Wiersze

Na śpiew ptaka nad brzegami Potomaku

Kiedy zakwita magnoliowe drzewoI park zielonym zmąca się obłokiem,Słyszę twój śpiew nad brzegiem PotomakuW uśpione płatkiem wiśniowym wieczory.Wybacz mi, proszę, brak tego wzruszenia,Które prowadzi przemocą z powrotemW miejsca i wiosny dawno zapomniane,Aby maluczkich uwodził poetaPatriotycznym sentymentem, serceCisnął stęsknione i farbując łzyMieszał dzieciństwo, młodość, okolice.Mnie to niemiłe. Po cóż mi wspominaćŻółte od liści młodziutkich Ponary,Zapach wilczego łyka migdałowy,Echa po lasach od wrzasku cietrzewi?Po cóż mi znowu iść w te ciemne saleGimnazjum króla Zygmunta AugustaAlbo o sosny potrącać biczyskiemNa drodze z Jaszun, jak ongi Słowacki?Nad Mereczanką nasze to zabawyByły, czy dworzan króla Władysława,Nasze miłości i nasze rozstaniaCzy też miłości z pieśni Filomatów,Już nie pamiętam. Ptaku, wdzięczny ptaku,Ty, który dzisiaj śpiewasz mi to samoCo słyszał tutaj indyjski myśliwyStojący z łukiem na ścieżce jeleni,Cóż możesz wiedzieć o zmianie pokoleńI o następstwie form w ciągu jednegoLudzkiego życia? Tamte moje śladyZatarł nie tylko pęd zim i jesieni.Ja byłem świadkiem nieszczęść, wiem co znaczyŻycie oszukać kolorem pamiątek.Radośnie słucham twoich ślicznych nutNa wielkiej, wiosną odnowionej ziemi.Mój dom sekunda: w niej świata początek.Śpiewaj! Na perłę popielatych wódSyp rosę pieśni z brzegów Potomaku!

(Waszyngton, 1947)

(Z tomiku "Światło dzie

e", 1953)