Dzie? ?mierci

– Poznałam asystentkę doktor Jea

– Aha. – Dziewczyna wzięła do ręki kolejne i spojrzała na jego grzbiet

– Jestem doktor Bre

Wsunęła egzemplarz na półkę na wysokości oczu.

– A pani to…? – nie ustępowałam.

– Sandy O'Reilly – odparła nie odwracając się.

Zastanawiałam się, czy może uraziłam ją tymi uwagami o wzroście.

– Na pewno zapamiętam, Sandy. Ale wtedy w środę, imienia tamtej asystentki nie poznałam…

Wzruszyła ramionami.

– A

Zdrętwiałam. Nie mogłam mieć aż tak dużo szczęścia.

– A

– Tak. – Wreszcie się do mnie obróciła. – Zna ją pani?

– Nie, niezupełnie. Studentka o tym nazwisku jest spokrewniona z jedną z moich znajomych i zastanawiałam się, czy to nie będzie ta sama osoba. Jest tutaj dzisiaj?

– Nie. Chyba jest chora. Dlatego ja pracuję. Zwykle mnie tu nie ma w piątki, ale A

– Chora?

– Tak, chyba tak. Właściwie to nie wiem. Wiem tylko, że znowu jej nie ma. Ale to nic. Przyda mi się ta kasa.

– Znowu?

– No tak. Zawala coś ostatnio. Wtedy zwykle ja tu ląduję. Niby dobrze jest zarobić trochę dodatkowego grosza, ale przez to nie mogę poświęcić pisaniu mojej pracy tyle czasu, ile bym chciała. – Zaśmiała się, ale w jej głosie wyczułam irytację.

– Czy A

Sandy przechyliła głowę i spojrzała na mnie.

– Dlaczego pani tak się nią interesuje?

– Nie, nie interesuję się nią. Przyjechałam tu po materiały, które ma dla mnie doktor Jea

Pokręciła głową i sięgnęła po kolejne czasopismo.

– Powi

– Dziwaczka?

Położyła gazetę na półkę i obróciła twarz w moją stronę. Jej oczy długo mi się przyglądały, jakby mnie oceniała.

– Jest pani przyjaciółką rodziny?

– Tak. – W pewnym sensie.

– Nie jest pani detektywem, reporterką ani nikim takim?

– Jestem antropologiem. – To była prawda, choć może niezbyt dokładna. – Pytam, bo ciotka A

Sandy przeszła przez biuro i wyjrzała na korytarz, a potem oparła się o ścianę tuż obok drzwi. Było oczywiste, że nie przejmuje się swoim wzrostem. Nosiła głowę wysoko, a jej ruchy były długie i powolne.

– Nie chciałabym powiedzieć nic, co mogłoby kosztować A

– Masz moje słowo.

Wzięła głęboki oddech.

– A

Przełknęła ślinę i przerzuciła ciężar ciała na drugą nogę.

– A

Przerwała i znowu spojrzała mi w oczy, jakby nie mogąc się zdecydować. I dodała:

– Przyjaciółka powiedziała mi, że A

– Tak?

– Nie mam bladego pojęcia, czy to prawda i czy powi

Poczekałam.

– A jeżeli to prawda, to ona może dużo ryzykować.

– Jak myślisz, w co mogła się wplątać?

– To jest takie dziwne. – Potrząsnęła głową i kolczyki dotknęły jej policzków. – Słyszy się o takich rzeczach, ale to nigdy nie dotyczy kogoś, kogo się zna.

Znowu przełknęła ślinę i wyjrzała przez ramię na korytarz.

– Przyjaciółka powiedziała mi, że A

Słysząc skrzypienie desek podłogi Sandy przeszła na koniec biura i wzięła do ręki kilka gazet. Kiedy Daisy Jea