Dziki wiatr

Milczał więc, a Jessie znów natarła na A

– Chcę wiedzieć, dlaczego wszędzie na łóżku jest krew, a na tobie nie widać ani kropli?

A

– Nie muszę odpowiadać na twoje pytania.

Nie minęła nawet sekunda, a w ręku Jessie znalazł się nagle rewolwer Smith i Wesson.

– Odpowiesz!

– Doc! – zaskrzeczała A

– Jessie Blair! – wykrzyknął Meddly.

– Cisza! – nakazała twardo Jessie, Podeszła do drzwi i zamknęła je kopnięciem, przez cały czas celując w A

– Co niby wyśpiewam?

– Ty go dźgnęłaś, prawda? Dlatego nie pobrudziłaś się krwią!

A

– Nie, nie, przysięgam! Nawet się do niego nie zbliżyłam! Byłam po przeciwnej stronie łóżka!

– I ja mam ci uwierzyć?

A

– Był bardzo pijany… Myślałam, że zaśnie, a potem go obudzę, jakby było po wszystkim i dostanę pieniądze za nic. Bardzo rzadko postępuję w ten sposób, ale gdy klient jest ubzdryngolony na amen…

– Kłamiesz! Zwabiłaś go w pułapkę!

– Nie, przysięgam! Polowałam na niego od kilku dni, lecz aż do dziś nie chciał mieć ze mną nic wspólnego. Zmarnował pół wieczoru na chlanie, mówił, że musi o czymś zapomnieć. Myślałam, że ma mocną głowę, więc czekałam. Ale on się upił, a mężczyzna w takim stanie do niczego się nie nadaje. On jednak nalegał na przyjście na górę.

– Kłamiesz!

– Doc! Doc! Musisz ją powstrzymać! – krzyknęła histerycznie A

– Co się tu dzieje?! – Drzwi otworzyły się z trzaskiem i w progu stanął potężny, odrażający typ. Zaciskał groźnie pięści.

Jessie odwróciła się.

– Kim jesteś? – spytała, nieporuszona jego wyglądem. W końcu miała broń.

– Właścicielem lokalu, w którym robisz zamieszanie, więc lepiej się wynoś!

Mimo tych groźnie brzmiących słów zachowywał się spokojnie i pojednawczo. Nie spuszczał jednak oczu z rewolweru Jessie, która opuściła broń w chwili, gdy poczuła na ramionach dłonie Doca.

– Chodź, panienko – powiedział łagodnie Meddly. – Zabierzmy wreszcie twojego przyjaciela i połóżmy go do czystego łóżka. Jestem pewien, że to wszystko odbyło się właśnie tak, jak mówiła A

Jessie popatrzyła na A

– W porządku – powiedziała i schowała broń. – Ten jednak, kto podnosi rękę na moją własność, musi wiedzieć, że nie ujdzie mu to na sucho. Słyszysz, A

Pozwoliła, by doktor wyprowadził ją z saloonu. Pochód zamykali trzej mężczyźni niosący Chase'a owiniętego stara

Rozdział 27

Aby zawieźć Chase'a na ranczo, Jessie wynajęła wóz. Wyruszyli następnego poranka. Billy powoził, a Goldenrod szedł uwiązany do dyszla. Doc Meddly twierdził, że Chase może podróżować.

Jessie siedziała z tyłu; Chase leżał obok na brzuchu, z głową na jej kolanach. Nadal nie odzyskał przytomności, lecz doktor twierdził, że na to trzeba czasu – nie tyle z powodu rany, co alkoholu.

Niech to diabli, ależ zrobiła z siebie pośmiewisko! I dla kogo? Dla mężczyzny, który zadawał się z dziwkami! Dla ' hazardzisty! Aroganckiego, wścibskiego natręta! Nie powi

Z drugiej strony nie powi

Od samego rana męczyły ją mdłości, jeśli jednak nie jadła, mogła to jakoś wytrzymać. Teraz, na trzęsącym się wozie, żółć znowu podeszła jej do gardła. Słyszała stękanie Chase'a, lecz sama pozieleniała na twarzy i jej własny jęk zagłuszył pijackie pomruki mężczyzny. Chcąc przesunąć się jak najszybciej na bok, zsunęła głowę Summersa z kolan. Ra

Otworzył na chwilę oczy, ale przeraźliwy ból kazał mu je natychmiast zamknąć. Gdyby leżał na plecach, martwiłby się jedynie o zjawy pojawiające się w polu jego widzenia, lecz z jakiegoś niezrozumiałego powodu leżał na brzuchu i coś wytrząsało z niego wnętrzności. Z trudem znów odemknął powieki i zamrugał z niedowierzaniem, sądząc, iż tkwi w drewnianej skrzyni. Ale ta skrzynia najwyraźniej nie miała jednego boku, dzięki czemu ujrzał najjaskrawszy błękit, jaki miał kiedykolwiek okazję oglądać. Światło oślepiło go, więc Chase znów przymknął oczy. Nie odczuł jednak ulgi. Skrzynia, w której go uwięziono, trzęsła się i podskakiwała, więc – chcąc nie chcąc – przechylił się i opróżni! żołądek. Od razu poczuł się lepiej.

Odzyskawszy w niewielkim stopniu zdolność myślenia, nie ryzykując ponownego otwierania oczu, próbował się domyślić, gdzie właściwie się znajduje. Wstrząsy, twarde podłoże, ściany wysokie na pięćdziesiąt centymetrów – to wszystko nie miało najmniejszego sensu. W dodatku dochodziły go odgłosy torsji, mimo że już przecież nie wymiotował.

Musiał rozejrzeć się wokół, jeśli miał cokolwiek zrozumieć. Z wahaniem zerknął w bok, na ruchomą ścianę, która zakręciła, pojechała naprzód i znów zakręciła. Znajdował się w skrzyni, otwartej skrzyni! Potem jednak przeniósł wzrok na drugą stronę i dostrzegł jedwabiste czarne włosy, białą koszulę i kształtny tyłeczek w obcisłych spodniach.

– Jessie…? – jęknął.

Jessie nie odezwała się ani słowem, ledwo zaszczyciła go spojrzeniem. Czuła się tak, jakby miała za chwilę umrzeć. Nudności nie chciały ustąpić, mimo że w żołądku nie zostało już nic. Nadał jednak męczyły ją skurcze, tak bolesne, że dziewczyna z trudem powstrzymywała łzy.

Przesunęła się wreszcie na środek wozu. Chase przymknął oczy.

– Jeśli nie będziesz już wypruwał z siebie flaków, połóż się tutaj.

Chase odemknął powieki. Nie mógł się jednak zdobyć na odpowiedź.

– Nie słyszysz?

– Obawiam się… Obawiam się, że nie jestem najmilszym towarzyszem – wykrztusił mimo kołkowatego języka.

– Towarzystwo, rzeczywiście… – wymamrotała. – Zależy mi na twoim towarzystwie tak samo jak tobie na moim, ale przez głupie pijackie wybryki będę musiała je tolerować.

– Nie rozumiem.

– Boże! Nie możesz po prostu leżeć spokojnie? Musisz odpoczywać, a ja nie mam ochoty na pogaduszki!

Chase pomyślał, że najbardziej przydałby mu się teraz lekarz. Albo butelka whisky. Jedno z dwojga. Sen mógł jednak zwalczyć kaca.

Miejsca nie było wiele, a Jessie okupowała już połowę prowizorycznego posłania.

Przesunęła się na sam skraj legowiska, ale by się tam zmieścić, Chase musiałby położyć głowę na jej kolanach. Nie mogła mu jednak tego zaproponować, nie siadając. Usiąść zaś nie chciała, gdyż znów zrobiłoby się jej niedobrze.

Zwinięta na boku, ugięła nogę.

– Twoja poduszka.

Mimo bólu Chase zdobył się na uśmiech.

– Naprawdę?

Dostrzegła charakterystyczny błysk w jego oczach, ale tym razem jej to nie zdenerwowało. Przeciwnie, omal się nie roześmiała. Oboje mieli torsje, Chase'a, pomijając już ból spowodowany raną, na pewno trawiła gorączka. A jednak nadal miał w głowie seks. Co za typ!

– Proponuję ci tylko oparcie, więc wybij sobie z głowy te brudne myśli, Chasie Summers. – Chciała, by jej słowa zabrzmiały surowo, lecz przebijała w nich żartobliwa nuta. – Gdybym nie musiała tu tkwić, siedziałabym z pewnością na koźle, obok Billy'ego.