Wiersze

W praojcach swoich pogrzebani

des nobles insensés

Ensevelis dans leurs ancětres 1

André Chénier

Przegrali dom swój. Śnieg zawiał granice,Od Petersburga szły z piszczałką roty.I azjatycki koń wszedł w ich stolicę.Na pikach stygła krew gniewnej hołoty.Powstali w boju, przegrali powstanieBo ludu swego w porę się ulękli.Wiatr gnał ich w śniegi, niósł po oceanieI śnił się nocą blask wisielczej pętli.Car im na przekór chłopów oswobodził.Pieniądz zbudował kużnie i warsztaty.Półnagi bandos do fabryk uchodziłI w obce kraje biegł od kurnej chaty.Znów mieli państwo, ale krótko trwało.Konie ułańskie pląsały w paradzie.Zmienili w chwalbę co mogło być chwałą.I cień i śmierć na dziejach im się kładzie.Moskal czołgami wjechał w gruzy miasta,Prawa im dawał i wkładał obrożę.Prowincja nowa w Imperium już wrastaNiosąc w daninie węgiel, tłuszcz i zboże.Przeklina lud, a błazny mu śpiewająŻe nigdy nie był tak jak dzisiaj wolny.I szuka znaków co się w niebie palą:Pokój służalstwa? Czy zagłada wojny?Oni tymczasem, drżąc w jaskiniach cieni,Sądzą, nie wiedząc że już osądzeni.

Przyp.1: des nob1es insenses… (franc.) – szlachta nierozumna, zapatrzona w swoich przodków.

(Z tomiku "Światło dzie

e", 1953)