Salarys

Ja pahladzieŭ na Chery. Jana vymušana ŭsmichnułasia, kab schavać paziacha

— Jak tam maje spravy? — spytałasia jana.

— Vielmi dobra, — adkazaŭ ja. — Dumaju, što… lepš i być nie moža.

Ja ŭsio paziraŭ na jaje, adčuvajučy pakołva

Ja ŭziaŭ u Chery kroŭ z vieny i razliŭ jaje ŭ prabirki. Analizy zaniali bolš času, čym ja mierkavaŭ, — ja ŭžo straciŭ raniejšy spryt. Reakcyi byli narmalnyja. Usie. CHiba što…

Ja kapnuŭ kancentravanaj kisłatoj na čyrvonuju pacierku. Kropla zadymiłasia, stała šeraj, pakryłasia nalotam brudnaj pieny. Razłaže

Pad brudnaj pienaj na samym dnie prabirki znoŭ vyrastaŭ ciomna-čyrvony słoj. Kroŭ, spalenaja kisłatoj, adnaŭlałasia! Heta było nievierahodna! Heta było niemahčyma!

— Krys! — pačuŭ ja byccam zdaloku. — Krys, telefon!

— Što? A, telefon? Dziakuju.

Telefon marmytaŭ užo daŭno, ale ja pačuŭ jaho tolki zaraz.

— Kielvin słuchaje, — skazaŭ ja ŭ trubku.

— Havoryć Snaŭt. Ja pieraklučyŭ liniju, i my ŭtroch budziem adnačasova słuchać adzin adnaho.

— Vitaju vas, doktar Kielvin, — pačuŭsia vysoki, nasavy hołas Sartoryusa. Hołas hučaŭ tak, nibyta jaho haspadar uzychodziŭ na niebiaspiečna hnutki podyum, pranizliva, nasciarožana, choć zniešnie spakojna.

— I ja vitaju vas, doktar, — adkazaŭ ja.

Mnie stała smiešna, choć nie było nijakaj pryčyny dla smiechu. Z kaho mnie, u rešcie rešt, smiajacca? Ja niešta trymaŭ u ruce: prabirku z kryvioju. Ja strasianuŭ prabirku. Kroŭ užo zharnułasia. Mo ŭsio heta mnie zdałosia? Mo prosta padman?

— Ja chacieŭ by prapanavać na vaš razhlad niekatoryja prablemy, zviazanyja z e… fantomami, — čuŭ i nie čuŭ ja hołas Sartoryusa.

Słovy z ciažkasciu dachodzili da majoj sviadomasci. Ja abaraniaŭsia ad jaho hołasu, pa-raniejšamu pazirajučy na prabirku sa zhustkam kryvi.

— Nazaviom ich utvare

— Cudoŭna.

Pasiarod ekrana ciamnieła viertykalnaja linija, jakaja sviedčyła, što ja prymaŭ adnačasova dva kanały — pa abodva baki ad linii ja pavinien byŭ bačyć maich subiasiednikaŭ. Adnak ekran zastavaŭsia ciomnym, tolki vuzkaja svietłaja pałoska vakol jaho sviedčyła, što aparatura pracuje, a pieradatčyki niečym zasłonieny.

— Kožny z nas pravioŭ roznyja dasledava

— JA? — zdziviŭsia ja.

Raptam ja adčuŭ pozirk Chery. Ja pakłaŭ prabirku na stol, jana pakaciłasia pad štatyŭ, a ja padsunuŭ nahoj trynohu i ŭsieŭsia na jaje. Spačatku ja chacieŭ admovicca, ale niečakana dla samoha siabie pramoviŭ:

— Dobra. Karotki abmien dumkami? Dobra! Ja amal ničoha nie zrabiŭ, ale skazać mahu. Adno mikraskapičnaje dasledava

Da hetaj chviliny ja nie ŭiaŭlaŭ, što budu havaryć. Tolki zaraz ja zrazumieŭ.

— Usio ŭ normie, ale heta kamuflaž. Imitacyja. U peŭnym sensie heta supierkopija: paŭtare

— Pačakajcie. Pačakajcie. Jak vy heta razumiejecie? — dapytvaŭsia Sartoryus.

Snaŭt nie pramoviŭ ni słova. A mo heta jaho častaje dycha

— Jak heta vyrazić? Pieršasny elemient našych arhanizmaŭ — atamy. Miarkuju, što ŭtvare

— Z miezonaŭ?.. — padkazaŭ Sartoryus.

Ion zusim nie zdziviŭsia.

— Nie, nie z miezonaŭ… Miezony možna było b ubačyć. Bo mahčymasć aparatury, jakaja staić tut, u mianie, unizie, dasiahaje 10–20 anhstrem. I ŭsio adno nie vidać. Značyć, nie miezony. Chutčej za ŭsio niejtryny.

— Jak vy heta sabie ŭiaŭlajecie? Bo niejtry

— Nie viedaju. Ja nie fizik. Mahčyma, ich stabilizuje niejkaje siłavoje pole. Ja hetaha nie viedaju. Va ŭsiakim razie, kali ja maju racyju, to jany składajucca z čascic, jakija mienšyja za atam pryblizna ŭ dziesiać tysiač razoŭ. Ale i heta jašče nie ŭsio! Kali b malekuły białku i kletki mieli budovu niepasredna z „mikraatamaŭ”, to jany adpaviedna byli b mienšyja. I kryvianyja cielcy, i fiermienty, i ŭsio. Ale i heta nie tak. Z hetaha vynikaje, što ŭsie białki, kletki, jadro kletak — tolki imitacyja! Na samaj spravie struktura, jakaja niasie adkaznasć za dziejazdolnasć „hoscia”, schavana hłybiej.

— Kielvin! — amal vyhuknuŭ Snaŭt.

Ja zdziviŭsia i zmoŭk. Ja skazaŭ: „Hoscia”?! Tak, ale Chery nie pačuła hetaha. Zrešty, jana nie zrazumieła b. Chery hladzieła ŭ iluminatar, padpieršy hałavu rukoj, jaje maleńki čysty profil vymaloŭvaŭsia na fonie purpurovaj zorki. Słuchaŭka maŭčała. Ja čuŭ tolki dalokaje dycha

— Tut niešta josć, — pramarmytaŭ Snaŭt.

— Tak, mažliva, — dadaŭ Sartoryus, — tolki majecca adna zakavyka — Akijan składajecca nie z hipatetyčnych čascic, pra jakija havoryć Kielvin, a sa zvyčajnych.

— Vidać, jon moža sintezavać i takija, — adznačyŭ ja.

Raptam mianie achapiła apatyja. Heta była biaspłodnaja, nikomu nie patrebnaja razmova.

— Ale heta vytłumačvała b niezvyčajnuju vynoslivasć, — marmytnuŭ Snaŭt. — I temp rehienieracyi. A mo enierhietyčnaja krynica znachodzicca navat tam, uhłybini, im ža nie treba jesci…

— Prašu słova, — pramoviŭ Sartoryus.

Ja nie moh jaho pieranosić. Kali b jon choć nie vychodziŭ sa svajoj roli!

— Davajcie praanalizujem pyta

Trapnasć vyznače

— Heta praŭda, — ustaviŭ ja. — Heta vytłumačvaje navat, čamu zjavilisia aso… utvare

— Kielvin! — znoŭ pierapyniŭ mianie Snaŭt.

Mianie zdziviła, što tolki jon byŭ niezadavoleny maimi nieabačlivymi słovami. Zdavałasia, Sartoryus ich nie baicca. Mahčyma, jaho „hosć” pa svajoj sutnasci nie taki kiemlivy, jak „hosć” Snaŭta. Na siekundu ŭ maim ujaŭle

— Tak, i my heta zaŭvažyli, — pačaŭ Sartoryus. — Ciapier što da matyvaŭ zjaŭle