Jeźdźcy z nikąd

Jeźdźcy zeskoczyli na ziemię i ściągnęli z konia Ziernowa. Ziernow nie był w stanie utrzymać się na nogach i zwalił się twarzą ku ziemi w przydrożną trawę. Chciałem pośpieszyć mu z pomocą, ale wyprzedził mnie jednooki.

– Wstańcie – powiedział do Ziernowa. – Czy możecie wstać?

– Nie mogę – jęknął Ziernow.

– Co ja z wami pocznę? – spytał z zadumą jednooki i zwrócił się do mnie. – A was to ja już gdzieś widziałem.

I wtedy go poznałem. Był to Montjusseau, ten sam, który gawędził z włoskim reżyserem przy table d’hóte. Montjusseau, mistrz olimpijski, pierwsza szpada Francji.

– Gdzieście ich zagarnęli? – zapytał.

– Na drodze. To nie ci?

– Cóż to, oczu nie macie? I co ja teraz mam z nimi począć? – powtórzył, pełen wątpliwości, – Dla nich ja już nie jestem Bo

Zapienił się na drodze czerwony obłok. Z piany wyłoniła się najpierw głowa, potem czarna jedwabna piżama. Poznałem. To był reżyser filmowy Carresi.

– Pan nazywa się Bo

– Mam swoją własną pamięć – zaprotestował jednooki.

– Proszę ją jednak stłumić. Proszę ją wyłączyć. Proszę, niechaj pan zapomni o wszystkim, co nie wiąże się z filmem.

– A czy oni wiążą się z filmem? – Jednooki zerknął na mnie. – Czy przewidział pan to?

– Nie, oczywiście, że tego nie przewidziałem. To sprawiła wola kogoś, kogo nie znamy. Nie jestem w stanie przeciwdziałać tej woli. Ale pan, Bo

– W jaki sposób?

– Jako bohater Balzaca, kształtujący rozwój wydarzeń wedle swej woli. To, co mówię, daje panu tylko bodziec. To pan jest gospodarzem sytuacji, gospodarzem tematu. Bo

– Jako mańkut nie zostanę nawet dopuszczony do konkursu.

– Także w naszych czasach Montjusseau był mańkutem. Mańkut Bo

Obłok znów się zapienił, pochłonął reżysera i rozwiał się. Bo

– Przerzuć go sobie przez ramię – wskazał leżącego obok drogi Ziernowa. – Niech Savarin sam go kuruje.

– Stać! – zawołałem.

Ale ostrze szpady Bo

– Morderco! – powiedziałem.

– Nic mu nie będzie – powiedział Bo

– Ja mam się bronić przed panem? To śmieszne!

– Dlaczego?

– Przecież pan jest Montjusseau. Mistrz Francji.

– Myli się pan, jestem Bo

– Niech pan nie próbuje mnie oszukać. Słyszałem rozmowę pana z reżyserem.

– Z kim? – nie zrozumiał.

Patrzyłem mu prosto w oczy. Nie zgrywał się przede mną, rzeczywiście nie rozumiał.

– Wydawało się panu.

Dyskusja nie miała sensu, stał przede mną pozbawiony własnej pamięci wilkołak. Myślał za niego reżyser.

– Broń się! – powtórzył surowo.

I zaraz ostrze szpady wbiło mi się w pierś. Niegłęboko, ledwie przebiło kurtkę i drasnęło mnie, ale przecież poczułem ukłucie. I co najważniejsze, ani przez moment nie wątpiłem, że szpada przeszyje mnie ma wylot, jeśli tylko pchnie on mocniej. Walczyć z Montjusseau? To by było samobójstwo. Ale przecież to nie Montjusseau dobył szpady, tylko mańkut Bo

– Bronisz się, czy nie? – powtórzył raz jeszcze.

– Nie mam szpady.

– Kapitanie, proszę o pańską szpadę! – zawołał.

Wąsacz, który stał nie opodal, rzucił mi swoją szpadę. Schwytałem jej rękojeść w locie.

– Dobrze – pochwalił mnie Bo

– L’attaque de droit – powiedział Bo

„Atak z prawej” – przetłumaczyłem w myśli. Bo

Odparowałem cios.

– Parce – powiedział. W języku szermierzy oznaczało to, że gratuluje mi pomyślnej obrony.

Osłaniając się szpadą odstąpiłem o krok. Moja szpada była odrobinę dłuższa niż szpada Bo

Ale ja i ten cios odparowałem.

– Mądrze – zauważył Bo

Bo

– Zrzućmy kamizele – i odstąpił o krok. Ja nie ruszyłem się z miejsca. Bez marynarki, w samej koszuli czułem się swobodniej. A także, niestety, mniej bezpiecznie. Na zawodach sportowych wkładaliśmy zawsze specjalne kurtki, w które wszyta była cienka metalowa siatka. Ukłucie szpadą, zetknięcie metalu z motałem rejestrowała specjalna aparatura elektryczna. A teraz ukłucie to było prawdziwe ukłucie. Ostrze wdzierało się w żywą tkankę, szarpało naczynia krwionośne, mogło ciężko zranić, mogło zabić. Ale – jeśli pominąć szermiercze umiejętności i doświadczenie – obaj byliśmy w tej samej sytuacji. Nasze klingi były jednakowo niebezpieczne, nasze koszule dawały jednako wątłą osłonę.

Znowu skrzyżowały się szpady. Co za szczęście, że walczył lewą ręką – mogłem nadążyć za każdym jego ruchem. Bo

– Lewą mogę najwyżej czyścić buty – powiedział. – Chce pan zobaczyć, jak walczę prawą?

Zsunął rękę z temblaka i błyskawicznie przerzucił szpadę do prawej. Szpada błysnęła, odbiła moje ostrze i ugodziła mnie w pierś.

– Tak to się robi – zaczął się chełpić, ale nie zdążył… Ktoś niewidzialny upomniał go. Głos był znajomy:

– Lewą, Bo

– Opatrzcie go – powiedział Bo

Ściągnięto ze mnie koszulę i przewiązano nią ramię. Rana nie była głęboka, ale bardzo krwawiła. Zgiąłem i rozgiąłem prawą rękę – nie bolała mnie.

– Gdzie pan się uczył? – zapytał Bo

– Czemu?

– Na włoski sposób przechodzi pan do obrony. Ale nic to panu nie pomoże.

Roześmiałem się i o mało co nie przegapiłem ciosu – zadał go z prawej. Zdołałem jednak przykucnąć i jego szpada prześlizgnęła się tylko po moim ramieniu. Odbiłem ją ku górze i teraz ja z kolei zrobiłem wypad.

– Brawo – powiedział Bo

Jego szpada znów zatańczyła nie opodal mej piersi. Parowałem ciosy i cofałem się, czując, jak mi cierpną wpijające się w rękojeść szpady palce. „Byleby się tylko nie potknąć, byleby tylko nie upaść” – myślałem.

– Pośpieszcie się, Bo

– Nic z tego – odpowiedział Bo

– W takim razie on poradzi sobie z tobą. Przerobię scenariusz. Ale pan jest supermanem, Bo