Salarys

— Pierš za ŭsio taja historyja z renthienam. Toje, što rabiŭ z im Hibaryjan, pamiataješ? Mahčyma peŭnaja madyfikacyja…

— Jakaja?

— U Akijan pasyłali prosta pučok pramianioŭ i madulavali tolki ich mahutnasć zhodna z peŭnymi formułami.

— Tak, ja viedaju pra heta. Nilin užo rabiŭ tak. I mnohija inšyja.

— Tak, ale jany skarystoŭvali miakkaje vypramieńva

— Mohuć być niepryjemnasci, — zaznačyŭ ja. — Paruše

— Kielvin… Nie prytvarajsia. Jakoje heta maje znače

— Aha, Sartoryus choča ŭsio zvalić na jaho?

— Nie viedaju. Ja z im pra heta nie havaryŭ. Heta nie maje znače

— Jakim čynam? Pa pošcie?

— Žarty ty dašleš asobna, sam. Hety pučok pramianioŭ budzie madulavacca bijatokami mozha adnaho z nas.

Narešcie ja sioje-toje zrazumieŭ.

— Aha, — skazaŭ ja, — adzin z nas — heta ja! Tak?

— Tak. Jon dumaŭ pra ciabie.

— Ščyra dziakuju.

— Što ty pra heta skažaš?

Ja ničoha nie adkazaŭ. Snaŭt moŭčki pahladzieŭ spačatku na zachoplenuju čyta

— Nu jak?.. — spytaŭsia Snaŭt.

Ja pacisnuŭ plačyma.

— Hetyja renthienaŭskija bajki pra daskanałasć čałavieka ja liču hłupstvam. I ty taksama. CHiba nie tak?

— Tak.

— Vielmi dobra, — pramoviŭ Snaŭt i ŭsmichnuŭsia, byccam ja apraŭdaŭ jaho spadziava

Ja jašče nie ŭsviadomiŭ, jakim čynam, ale jon damohsia svajho — ja pračytaŭ heta ŭ jaho pozirku. Što ja moh jašče skazać?

— Cudoŭna, — pramoviŭ Snaŭt. — Josć i inšy prajekt. Pierarabić aparat Roša.

— Anihilatar?..

— Aha. Papiarednija razliki ŭ Sartoryusa ŭžo josć. Heta realna. I navat nie spatrebicca vialikaja mahutnasć. Ustanoŭka moža pracavać cełyja sutki, biez abmiežava

— Pa… pačakaj! Jak heta, na tvoj pohlad, adbudziecca?

— Vielmi prosta. Heta budzie niejtry

Snaŭt zadavolena ŭsmichaŭsia. Ja siadzieŭ jak ahłušany. Jon pierastaŭ usmichacca, dapytliva pahladzieŭ na mianie, zmorščyŭ łob i čakaŭ.

— Pieršy prajekt — „Dumka” — adkidvajem. A druhi? Sartoryus užo zajmajecca im. Nazaviom prajekt „Svaboda”.

Na imhnie

— Ja nazvaŭ by prajekt „Bojnia”… — pavoli pramoviŭ ja.

— Nie vydavaj siabie za sviatoha. Zaraz usio budzie inačaj. Nijakich „hasciej”, nijakich utvare

— Heta nieparazumie

— Što?..

Snaŭt razhubiŭsia. Jon padazrona pahladaŭ na mianie. Ja dastaŭ z kišeni skamiečany list z formułami.

— Ja taksama dumaŭ pra heta. Ty nie vieryš? Jak viadoma, ja pieršy prapanavaŭ niejtry

— Pra što ty havoryš! Ale… ale Sartoryus pavinien heta ŭličvać…

— Nieabaviazkova, — zapiarečyŭ ja sa złaslivaj usmieškaj. — Razumieješ, Sartoryus prychilnik škoły Freziera i Kajoły. Zhodna z ichniaj teoryjaj, usia enierhija suviazi ŭ momant raspadu vyzvalajecca ŭ vyhladzie svietłavoha vypramieńva

— Daj mnie tvaje zapisy, Kielvin.

Ja praciahnuŭ jamu listok. Snaŭt schiliŭ hałavu, sprabujučy pračytać maje karakuli.

— Što heta? — pakazaŭ jon palcam.

Ja ŭziaŭ u jaho listok.

— Heta? Tenzar transfarmacyi pola.

— Daj mnie listok…

— Navošta? — spytaŭ ja, viedajučy, što jon adkaža.

— Ja pavinien pakazać jaho Sartoryusu.

— Jak chočaš, — abyjakava adkazaŭ ja. — Mahu dać. Tolki ŭličy, ekspierymientalna nichto hetaha nie praviaraŭ. Takija sistemy jašče dahetul nieviadomyja. Sartoryus vieryć Frezieru, a ja različvaŭ zhodna z Sijonam. Ja nie fizik, i Sijona taksama nie fizik. Va ŭsiakim razie z punktu pohladu Sartoryusa. Ale heta dyskusijnaje pyta

— Što ty chočaš zrabić?.. Jon pracuje nad hetym, — abyjakava paviedamiŭ Snaŭt.

Ion zhorbiŭsia, uvieś jaho spryt znik. Ja nie viedaŭ, ci daviaraje jon mnie, ale mnie było ŭsio adno.

— Toje, što robić čałaviek, kali jaho chočuć zabić, — cicha adkazaŭ ja.

— Ja pasprabuju zviazacca z im. Mo jon dumaje pra niejkija miery biaspieki, pramarmytaŭ Snaŭt. Jon zirnuŭ na mianie. — Pasłuchaj, a kali ŭsio-taki?.. Pieršy prajekt, ha? Sartoryus zhodzicca. Biezumoŭna. Va ŭsiakim razie… va ŭsiakim razie… niejkaja mahčymasć.

— Ty vieryš?

— Nie… Ale… heta nie zaškodzić…

Mnie nie chaciełasia zhadžacca nadta chutka, kab nie pakazać, jak važna, što Snaŭt stanovicca na moj bok. Ciapier my mahli razam zaciahvać spravu.

— Treba padumać, — skazaŭ ja.

— Ja pajdu, — marmytnuŭ Snaŭt i ŭstaŭ.

Kali jon ustavaŭ z kresła, u jaho chrusnuli sustavy.

— Dyk ty dazvoliš zniać z ciabie encefałahramu? — spytaŭsia Snaŭt, vycirajučy palcami fartuch, niby sprabavaŭ scierci niabačnuju plamu.

— Dobra, — zhadziŭsia ja.

Nie zviartajučy ŭvahi na Chery (iana nazirała za hetaj scenaj moŭčki, trymajučy knihu na kaleniach), Snaŭt padyšoŭ da dzviarej. Kali jany začynilisia, ja ŭstaŭ, razhładziŭ listok, jaki trymaŭ u rukach. Nie viedaju, ci pryznaŭ by Sijona maje vyvady dakładnymi. Vidać, nie. Ja zdryhanuŭsia. Chery padyšła da mianie zzadu i dakranułasia da plača:

— Krys!

— Što, kachanaja?

— Chto heta byŭ?

— Ja tabie kazaŭ. Doktar Snaŭt.

— Što jon za čałaviek?

— Ja mała jaho viedaju. Čamu ty pytaješsia?

— Ion tak paziraŭ na mianie…

— Vidać, ty jamu spadabałasia.

— Nie, — pakruciła jana hałavoj. — Jon paziraŭ na mianie inakš. Tak… nibyta…

Jana zdryhanułasia, padniała na mianie vočy i adrazu ž ich apusciła.

— Pajšli adsiul kudy-niebudź…