Salarys

— Viadoma, usiudy znojducca typy praktyčnaha składu. Jany havorać, što kali nie ŭdasca naładzić kantakt, to, vyvučajučy płazmu — usie hetyja varjackija žyvyja harady, što vytyrkajucca na sutki, kab zatym zniknuć, my choć by adkryjem tajamnicu materyi. Nibyta nieviadoma, što ŭsio heta samapadman; my prosta špacyrujem pa biblijatecy, zapoŭnienaj knihami na niezrazumiełaj movie, i pazirajem na kalarovyja vokładki… Voś i ŭsio!

— A takich płaniet bolš niama?

— Nieviadoma. Mahčyma, josć. My viedajem tolki adnu. Va ŭsiakim razie, takija płaniety sustrakajucca vielmi redka, nie toje što Ziamla. My banalnyja, my trava Susvietu — i hanarymsia našaj banalnasciu, tym, što jana tak raspaŭsiudžana; my dumali — usio možna padahnać pad našu banalnasć. Z takoj schiemaj my smieła i radasna rušyli ŭ šlach-darohu — u inšyja susviety! Padumaješ — inšyja susviety! Asvoim ich albo jany nas asvojać! Ničoha inšaha nie było ŭ našych niaščasnych hałovach. Ale dosyć pra heta. Nie varta.

Ja ŭstaŭ, vobmackam znajšoŭ aptečku, uziaŭ plaskaty słoičak sa snatvornym.

— Ja budu spać, kachanaja, — pramoviŭ ja i paviarnuŭsia; niedzie vysoka ŭ ciemry huŭ vientylatar. — Mnie treba paspać. Inakš… sam nie viedaju…

Ja sieŭ na łožak. Chery dakranułasia da majoj ruki. Ja abniaŭ jaje, niabačnuju, i trymaŭ, nie kratajučysia, da toj pary, pakul son nie zmaryŭ mianie.

Ranicaj, kali ja pračnuŭsia, adčuŭ siabie badziora, ekspierymient zdaŭsia mnie takim niaznačnym; jak moh ja tak chvalavacca z-za jaho?! Mianie mała turbavała i toje, što Chery pojdzie razam sa mnoj u łabaratoryju. Jaje namaha

Sama pracedura mianie cikaviła mienš, čym toje, što ja ŭbaču ŭ łabaratoryi. U bieła-błakitnaj zale nie było ničoha asablivaha — nie chapała tolki siakich-takich pradmietaŭ na stełažach i ŭ šafach (u niekatorych z ich škło było razbita, a dzviercy dzie-nidzie patreskalisia — vidać, niadaŭna tut adbyvałasia baraćba, i jaje slady choć i paspiešna, ale stara

— Doktar Kielvin! Prašu chvilinku ŭvahi! Ja nie chaču vam naviazvać svajo mierkava

Apošnija słovy jon pramoviŭ z abyjakavaj usmieškaj, usio hetak ža choładna. Mnie było niepryjemna ad jaho napyšlivych, traskučych fraz. Na ščascie, Snaŭt pierapyniŭ praciahłuju paŭzu.

— Krys, možna? — spytaŭ jon, abapioršysia na vysoki pult elektraencefałohrafa i krychu familarna nahnuŭšysia da mianie.

Ja byŭ udziačny jamu za toje, što jon nazvaŭ majo imia.

— Možna, — adkazaŭ ja, zapluščvajučy vočy.

Chvalava

Karcina znikła, i na niejki čas (nie viedaju, na jaki) ja zabyŭsia pra Stancyju, pra ekspierymient, pra Chery, pra čorny Akijan — pra ŭsio; u mianie ŭspychnuła ŭpeŭnienasć, što hetyja dvoje — užo nie isnujučyja, biaskonca maleńkija, jakija zrabilisia tlenam — saŭładali z usim, što vypała na ich dolu… Adkryccio supakoiła mianie, i biezabličny niamy natoŭp vakol šeraj areny, jaki čakaŭ majho paraže

— Jak vy ličycie, doktar Kielvin, ci atrymałasia? — pačuŭsia huhniavy, niepryjemny hołas Sartoryusa.

— Dumaju, što tak, — adkazaŭ ja.

Moj pierakanany, rezki ton na imhnie

— Dobra, — marmytnuŭ jon i azirnuŭsia, nie viedajučy, čym jašče zaniacca.

Snaŭt padyšoŭ da mianie i pačaŭ zdymać bint.

Ja ŭstaŭ i prajšoŭ pa zale, a tym časam Sartoryus, jaki znik u ciomnym pakoi, viarnuŭsia z prajaŭlenaj i vysušanaj plonkaj. Na dziesiaci mietrach stužki byli vidać dryhotkija zubčastyja linii, padobnyja na biełuju plesniu abo na pavucinku na čornym slizkim cełułoidzie.

Ja byŭ volny, ale isci adsiul nie chaciełasia. Snaŭt i Sartoryus ustavili ŭ aksidnuju hałoŭku madulatara plonku, kaniec jakoj nasupleny i niedavierlivy Sartoryus prahledzieŭ jašče raz, nibyta sprabujučy rasšyfravać sens trapiatkich linij.

Zaraz ekspierymient išoŭ za miežami łabaratoryi. Sartoryus i Snaŭt stajali kožny la svajho pulta i zajmalisia aparaturaj. Słaba zahuli transfarmatary, a zatym tolki ahieńčyki na viertykalnych zašklonych trubkach indykataraŭ pabiehli ŭniz, pakazvajučy, što vialiki tubus renthienaŭskaj ustanoŭki apuskajecca pa stromkaj šachcie i pavinien spynicca ŭ jaje harłavinie. U hety čas ahieńčyki zastyli na sama nižnich dziale