'a. – Roześmiał się, jakby udał mu się żart.
– Jea
– Właśnie.
– Okay.
– Cześć – zakończył Harvey i odłożył słuchawkę.
– Powi
Harvey pomyślał o tym, że będzie musiał ją zabić.
– Najpierw mnie pocałuj – powiedział.
Opierając się o kuche
– Ładny sweter – mruknął i ścisnął jej pierś swoją wielką dłonią.
Brodawka stwardniała jej w odpowiedzi, ale z jakiegoś powodu nie było jej tak przyjemnie, jak powi
Spojrzała w dół. Za pierwszym razem, kiedy zrobił jej to chłopak, uznała, że to absurd – cofnięcie się w czasy dzieciństwa. Wkrótce jednak polubiła tę pieszczotę i chętnie odwzajemniała się tym samym mężczyźnie. Niestety teraz nic nie pomagało. Jej ciało reagowało w odpowiedni sposób, ale w zakamarkach umysłu czaiła się jakaś wątpliwość i nie mogła się skoncentrować na odczuwaniu przyjemności. Zepsułam wszystko wczoraj przez swoją paranoję i nie zamierzam zrobić tego ponownie, pomyślała.
Steve wyczuł jej niepokój.
– Tu jest niewygodnie. Chodźmy na kanapę – powiedział. Wyprostował się i nie pytając jej o zdanie, usiadł. Jea
Jea
– Co jest? – zapytał. Nie!
To niemożliwe!
– Zrobiłeś to… zrobiłeś tę rzecz z brwiami.
– Jaką rzecz?
Zerwała się z kanapy.
– Ty draniu! – krzyknęła. – Jak śmiałeś?
– Co ci się, kurwa, stało? – udał zdziwienie, ale nie grał zbyt dobrze; widziała po jego twarzy, że świetnie wie, o co chodzi.
– Wynoś się z mojego mieszkania! – zawołała.
– Najpierw się do mnie dowalasz, a teraz urządzasz sceny!
– Wiem, kim jesteś, draniu! Jesteś Harvey!
– Jak się domyśliłaś? – zapytał, przestając udawać.
– Dotknąłeś brwi palcem dokładnie tak, jak to robi Berrington.
– Jakie to w końcu ma znaczenie? – powiedział, wstając z kanapy. – Skoro jesteśmy tacy podobni, możesz wyobrażać sobie, że jestem Steve'em.
– Spieprzaj stąd, ale już!
Harvey dotknął ręką spodni, pokazując, że ma erekcję.
Teraz, kiedy zaszliśmy tak daleko, nie zamierzam stąd wyjść, póki się nie odspermię.
O Jezu, jestem w prawdziwych opałach. Ten facet to zwierzę.
– Trzymaj się ode mnie z daleka!
Uśmiechając się, dał krok w jej stronę.
– Mam zamiar zdjąć z ciebie te obcisłe dżinsy i zobaczyć, co masz pod spodem.
Przypomniała sobie Mish mówiącą, że gwałciciel rozkoszuje się strachem ofiary.
– Wcale się ciebie nie boję – rzuciła, starając się uspokoić. – Ale jeśli mnie dotkniesz, przysięgam, że cię zabiję.
Jego atak był niesamowicie szybki. W mgnieniu oka złapał ją, podniósł w górę i rzucił na podłogę.
Zadzwonił telefon.
– Na pomoc! – zawołała. – Na pomoc! Panie Oliver!
Harvey porwał ścierkę z blatu kuchni i wetknął jej w usta, boleśnie je ocierając. Jea
Telefon nie przestawał dzwonić.
Harvey złapał ją za zapięcie dżinsów i w tym momencie zdołała się spod niego wysunąć, lecz on uderzył ją w twarz tak mocno, że zobaczyła wszystkie gwiazdy. Korzystając z tego, że jest ogłuszona, ściągnął z niej dżinsy i majtki.
– Patrzcie, jaka owłosiona – mruknął.
Jea
– Ratunku! Ratunku! – wrzasnęła.
Harvey zakrył jej usta swoją wielką dłonią i zwalił się na nią, przygniatając piersi. Przez kilka chwil próbowała rozpaczliwie złapać oddech. Jego kłykcie wbijały jej się w uda, kiedy majstrował ręką przy rozporku. A potem zaczął się w nią wpychać, szukając drogi do środka. Jea
Telefon wciąż dzwonił. A potem zabrzęczał domofon.
Harvey wcale się tym nie przejmował.
Jea
Domofon zadzwonił ponownie, długo i uporczywie.
Jea
– Ratunku! – krzyknęła. – Ratunku, ratunku!
Na dole rozległ się głośny łomot, a potem kilka trzasków i odgłos rozłupywanego drewna.