Страница 87 из 94
– Nie pozwól, żeby ktoś taki jak Torg wypaczył twoje życie i poglądy – zasugerował cicho. – Nawet sama myśl o zamordowaniu drugiej osoby w imię zemsty niszczy duszę. Nie wiemy, dlaczego Sa daje takim ludziom jak on władzę nad i
– Nie prosiłem o kazanie – zaprotestował drażliwie Mild i z oburżeniem cisnął na pokład kawałek liny, nad którym pracował. – Zdaje ci się, że kim jesteś? Z jakiej racji mówisz mi, jak mam myśleć lub żyć? Nigdy nie rzucasz zdań, które ci ślina przyniesie na język, tak po prostu? Spróbuj kiedyś. Powiedz sobie na głos: “Naprawdę chciałbym zabić tego cholernego drania”. Będziesz zaskoczony, jaką ulgę przynoszą takie słowa. – Odwrócił twarz od Wintrowa i oświadczył głośno z pozoru w stronę masztu. – Głupek. Starasz się z nim pogawędzić jak z równym, a ten ci prawi kazania, jak gdybyś przyszedł do niego na klęczkach, błagając o radę.
Chłopiec przez chwilę czuł się znieważony, potem bardzo zakłopotany.
– Nie miałem zamiaru… – Chciał wyjaśnić Mildowi, że nie czuje się od niego lepszy, ale kłamstwo nie przeszło mu przez gardło. Zmusił się więc do powiedzenia prawdy. – Ale masz rację. Nigdy niczego nie mówię, zanim wcześniej tego nie przemyślę. Uczono mnie unikać niedbałych fraz. W klasztorze, jeśli dostrzegamy, że ktoś mówi w sposób dla siebie zgubny, wtedy zwracamy mu uwagę. Chcemy pomagać sobie nawzajem, a nie…
– No cóż, nie jesteś już w klasztorze, ale na pokładzie statku. Kiedy wbijesz to sobie do swojej tępej łepetyny i zaczniesz się zachowywać jak marynarz? Wiesz, żal patrzeć, jak pozwalasz wszystkim wokół pomiatać swoją osobą. Pójdź po rozum do głowy i staw im czoło, zamiast bez przerwy się modlić do Sa. Postaw się Torgowi. Jasne, dostaniesz za to cięgi. Ale w gruncie rzeczy on jest większym od ciebie tchórzem. Jeśli zobaczy, że potrafisz się na niego zamachnąć marszpiklem, da ci spokój. Nie dostrzegasz tego?
Wintrow starał się zachować godność.
– Zrozum, że gdybym zaczął się zachować tak jak on, wtedy właśnie wygrałby ze mną.
– Bzdura. Prawda jest taka, że bardzo się boisz lania i nie chcesz się do tego przyznać. Pamiętasz, jak przed paroma dniami Torg wrzucił twoją koszulę na maszt, aby sobie z ciebie zadrwić. Powinieneś był ją szybko zdjąć, zamiast czekać, aż ci każą. W ten sposób przegrałeś dwa razy, nie widzisz tego?
– Uważam, że ani razu nie przegrałem. To był okrutny żart, niegodny mężczyzny – odparł spokojnie Wintrow.
Mild zdenerwował się.
– Rany! Za to właśnie cię nie lubię. Wiesz, o co mi chodzi, ale przekręcasz moje słowa. Nie mówię o tym, co jest “godne mężczyzny”, lecz o tym, co się dzieje tu i teraz. Chodzi mi o ciebie i o Torga. A tamto starcie mogłeś wygrać tylko w jeden sposób – udając, że cała sprawa nie ma dla ciebie znaczenia. Zamiast unosić się godnością, trzeba było wleźć na maszt i ściągnąć ten kawał materiału. A ty co? Kręciłeś się po pokładzie, zbyt dumny, by sięgnąć po własną koszulę… – Mild zamilkł, najwyraźniej sfrustrowany brakiem odpowiedzi. Po chwili zaczerpnął oddechu i jeszcze raz spróbował przemówić do rozumu młodszemu koledze. – Niczego nie rozumiesz? Stało się źle, że Torg zmusił cię na oczach wszystkich do wspięcia się na maszt. Wtedy naprawdę przegrałeś! Teraz cała załoga uważa, że nie masz w sobie odwagi… Że jesteś tchórzem. – Potrząsnął głową z rozgoryczeniem. – Wystarczy, że wyglądasz jak mały chłopiec. Musisz się jeszcze tak zachowywać?
Oburzony, wstał i odszedł. Przez jakiś czas Wintrow siedział z oczyma spuszczonymi na stos liny. Słowa Milda wstrząsnęły nim bardziej, niż chciał przyznać. Młodziutki marynarz bardzo wyraźnie zasugerował mu, że Wintrow żyje obecnie i działa w zupełnie i
Greb Sa na przykład pozostał bardzo niski; miał krótkie, krępe kończyny, co w rodzi
Nagle Wintrow straszliwie zatęsknił za klasztorem. Natychmiast przełknął żal, zanim jeszcze w oczach zakręciły mu się łzy. Zakazał sobie płakać na pokładzie. Nie chciał, by marynarze widzieli u niego zachowanie, które mogliby zrozumieć jako słabość. Mild miał na swój sposób rację. Wintrow był więźniem na “Vivacii”; albo stąd ucieknie, albo musi tu doczekać swoich piętnastych urodzin. Co w takiej sytuacji poradziłby mu Berandol? Hm, zapewne powiedziałby, że należy jak najlepiej spożytkować czas spędzony tutaj. Skoro Wintrow musi zostać marynarzem, najmądrzej postąpi, jeśli szybko nauczy się dobrze wypełniać swoje obowiązki. I jeśli ma być członkiem tej załogi przez… przez jakiś czas… powinien przynajmniej znaleźć tu sobie sojuszników.
Pomyślał, że pewnie łatwiej by mu było, gdyby wiedział, w jaki sposób zaprzyjaźnić się z kimś w swoim wieku. Podniósł zniszczony kawałek liny i zaczął go rozplatać. Nagle gdzieś zza jego pleców cicho odezwała się “Vivacia”.
– Sądziłam, że dotrzymujesz słowa.
Wspaniale! Postanowił z nim porozmawiać bezduszny drewniany statek, ożywiony poprzez siłę Sa czy też wbrew Niemu. Wintrow natychmiast odsunął tę niegodną myśl, wcześniej wszakże wyczuł, że statek drży z bólu. Czy nie powiedział sobie właśnie, że potrzebuje sojuszników? A teraz złośliwie odpychał jedynego prawdziwego sprzymierzeńca, jakiego posiadał.
– Przykro mi – oświadczył szeptem, wiedział bowiem, że “Vivacia” i tak go usłyszy. – Taka jest ludzka natura, mamy skło
– Zauważyłam to już wcześniej – przyznała apatycznie “Vivacia”. – Zresztą nie ty jeden odczuwasz gorycz. Cała załoga jest wzburzona. Niewielu jest zadowolonych ze swego towarzystwa.
Pokiwał głową.
– Dużo się zmieniło i zbyt szybko. Sporo osób zwolniono, i
– Jeśli w ogóle kiedyś się wpasują – przyznała “Vivacia” bez wiary. – Mamy tu trzy grupy: starą załogę Vestrita, ludzi Kyle'a i nowych marynarzy. Tak też myślą o sobie oni sami i tak się zachowują. Czuję… że są podzieleni. Trudno komuś zaufać, trudno spokojnie pracować i całkowicie oddać władzę… kapitanowi. – Z wahaniem użyła tego słowa, jak gdyby jeszcze nie była pewna statusu Kyle'a Havena.
Wintrow w milczeniu ponownie pokiwał głową. Sam odczuwał to napięcie. Jego ojciec zwolnił kilka osób, a przynajmniej dwie i