Страница 9 из 106
– To ja prowadzę to przesłuchanie.
– A ja mówię, żeby nie przeciągał pan struny – oznajmiła Jea
McHenty był wściekły, ale nie dawał za wygraną.
– Zauważyłem, że nosisz czerwoną koronkową bieliznę, Liso. Nie sądzisz, że to mogło mieć jakiś wpływ na to, co ci się przydarzyło?
Lisa odwróciła wzrok. Jej oczy lśniły od łez.
– Gdybym zawiadomiła, że skradziono mojego czerwonego mercedesa – wtrąciła Jea
McHenty zignorował ją.
– Nie wydaje ci się, że mogłaś spotkać sprawcę już wcześniej, Liso?
– Nie.
– Ale w kłębach dymu nie widziałaś go chyba zbyt wyraźnie. A on miał zawiązaną na twarzy jakąś szarfę.
– Z początku prawie nic nie widziałam. Ale tam, gdzie… to zrobił, nie było tak dużo dymu. Widziałam go. – Lisa pokiwała głową. – Widziałam go – powtórzyła.
– Więc rozpoznasz sprawcę, jeśli go ponownie zobaczysz? Lisa zadrżała.
– Tak.
– Ale nigdy przedtem go nie widziałaś? W barze albo gdziekolwiek?
– Nie.
– Czy często chodzisz do barów, Liso?
– Jasne.
– Barów dla samotnych? Tego rodzaju lokali?
Jea
– Cóż to w ogóle za pytania?
Takie, jakie zadaje obrońca – odparł McHenty.
– Lisa nie jest na rozprawie! Nie jest sprawcą, ale ofiarą!
– Czy byłaś dziewicą, Liso?
Jea
– Dosyć tego dobrego. Nie wierzę, żeby tak to powi
– Próbuję ustalić, czy jest wiarygodna – oświadczył, podnosząc głos McHenty.
– Godzinę po tym, jak została zgwałcona? Niech pan to sobie wybije z głowy!
– Robię to, co do mnie należy.
– Nie wierzę, żeby robił pan to, co do pana należy. Nie sądzę, żeby pan w ogóle wiedział, na czym polega pańska praca, McHenty.
Zanim policjant zdążył odpowiedzieć, do pokoju wszedł bez pukania lekarz. Był młody i sprawiał wrażenie zagonionego i zmęczonego.
– Czy to ten gwałt? – zapytał.
To jest pani Lisa Hoxton – oznajmiła lodowatym tonem Jea
– Muszę zrobić wymaz z pochwy.
Był bezduszny, ale stwarzał przynajmniej pretekst, żeby pozbyć się McHenty'ego. Jea
– Zanim pan to zrobi, doktorze – powiedziała – być może posterunkowy McHenty zechce nas na chwilę opuścić.
Lekarz spojrzał na McHenty'ego. Gliniarz wzruszył ramionami i wyszedł.
Doktor ściągnął gwałtownym ruchem okrywające Lisę prześcieradło.
– Podciągnij koszulę i rozsuń szeroko nogi – polecił.
Lisa zaczęła płakać.
Jea
– Przepraszam pana – odezwała się głośno.
Lekarz posłał jej niecierpliwe spojrzenie.
– Ma pani jakiś problem?
– Czy mógłby pan łaskawie zwracać się do niej trochę grzeczniej?
Na jego policzkach pojawiły się rumieńce.
– Mamy w tym szpitalu wiele osób, które doznały poważnych urazów i cierpią na zagrażające życiu choroby – oświadczył. – W tej chwili na izbie przyjęć leży troje dzieci, które wydobyto z rozbitego samochodu i które zapewne umrą. A pani skarży się, że nie jestem grzeczny dla dziewczyny, która poszła do łóżka z nieodpowiednim facetem?
Jea
– Poszła do łóżka z nieodpowiednim facetem? – powtórzyła.
Lisa usiadła na łóżku.
– Chcę iść do domu – powiedziała.
– Z tego co widzę, to chyba najlepszy pomysł – stwierdziła Jea
Doktora na chwilę zamurowało.
– Róbcie, jak chcecie – mruknął w końcu gniewnie i wyszedł.
Jea
– Nie potrafię w to wszystko uwierzyć – powiedziała Jea
– Dzięki Bogu, że już sobie poszli – szepnęła Lisa i wstała z łóżka.
Jea
– Odwiozę cię do domu – oznajmiła Jea
– Czy przenocujesz w moim mieszkaniu? – zapytała Lisa. – Nie chcę być dziś w nocy sama.
– Oczywiście. Z przyjemnością.
Za drzwiami czekał na nie McHenty. Nie był już taki pewny siebie. Być może zdał sobie sprawę, że w niewłaściwy sposób prowadził wywiad.
– Zostało mi jeszcze kilka pytań – oświadczył.
– Wyjeżdżamy – odparła spokojnym głosem Jea
Gliniarz sprawiał wrażenie przestraszonego.
– Musi odpowiedzieć. Złożyła skargę.
– Nie zostałam zgwałcona – odezwała się Lisa. – To była pomyłka. Chcę wrócić do domu.
– Zdaje pani sobie sprawę, że może panią czekać kara za składanie fałszywych zeznań?
– Ta kobieta nie jest kryminalistką – stwierdziła gniewnie Jea
– Co ja takiego zrobiłem? – mruknął, kiedy go mijały.
3
Berrington Jones przyjrzał się dwóm swoim starym przyjaciołom.
– Nie potrafię w to uwierzyć – stwierdził. – Zbliżamy się wszyscy trzej do sześćdziesiątki. Żaden z nas nie zarabiał nigdy więcej niż kilkaset tysięcy dolarów rocznie. Teraz zaoferowano każdemu z nas po sześćdziesiąt milionów… a my siedzimy tutaj i mówimy o odrzuceniu tej oferty!
– Nigdy nie zależało nam na pieniądzach – oznajmił Preston Barek.
– W dalszym ciągu tego nie rozumiem – dodał senator Proust. – Skoro należy do mnie jedna trzecia przedsiębiorstwa, które jest warte sto osiemdziesiąt milionów dolarów, jak to się stało, że wciąż jeżdżę trzyletnim crownem victoria?
Trzej mężczyźni byli właścicielami małej biotechnologicznej firmy, Genetico Incorporated. Preston zajmował się prowadzeniem interesu, Jim polityką, a Berrington zrobił karierę naukową. Przygotowywana transakcja była jednak dziełem tego ostatniego. W samolocie do San Francisco spotkał dyrektora generalnego niemieckiego konglomeratu farmaceutycznego Landsma
Siedzieli w gabinecie domu w Roland Park, zamożnym przedmieściu Baltimore. Dom należał do Uniwersytetu Jonesa Fallsa i wynajmowano go zaproszonym profesorom. Berrington, który wykładał również w Berkeley w Kalifornii i na Harvardzie, mieszkał w nim przez sześć tygodni w roku, kiedy przebywał w Baltimore. W pokoju było mało należących do niego rzeczy: laptop, fotografia byłej żony i ich syna, a także stos egzemplarzy jego najnowszej książki Dziedzictwo przyszłości: Jak inżynieria genetyczna zmieni oblicze Ameryki. Telewizor z wyłączoną fonią pokazywał ceremonię wręczania nagród Emmy.
– Kliniki zawsze przynosiły pieniądze – stwierdził Preston Barek, szczupły poważny mężczyzna, jeden z najwybitniejszych naukowców swojego pokolenia, z wyglądu przypominający księgowego. Do Genetico należały trzy kliniki specjalizujące się w sztucznym zapłodnieniu, zabiegu, który zaczęto przeprowadzać dzięki pionierskim badaniom Prestona w latach siedemdziesiątych. – Zapłodnienie in vitro jest najszybciej rozwijającą się dziedziną amerykańskiej medycyny. Genetico pozwoli Landsma
– Jak to się stało, że nigdy nie zobaczyliśmy żadnych pieniędzy? – zapytał Jim Proust, łysiejący opalony mężczyzna z dużym nosem, na którym tkwiły okulary w grubych oprawkach. Jego brzydkie wyraziste rysy stanowiły prawdziwą uciechę dla karykaturzystów. Przyjaźnił się z Berringtonem od dwudziestu pięciu lat.